Voice from the Stone (2017)

Onverwacht sterk spook-drama, zoals het nog maar weinig wordt gemaakt: klassiek, ingetogen, sfeervol, rustig verteld, zonder schrikeffecten of rigide horror. Prachtig verhaal, gestileerde cameravoering en eersteklas acteerwerk van Emelia 'Khaleesi' Clarke en een ravissante 'Heathcliff' Marton Csokas maken Voice from the Stone zeer de moeite waard.

Eerst en vooral dit is geen horrorfilm, zelfs geen thriller. Een drama met een vleugje mysterie is een betere beschrijving.

Er gebeurt misschien weinig in de film maar de sfeer is heel sterk. Ik dacht helemaal in het begin (toen ik de jongen van opzij zag): is dit het vervolg op A Monster Calls? Ik vind deze film minder sterk, het is in ieder geval al niet zo'n tranentrekker. Verder heeft deze film natuurlijk weinig met A Monster Calls te maken. Bovendien is het geheel vager en dat zorgt wel voor de mysterieuze sfeer, het landhuis draagt daar natuurlijk ook zijn steentje aan bij.

De speelduur is een echte meevaller dat je volgens mij zelfs geen tijd hebt om je te vervelen. Ik zeg ook niet dat de film een meesterwerk is daarvoor vind ik de personages niet genoeg uitgewerkt waardoor ik me ook niet de volle 100% kon meeleven met de familie. De film blinkt in nergens uit maar het was een onderhoudende zit. Ik begrijp wel dat deze film niet voor iedereen zal weggelegd zijn. Het is een sfeerfilm en als die sfeer niet binnenkomt zal je er vast niet zoveel aan vinden. 3.5*

Een mysterie met een vleugje drama. Een redelijk verhaal met een mysterieus sfeertje en een aardig einde. Het gaat weliswaar wat traag maar het is best te doen. De cast speelt goed en Clarke is geen straf om naar te kijken. Ook de setting is prachtig.

Sfeervolle Suspense.

Traag voortbewegend verhaal dat zich afspeelt in een mooie setting, die grotendeels verantwoordelijk is voor het sfeertje waarin de film is gewenteld. Echt zo'n gotisch aandoende setting waardoor zelfs een onschuldig ogende scène bedoeld of onbedoeld meteen al een spannende onderlaag heeft. Grappig wel.

In verhalend opzicht gebeurt er weinig. De ontwikkelingen gaan langzaam. De voortgang is moeilijk zichtbaar. De film beweegt zich in absolute traagheid voort. Gelukkig is er dus wel steeds die spannende onderlaag, die er voor zorgt dat het kijken naar de film ondanks de gebrekkige voortgang wel voldoende boeiend blijft.

En dan blijkt na verloop van tijd dat er toch wel een heel behoorlijk verhaal wordt verteld. Een verzameling bijna nietszeggende scènes blijkt heel subtiel en geraffineerd een boodschap ter verduidelijking voor het in eerste instantie soms wat zweverige en mistige verhaal te hebben ingehouden. Sterk.

Uiteindelijk toch een mooi ouderwets spookverhaal doorspekt met lekkere tragedie en persoonlijk drama. Wel vervelend dat de weergave daarvan door de acteurs nogal zwakjes vertolkt wordt. De personages missen dramatische overtuiging. Het gespeelde leedwezen, de gespeelde afschuw en het gespeelde verdriet komen ondersteund door stemmige muziek te overmatig expressief in beeld en zijn daardoor niet steeds heel overtuigend. Bij vlagen oogt het tamelijk overdone.

En dat doet dan toch iets afbreuk aan een verder goede film.

Slaapverwekkend mysterie over een jongen, die na de dood van zijn moeder niet meer wil praten, en een gouvernante, die tevergeefs probeert daar grip op te krijgen. Van de weeromstuit wordt de gouvernante verliefd op de vader van de jongen. Somber en duister drama, dat vooral verwondering oproept. Matig.

Matige film over een kleine jongen die niet meer spreekt sinds het overlijden van zijn moeder. Een film over rouwverwerking met een mysterieuze sfeer. Nogal traag en er zit te weinig vooruitgang in het verhaal waardoor het wachten op de uiteindelijke ontknoping lang duurt. De film speelt zich af in het Italië van de jaren '50 en ziet er verder wel goed uit.