Garbo Talks (1984)

Aardige film waarin een zoon tracht de laatste wens van zijn stervende moeder in vervulling te laten gaan. Een redelijk origineel verhaal dat ondanks een aantal goeie momenten (zowel grappig als ontroerend) soms wat langdradig is. De film concentreerd zich vooral op de zoon, terwijl het personage van de moeder die zich al het onrecht in de wereld aantrekt juist veel boeiender is (mede door het leuke spel van Anne Bancroft). Toch nog 3.0 sterren door een sterke monoloogscene op het einde van de film.

Lief filmje, zonder twijfel te waarderen door de kijker die er hartstochtelijk een idool op na houdt.

Drama-komedie die de ernst van het sterven weghoudt door gemoedelijke en ontspannende scènes. Misschien was er iets meer uit te halen, maar al bij al verdienstelijk met een Anne Bancroft die er een Golden Globenominatie aan overhield en een mysterieuze maar geslaagde voorstelling van diva Greta Garbo.

Lumet weer in New York en zoals bijna altijd maakt hij daar gebruik van. De film is echter niet meteen typisch Lumet, Bancroft is heerlijk als de moeder van de hoofdpersoon Gilbert. Bancroft lijkt een wat ouder type te spelen dan Bancroft was (bijna het verhaal van haar carriere) maar uit de dialoog kun je halen dat ze eigenlijk gewoon iemand speelt van in de vijftig. Wat ze toen ook was. De toon van de film is vrij luchtig en het einde erg geslaagd. Garbo is een soort dromerig mysterie in de hele film.

De titel van de film is afkomstig van een beroemde slogan die werd gebruikt om de eerste geluidsfilm van Greta Garbo (Anna Christie (1930)) aan te prijzen. De zinsnede maakt nieuwsgierig. Zal Garbo in deze film uit 1984 wederom haar opwachting maken en geluid produceren? Tja, wie weet. In Garbo Talks is het in ieder geval niet Garbo die de meeste aandacht trekt. Die eer is voorbehouden aan Anne Bancroft. Een vrouw van midden vijftig, gescheiden, bijzonder non-conformistisch ingesteld en erg maatschappelijk betrokken. Met het vooruitzicht op een voortijdige dood, heeft ze nog een grote wens. Ze wil Greta Garbo ontmoeten. Zoon Gilbert (Ron Silver) mag het regelen.

In de tragikomedie Garbo Talks draait het niet alleen om de wens van Bancroft. Het draait in de film ook om de zelfontplooiing van het personage Gilbert wiens karakter neigt naar passiviteit terwijl de film in een aantal scènes al laat zien dat Gilbert gebaat zou zijn bij initiatief en resolute actie. Met de opdracht om Garbo te zoeken wordt hij daartoe gedwongen. De avonturen van Gilbert zijn aandoenlijk en monden vaak uit in hilarische taferelen. Erg leuk. Zijn odyssee beslaat het grootste deel van de film die en passant en intrigerend de thema’s vergankelijkheid, ouderdom en de dood aanroert. Ze passen goed in het tragikomische jasje dat de film draagt.

Daarenboven drukt de film van Sydney Lumet een nostalgisch verlangen uit naar de gloriejaren van het oude Hollywood. De film blikt herhaaldelijk terug op die tijd door met regelmaat fragmenten uit de films van Greta Garbo te laten zien. Ironisch eigenlijk. De film etaleert een nostalgisch verlangen naar de jaren 30 (de hoogtijdagen van Greta Garbo) terwijl de film zelf intussen al behoorlijk op leeftijd is en zich afspeelt in het New York van 1984, dat er niet meer is. Het New York met zijn charmante antiekwinkeltjes en aanlokkelijke boekwinkels. Het New York van 1984 waar Greta Garbo die zich uit het publieke leven heeft teruggetrokken een appartement bewoont en soms wordt herkend als ze incognito door de stad wandelt.

Ja ja, in het New York van 1984 dat een wereld vertegenwoordigt waarin internet en smartphone nog geboren moeten worden, moet Gilbert nog ouderwetse telefoons gebruiken, op heuse deuren kloppen, echte mensen ontmoeten en voor lief nemen dat sommigen niet bereikbaar zijn. Oh, heerlijke nostalgie in een leuke en lieve film!