Mga Anak Ng Unos (2014)

Van wat ik had begrepen levert Lav Diaz dit jaar dus drie projecten af. Dit is zijn tweede die op het IDFA of IFFR te zien zal zijn. Nu maar hopen dat ze From What Is Before niet gaan overslaan omdat die op het Filmfestival van Gent zal draaien. Zie ik ze wel voor aan.

Maandag 8 december, 21.00 in EYE iav Lav Diaz. Aansluitend Q&A door Bregtje van der Haak

In het begin erg taai. Deed me vooral denken aan een fotoreportage over de effecten van zo'n storm, maar dan met bewegende foto's. Statische camera. Dezelfde shots met verschillende camerastandpunten. Te weinig ritme om in de film te komen. De film wordt wel gaandeweg steeds beter, ongeveer vanaf het moment dat er ineens in gesproken wordt en we even later twee tienerjongens uit de getroffen sloppenwijk gaan volgen. De film heeft dan meer context en wordt nog behoorlijk aangrijpend als een van hen rustig vertelt wat beide hebben meegemaakt. Dan volgt een wandeling door de sloppenwijk van de film. Het einde is bijna briljant als de boten die enorm veel levens gekost hebben door in de storm veel krotten te rammen in gebruik blijken te zijn als speeltoestellen om vanaf te duiken bij de plaatselijke kinderen. Een eenvoudige scene die borrelt van de hoop na de ellende en waarvan het wel terecht is dat hij lang duurt en vanuit verschillende camerastandpunten getoond wordt.

3.5*, maar het laatste stuk is met gemak een ster meer waard.

Oh man, deze komt hard aan. Lav Diaz toont de nasleep van de verwoestende storm Yolanda in de Filipijnen, op een manier waarop je de regen, wind en modder vóelt. Hij documenteert de menselijkheid, veerkracht en, uiteindelijk, hoop. Ondertussen weet hij precies waar hij zijn camera neer moet zetten, hoe hij een shot componeert en - cruciaal - hoe lang hij dit vast kan houden. Het 'slow cinema' element zorgt ervoor dat je er bént. Ik ben het dan ook niet eens met de opmerking hierboven dat de film taai begint - door de eerste helft kwam ik steeds dieper in de film, die zich gaandeweg steeds verder ontvouwt en culmineert in dát interview (en natuurlijk het einde). Prachtig.