Ghost in the Shell Arise: Border 1 - Ghost Pain (2013)

Ugh.

I.G is al jaren niet meer de studio die garant staat voor kwaliteit, maar met deze reeks zijn ze echt diep gezonken. Nu is GitS ook wel iets speciaals voor mij, dan nog is deze OAV pijnlijker dan zou mogen. De TV serie viel dan nog wel mee, die was ten minste gewoon gemaakt voor TV en daar neem je dan een aantal budgetaire keuzes voor lief, maar van een OAV verwacht ik toch veel meer.

Visueel is het echt huilen met de pet op. Character design is cheap en ongedetailleerd, de animatie lauwtjes, maar het geheel is vooral erg kil en sfeervol. Daar waar GitS altijd veel aandacht voor sfeer had, is dat volledig verdwenen uit deze reeks. Wat rest is het plot en enkel het plot. Dat is dan nog wel naar behoren, maar met alleen een politiek plotje maak je mij niet warm. Hier en daar valt er wat actie te bespeuren, maar ook die weet niet te overtuigen. Muffe gevechtjes, af en toe met wat goedkope verwijzingen naar vorige GitS series en films.

Zelfs de soundtrack is ondermaats, toch altijd één van de selling points van het GitS universum. Mnee, voor mij hoeft dit niet. En dan nog te bedenken dat er een gerucht gaat dat Scarlett Johanssen gecast zou zijn voor de live-action verfilming. De kelk moet tot op de bodem geledigd worden blijkbaar.

De GitS naam niet waardig dit reeksje. Plat, sfeerloos en goedkoop. Uit morbide nieuwsgierigheid pik ik de andere delen nog wel mee denk ik, maar veel verwacht ik er niet meer van.

1.0*

Ghost in the Shell: de prequel

Nu de nieuwe Ghost in the Shell film met Scarlett Johansson alweer een tijdje in de zalen loopt, vond ik het hoog tijd om eens verder te gaan in het universum van Ghost in the Shell. De eerste 2 Oshii films vond ik heerlijk en ook de Stand Alone Complex reeks was erg goed, al kon ik wel meer met het eerste seizoen dan met het tweede. Even getwijfeld welke volgorde ik moest aanhouden omdat er ook een Arise televisieserie is, maar blijkbaar is die later gekomen en vertelt die eigenlijk hetzelfde verhaal van de Arise OVA's.

En dan is het logisch om te starten bij deze Border 1 natuurlijk. Meer zelfs, Ghost Pain fungeert als een soort van origin story voor de Major en voor de rest van het Section 9 team. De nadruk is meer op de actie te komen liggen, maar hier en daar is er nog wat ruimte voor de filosofische insteek. Het blijft dan ook een saga met een geweldig universum en een aantal heerlijke personages. Het is wel eens leuk in ieder geval om eens te zien hoe het team ooit bij elkaar is gekomen en in dat opzicht doen regisseurs Kazuchika Kise en Masahiko Murata het best nog wel goed. Iedereen krijgt wat zijn aparte introductie en verhaallijn die uiteindelijk dan netjes bij elkaar komen in een plot dat voor een klein uurtje blijft boeien. De genialiteit van de Oshii films ontbreekt, maar niet zo slecht als ik in eerste instantie vermoedde.

Al ben ik wel net iets minder te spreken over de animatie. Beetje vreemd dat een film uit 1995 visueel nog altijd 10x beter is dan eentje uit 2013, maar dat is eerder een compliment voor het werk dat er in de eerste film zit dan dat het hier een nadeel is. Het grootste probleem is dat praktisch iedereen redesign heeft gekregen en bij de ene werkt dat beter dan bij de andere. Het is een prequel natuurlijk, maar zo'n Major ziet er hier wel erg jong uit en dat vloekt een beetje met het beeld dat ik van haar heb. Soundtrack had wel wat beter gemogen trouwens. Ook hier is er in het verleden een nogal hoge standaard gezet, maar de openingscredits (en de eindcredits ook trouwens) ogen erg pover.

Als de rest ook van dit niveau is, dan ben ik eigenlijk nog aangenaam verrast. De gloriedagen van weleer zijn verdwenen precies (binnenkort eens de 2.0 versie van Oshii kijken, heb ik ook nog niet gezien) maar ik blijf het zo'n tof universum vinden dat ik elke kans om iets nieuws te zien met beide handen aanpak. De komende dagen de overige Borders maar eens gaan zien.

3*