Ghost in the Shell Arise: Border 3 - Ghost Tears (2014)

Weer niks.

Kusanagi wordt echt met de aflevering vervelender. Ze is echt omgetoverd tot één of ander dom wicht. Hoewel er qua plot wel geleend wordt uit de manga, is de invulling echt om te huilen. I.G gaat toch wel héél ver om het allemaal wat meer commercie-vriendelijk te maken.

Verder zijn de plotjes van deze films niet zo heel boeiend. De intrige wordt pover gepresenteerd en de personage houden het geheel ook niet recht. Batou die tot comic relief herleid wordt, wie verzint het ook.

Visueel ook te pover. Lelijke tekenstijl, het enige wat een beetje uit de verf komt zijn de CG stukjes. De tech is op zich nog wel leuk en als er al eens een actiescene voorkomt valt het allemaal wat beter te pruimen, maar die momenten zijn redelijk schaars.

Als dit een voorbode is voor de film die er aan staat te komen mogen ze wat mij betreft gewoon stoppen. Dit is helemaal niet op niveau, een smet op een universum dat totnogtoe geen echt zwakke momenten gekend had.

1.5*

Ghost in the Shell: de prequel, deel 2

Wegens omstandigheden heeft het even geduurd eer ik aan de volgende Border kon beginnen, deel 2 keek ik ergens eind april, maar ik moet bekennen dat ik er eigenlijk wel zin in had. Het Ghost in the Shell universum blijft me eindeloos intrigeren en eender welke uitbreiding omarm ik met beide armen. Dat gezegd zijnde was het al wel duidelijk geworden dat de kwaliteit van deze Border reeks niet om over naar huis te schrijven was.

Ghost Tears bevindt zich wat tussen Ghost Pain en Ghost Whisper in. Ik had in eerste instantie verwacht dat het echt puur op zichzelf staande verhalen gingen zijn, maar er zit toch wel ietwat een rode draad doorheen de reeks. De twee vorige delen diende vooral om heel het team van Public 9 op poten te zetten en met Togusa is de groep eindelijk compleet. Dat is echter deze keer maar een klein subplot geworden en de focus ligt veel meer op de liefdesrelatie tussen Motoko en Hose, een prothese technicus die verantwoordelijk is voor het onderhoud van Motoko's lichaam. Je leest het goed: Ghost in the Shell gaat de romantische toer op.. Het is niet wat je meteen verwacht bij het personage, zeker omdat ze zich hier als een romantische bakvis gedraagt, en zo gebeurt het wel meer dat personages een wat vreemde evolutie doormaken. Zo wordt Saito gereduceerd tot een sniper met narcolepsie en krijgt de wisselwerking tussen Motoko en Batou een wat slapstickachtige draai.

Wat valt er nog te zeggen over de animatie? Ghost Tears is een jaartje later dan zijn voorgangers gemaakt, maar qua stijl past dit perfect in de lijn van de andere Border films. Om het nu Ghost in the Shell onwaardig te noemen, is me ook wat een brug te ver maar het mag wel duidelijk zijn dat Kazuchika Kise niet hetzelfde niveau als Oshii kan benaderen. Wel opvallend trouwens dat deze Border qua plot al duidelijk aan het opbouwen is. Oude bekenden duiken terug op, er vallen wat lijken uit de kast (hoewel zowel de twist dat Hose een slechterik is en dat Motoko eigenlijk Scylla was/is voorspelbaar zijn) en het is maar hopen dat de reeks niet op voorhand zijn kruit verschiet aangezien er nog een Border 4 en 5 is uitgebracht.

Tjah, langs de ene kant ben ik blij dat er niet gepoogd wordt om een kleinschalige remake van de eerste twee films van Oshii te maken en daarvoor moet je een paar heilige huisjes omver gooien. Een romantische Major is er daar één van en dat werkt toch niet altijd even goed als je het mij vraagt. Ik zit nu over de helft dus de andere Border delen passeren ook nog wel, maar ik hoop dat het niveau toch niet verder zakt.

2.5*