The Other One: The Long, Strange Trip of Bob Weir (2014)

The weird life of Bob Weir

Ik leerde The Grateful Dead voor het eerst kennen op een goedkope onofficiële Woodstock CD. Hoe weet ik dat het een onofficiële versie is? Wel, omdat de performance van de groep (ze spelen Turn on Your Lovelight met Janis Joplin) helemaal niet van Woodstock is, maar van Fillmore West in 1969. Het is één van mijn favoriete live-nummers tout court en in mijn zoektocht naar de oorsprong van het nummer ben ik heel veel van de band beginnen opzoeken.

En zodoende ben ik fan geworden. En blijkbaar ben ik op de juiste moment fan geworden, want in het jaar 2014 bleek er opeens een documentaire te worden uitgebracht over één van de leden van de groep, Bob Weir. De documentaire kreeg als naam The Other One en was een paar dagen geleden op groot scherm te zien in Antwerpen. De titel slaagt trouwens op het feit dat, hoewel Bob Weir één van de founding members is, hij naar mijn gevoel één van de minder bekende figuren van de band is. Jerry Garcia was sowieso een figuur die meteen opviel op een podium, maar ook Pigpen (die op 27-jarige leeftijd stierf) heeft in zijn korte tijd zijn stempel gedrukt. Ik zat dan ook met het idee dat Weir eigenlijk de 'cleanste' van de groep was, maar daar brengt deze documentaire wel verandering in. Ook Weir heeft zich regelmatig laten gaan aan verschillende soorten drugs en vertelt hier openlijk over. Al had de documentaire gerust wel wat langer mogen duren, want zelfs enkel voor zijn periode bij The Grateful Dead (Weir zou nog in een aantal andere groepjes spelen) voelt het soms nogal versneld aan.

Verwacht ook geen volledig beeld van The Grateful Dead zelf. Er wordt wel wat bij een aantal punten stilgestaan (de dood van Jerry Garcia onder andere), maar de focus ligt op Weir zelf. En dat is goed. Het doet me qua stijl wat denken aan die BBC documentaires rond Mark Knopfler en Robert Plant. Met als verschil dat er hier wel veel archiefmateriaal tegen wordt gegooid en dat is sowieso een pluspunt bij mij. Onder andere Fragmenten uit concerten en de begrafenis van Garcia komen aan bod. Weir zelf is gelukkig het meest aanwezig, maar er is ook plaats voor korte interviews met bandleden, de dochter van Garcia, …

Een speelduur van 85 minuten is kort. Te kort als je het mij vraagt, want ik blijf met het gevoel zitten dat ik met gemak naar een documentaire van dubbel zo lang had kunnen zien. Een goede mix tussen interviews en archiefmateriaal. Al denk ik dat dit enkel voor fans van The Grateful Dead en/of Bob Weir de moeite is.

Kleine 4*

Hoewel Bob Weir als gitarist en liedjesschrijver een sleutelrol had in het cultsucces van ‘The Grateful Dead’ kwam hij door een samenloop van omstandigheden in de schaduw te staan van mede-oprichter Jerry Garcia. Weir, die in 2015 nog steeds veelvuldig op het podium staat, kijkt met bandleden, crewleden en familie terug op zijn periode met ‘The Grateful Dead’ en zijn unieke muzikale en persoonlijke relatie met Garcia. Een prima inleiding voor diegenen die nog niet weten waarom ‘The Grateful Dead’ zo lang zo’n trouwe fanbase had en waarom hun concerten – vooral in de beginjaren – unieke evenementen waren. Maar het is ook een portret van een muzikant die niet de erkenning heeft gekregen voor zijn muzikale invloed. En daar overigens helemaal niet mee zit.

De Grateful Dead (niet The Grateful Dead dus). Natuurlijk geen onbekende naam in mijn jeugd, maar ik heb me nooit in ze verdiept en wat ik hier voorbij hoorde komen, nodigt ook niet heel hard uit. Maar vanwege de loftuitingen over o.a. het gitaarwerk van Weir, ga ik nog wel even checken.

De docu vertelt een bijzonder verhaal over het samen met Jerry Garcia het belangrijktste bandlid en voor Deadheads zal het zeker een pareltje zijn. Bob Weir was de knapperd tussen de rest en was in elk geval in dat opzicht lange tijd het gezicht van de band, maar in de jaren ‘80 veranderde dat ten faveure van de meer charismatische Garcia, waarmee het helaas tamelijk vroegtijdig slecht afliep.

Het is echter wel vooral de levensreis van Bob Weir, die nogal zweverig uit de hoek kan komen, maar sympathiek is ie zeker. Absoluut de moeite eens gezien te hebben.

3,5*.