He Ovat Paenneet (2014)

Zeker een drama. Wel ietwat stuurloos, grauw en duister van beelden en met een schrijnend gebrek aan dialoog. Dat zou werken als de beelden sterk genoeg zouden zijn, maar dat is eigenlijk alleen in het midden zo. Daar zitten dan ook wel een paar mooie vondsten, die het terecht tot de poster gemaakt hebben.

Het werd me niet heel duidelijk wat de makers precies beoogd hebben met de film.

Twee tiener-buitenbeentjes ontsnappen uit een instelling, sluiten vriendschap en gaan met een auto op een reis. Echter het roadmovie-verhaal was een beetje mager. Je leert maar heel weinig over onze hoofdrolspelers. Ook is er een vreemde, avant-gardistische sfeer die voor mijn kijkplezier wat problemen zorgde. De regisseur wil meer laten zien wat hij kan in droomsequenties en een drugs-hallucinatie. Het werd daardoor moeilijker om sympathie op te bouwen voor de centrale personages en de situatie waarin ze terecht kwamen. De film neemt nog wel een ongewone wending in het derde bedrijf door een paar horror-elementen. Het camerawerk en de regie waren verder best oké. Het voelt echter een beetje ongericht. Over het algemeen was het dan ook geen slechte film maar om mij betrokken te laten raken was het niet echt succesvol.

Oei, erg vreemde film. Deed me in vele opzichten wat denken aan de opbouw van Fabrice du Welz’ Adoration (Film, 2019). Ook daar de vlucht van twee tieners die de wijde wereld intrekken waarbij het meisje psychische problemen heeft.

Alleen is het hier zeer matig uitgewerkt. Van chemie tussen beide personen is er weinig sprake. En de wending die de film aanneemt op het einde is erg bevreemdend en chaotisch. Weinig verklarend ook allemaal en doelloos. Ik had eigenlijk wel nog wat meer over de instelling willen zien. Ook met de vlakke ontwikkeling van het personage Joni bleef ik op mijn honger zitten.

Met hallucinaties kan je veel, maar hier kwam het weinig tot zijn recht. Weinig dialoog ook. Iets te mager dus.