Maggie (2015)

Meh.

Poging tot oprecht drama tegen de setting van een zombie-apocalypse. Maar met Breslin (die ik zelden een rol mooi heb zien vervullen) en Arnie (die misschien een van zijn betere rollen weggeeft maar nog altijd een miscast van jewelste is), verspeelt de film zijn insteek bijna bij voorbaat.

De grauwe wereld met gedempte kleuren en constant mistroostige sfeer en laag tempo gaat na een tijdje wat vervelen. Zoals Insignificance al aangeeft, worden sommige stukjes drama dan ook nog eens extra aangezet, wat onherroepelijk een irritatiesnaar raakt.

Qua make-up en cinematografie niet verkeerd maar gezien de insteek, levert deze film gewoon te weinig. Te weinig invoelbaar drama, te weinig spanning, nul verrassingen en weinig boeiende gebeurtenissen. Had er dan toch maar een outbreak of wat tegenaan gegooid. 2*

Matigheid troef.

Bij het zombiegenre heb ik het gevoel dat ze het al 100 keer binnenstebuiten hebben gedraaid en elke invalshoek al wel een keertje geprobeerd hebben. Bij de wetenschap zombiedrama dan ook geen enkele spanning, de film is precies wat ik ervan verwacht had.

Hobson speelt sterk op het drama, maar vertikt het om daar de juiste acteurs voor te kiezen. Breslin doet het matig maar komt er nog het best vanaf, Schwarzenegger kan er mee door als hij niet hoeft te spreken, Joely Richardson is gewoon erg slecht. Met de dweilerige muziek erbij wordt het zelfs af en toe een beetje genant.

Jammer, want visueel af en toe wel een sfeervol plaatje en de zombie make-up vond ik er ook bovenuit steken. Meestal zien zombies er nogal dom uit, hier hadden ze best wel iets engs. Maar dan net in een film waar er amper wat mee gedaan wordt. Het beetje horror dat erin zit is best leuk, maar de hoeveelheid is vooral erg mager.

Voegt dit wat toe? Nee. Is het goed uitgevoerd? Ook nee. De film teert enkel op basiskwaliteit en ene paar leuke plaatjes. Niet voldoende voor de zoveelste zombieflick.

2.5*

Een zombiefilm die het niet moet hebben van bloed of gore elementen, het is eens iets anders. Er komen zelfs amper zombies voor in Maggie. Maggie is dan ook geen klassieke horrorfilm met zombies, maar is eigenlijk een dramafilm met een context van een wereld die belaagd wordt door zombies. Op zich dus een goed uitgangspunt, maar voor een sterke dramafilm is er heus wel wat meer nodig.

Het is de eerste keer dat ik Arnie zie in een dergelijke rol van een dramafilm. Meestal is het ok als hij niet te veel moet zeggen, maar hier vond ik het toch ook niet geslaagd. Eerder een miscast. Ik kon me jammer genoeg niet vereenzelvigen met het personage. Breslin deed het wel behoorlijk.

Technisch wel ok, al waren de vele stiltes er soms toch te veel aan. Een drama is heus wel meer dan dat alleen. Iets te weinig diepgang, bij momenten stereotiep met de stiltes. Traagheid ok, maar het moet wel ergens toe leiden, en dat kwam er te weinig uit. Jammer, want de idee was er wel, nu nog de uitvoering.

Het is apart.

Deze film doet enkele elementen uitstekend, sommige ook wat minder. Het is uiteindelijk ook niet echt een film die maar ergens een beetje vernieuwend wil zijn. Behalve dat er aan de dramakant stukken meer drama te vinden is dan een algemene zombiefilm.

Echte die-hard zombiegeweld fans zullen hier dan ook bedrogen komen. Deze film is voornamelijk traag & subtiel en blijft de hele film ook zo. Groots is de film ook niet bepaald, de meest epische beelden zie je eigenlijk al in de eerste 5 minuten voorbijkomen.

Aparte keuzes die soms worden gemaakt voor de cast. Vooral zo'n figuur als Schwarzenegger is een verschijning die je niet snel in deze films ziet. Alhoewel Schwarzenegger tegenwoordig vaker wel voorzichtige uitstapjes lijkt te nemen naar subtielere drama. Aftermath was er ook al eentje.

Schwarzenegger doet het echter wel redelijk. Zijn accent zal hij waarschijnlijk nooit vanaf komen waardoor hij soms wat dommig overkomt, maar qua houding en uitstraling is het perfect. Dan kan je niet zeggen van Breslin, die het zich hier maar matig vanaf weet te brengen. Hele zware drama is waarschijnlijk ook te hoog gegrepen voor haar.

Echter blijft Breslin nog wel beter dan Richardson, die wel weer erg matig was. Ze speelt een beetje alsof ze al heel ervaren binnen het genre is, maar dat laat ze hier beslist niet zien. Van een hoop karakters komt ook geforceerd drama af, maar Maggie duwt het drama nog extra de strot van de kijker in.

Zo komt deze film weer met veel tranen, veel gehuil en een hoop gesnotter. Het ligt er allemaal nogal dik bovenop en wordt vervolgens ook op een zo traag mogelijke manier gebracht. Maar het wil echt nooit raken of boeien. De acteerpower en regiepower ontbreekt er gewoon voor.

Wel een mooie, verdrietige sfeer en zeer geslaagde make-up. Richting het einde begint het drama langzaam binnen te sluipen, maar eindigt dan ook weer te snel. Al het drama daarvoor weet nooit te raken of te interesseren. Daardoor slaat deze film eigenlijk ook gewoon de mist in.