Every Thing Will Be Fine (2015)

Oef... Dat viel even tegen. Hoe kan de combinatie Wim Wenders, Charlotte Gainsbourg en James Franco mislukken? Het ligt in ieder geval niet aan de prettige sferische manier van filmen die me voor het grootste deel betrokken hield bij de film. Het gaat op verhaaltechnisch vlak eigenlijk mis; het handelen van de personages is niet logisch geschreven en dat spelen zelfs Franco en Gainsbourg niet weg. Wat rest is een nogal slaapverwekkende film waarbij ik me openlijk heb zitten storen aan een paar wanstaltelijk gecaste bij-personages.

Een cast om je vingers bij af te likken, maar als Wim Wenders de regisseur is weet je van tevoren dat je een uitdagende film voorgeschoteld krijgt. Helaas is de uitdaging hier om je geduld te bewaren in dit zich voortslepende psychologische drama. De emoties blijven te zeer onderhuids en er zijn teveel nietszeggende scènes [de broer van het slachtoffer die met zijn fiets door een graanveld rijdt... en verder niets] die de film teveel vertragen. De film blijft om de hete brij heendraaien met een te stoïcijns ogende Franco en een constant melancholieke Gainsbourg. McAdams is prima, maar haar rol is vrij ondankbaar. Pas in de laatste 20 minuten gebeurt er daadwerkelijk iets, maar het leidt uiteindelijk tot een gemakzuchtig einde dat niet bij Wenders past. Traag, pretentieus maar weinigzeggend. Alleen voor fans van de hoofdrolspelers.

'Zo speelt die mythe van Christoffel, patroonheilige van verkeersdeelnemers, van kinderen en van de onverwachte dood door de hele film een rol. Tomas wordt telkens tegen zijn wil in gedwongen om de last van kinderen op zijn schouders te nemen: die van Christopher en diens dode broertje, van de kinderen die hij zijn vriendin niet wilde geven, van het dochtertje van de vrouw met wie hij later trouwt. Zijn schuld bestaat erin dat hij schrijver van boeken werd in plaats van vader van kinderen. (...)'

Meer op Rear Window: De schouders van Christoffel - REAR WINDOW - cornetsdegroot.com

(Te) degelijk.

Wenders is natuurlijk niet de eerste de beste regisseur, en dat is er ook wel aan te zien. De film baadt in mooie, functionele cinematografie en Wenders laat een paar keer z'n kunnen zien met een paar sterke scènes (bij het haardvuur bijvoorbeeld) en goeie keuzes (de ontdekking van het dode kindje dat vanop een afstand wordt geregistreerd). Het woord 'vakmanschap' kwam af en toe boven drijven tijdens het kijken.

Er loopt jammer genoeg ook wel genoeg mis om echt over een sterke film te spreken. De vele tijdssprongen zijn best vervelend en maken de film veel te fragmentarisch. Wenders doet ook iets te weinig met het onderwerp, het blijft allemaal nogal oppervlakkig. Mocht van mij nog wel wat dieper graven in de menselijke ziel na zo'n gebeurtenis. Dat zonnetje dat doorkwam op het einde had ook niet gehoeven voor mij. Niks mis met een positief einde maar het had wel iets subtieler gekund.

Acteerwerk is goed genoeg, maar zonder grootse prestaties. Franco en Gainsbourg doen het oké zonder meer, McAdams heeft last van een vreemd accent maar doet het verder ook weer 'gewoon' degelijk.

Every thing Will Be Fine is zeker geen slechte film. Zowel Wenders en Debie achter als Franco, Gainsbourg en McAdams voor de camera weten waar ze mee bezig zijn. Alleen is het script te matig en stijgt niemand boven z'n kunnen uit om de film boven de middelmaat te kunnen laten uitstijgen. Solide 3*, dus.

Het begint veelbelovend, met een paar onverwachte gebeurtenissen en dat dan met erg kunstige cinematografie die zeer mooi de vervreemding van de karakters weergeeft. Maar daarna is de vonk er teveel uit, kakt het teveel in - of misschien dat ik te moe was en half in slaap sukkelde. Het vlakke spel van Franco hielp me daar ook echt niet bij. Verder is de cast wel erg sterk.

Deze film kent sterk camera en acteerwerk maar heeft helaas een zwak script. Ondanks dat het toch een poging doet om een kleine en intieme film te willen zijn, heeft het buiten het emotioneel leed na een tragisch ongeval weinig te bieden. Het verstrijken van de tijd en het verwerken van het verdriet en schuldgevoel omvatte weinig diepgang en werd ontkracht door een vrij clichérijk subplot. Er had met wat meer aandacht zoveel meer uitgehaald kunnen worden is mijn mening na het zien van deze film.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Een bekende acteur James Franco en ook een bekende actrice

Charlotte Gainsbourg..

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Wat matig.

Nochthans leek dit op papier wel wat. Een blik interessante acteurs, Win Wenders die toch vaak wat interessants doet, Debie die de cinematografie verzorgt … genoeg ingrediënten voor een geslaagde avond zou je denken.

Aan Debie heeft het in ieder geval niet gelegen. Niet dat het z'n beste werk is, verre van zelfs, maar de film oogt toch erg mooi en sfeervol. Cinematografie is niet zo héél aanwezig, maar toch geregeld zijn er scenes waar het visuele een duidelijke functie heeft.

Aan de acteurs ook niet, die doen het ook gewoon goed. Franco heeft niet de meest eenvoudige rol maar weet die goed in te vullen. De enige die me wat tegenviel is Gainsbourg, maar dat heb ik wel meer met haar. Bij haar voelt het wat gemaakt zwaar aan.

En da's meteen ook waar de rest van de film mee te kampen heeft; Het drama is erg gewichtig, maar weet eigenlijk nooit echt indruk te maken. Komt misschien omdat de film wat gefragmenteerd aanvoelt, maar verder is het ook gewoon wat te nadrukkelijk gezocht. Iets meer naturel had deze Every Thing Will Be Fine wel goed gedaan.

Niet heel slecht, daarvoor zit er wel genoeg kwaliteit in, maar 120 minute is duidelijk teveel van het goede.

2.5*

Every Thing Will Be Fine

Gemengde gevoelens. Aan de ene kant heeft Every Thing Will Be Fine een intrigerend verhaal, sterk acteerwerk en een sfeervolle cinematografie (dat begin in de sneeuw is schitterend). De rustige regie van Wim Wenders kan ik ook wel waarderen.

Maar na een goed begin wordt het steeds minder, en bepaalde plot- en karakterontwikkelingen zijn niet altijd even logisch en sterk uitgewerkt. Dat ligt ook aan de tijdsprongen, en vooral Rachel McAdams heeft een ondankbare rol (hoewel wel een fantastische laatste scene). Het tempo is traag en alles loopt goed af, maar dat zijn zaken waar ik wel mee kan leven. Het onsamenhangende en soms zelfs oppervlakkige plot is de echte spelbreker.