Cake (2014)

je moet je eerst even voorbij het idee zetten dat dit een totaal andere romcom film is dan je van jennifer gewend bent.maar ze overtuigd zeker na een kwartiertje als bittere eenzame vrouw met chronische pijn die over zelfmoord fantaseert.

het is ernt,bittere ernst.bij vlagen schrijnend.

een one woman show voor annistan.die laat zien dat ze meer in haar mars heeft.

dat dat lukt wil nog niet zeggen dat de film lukt.want het is ook traag,weinig sympathiek.en je leeft niet mee met het karakter.

ik hoor hier het woord oscar vallen.

dat lijkt me onterecht.

maar bij de oscars hebben ze een zwak voor mooie actrices/acteurs die lelijk worden.

zoals bijvoorbeeld Monster (2003)

(monster) met clarize theron.

kunnen ze niet gewoon een wat minder aantrekkelijke actrice zo'n rol aan bieden.

die normaal gesproken buiten de boot vallen.????

hoe dan ook.best knap gedaan.

maar voor mij geen dikke voldoende.

Deze film is een bijzonder deprimerend verhaal over een vrouw die na enkele tegenslagen moeilijk in het reine kan komen met zichzelf. Zelfdestructief gedrag en zelfcompassie zijn hiervan de grootste oorzaak. De film zet krachtig uiteenzet wat het leven mooi kan maken ondanks de malheur waar een mens door getroffen kan worden. Visueel en qua audio is het cinematografisch erg fraai en diverse scenes in stilte creëren fraaie momenten van bezinning, die aan de andere kant weer ruimte bieden voor interactie met haar ménagère. Het acteerwerk was sterk en Jennifer Aniston zet een knappe prestatie neer, waarvan ik op het begin niet wist of ze het wel in zich had.

Ik ben erg verrast door deze prestatie van Aniston....wat een mooie rol zet zei neer zeg,petje af!!!

De film boeide me vanaf het begin tot het eind en ik kon mij verplaatsen in hoe zei zich voelde.

Soms ontroerde de film mij,maar de film maakte mij ook aan het lachen...mede dankzij de humor met het zwarte randje.

Visueel vond ik deze film ook erg mooi uit de verf komen .

Ik kan wel zeggen dat ik dit de beste prestatie van Aniston vind tot nu toe.

“Thank you for ruining my life.

Thank you for ruining Casey's life.

Thank you for leaving me in this fucking mess.

I hate you so much I can barely breath.”

“Way to go Jennifer ! “ Voor mij is ze de eerste die er in slaagt het juk van de sitcom “Friends” van zich af te werpen en een personage te vertolken waarbij je niet telkens moet terugdenken aan het karikaturale typetje dat ze daarin speelde. Kijk naar David Schwimmer in “The Iceman” en je ziet Ross met een totaal verkeerd opgeplakte nep snor. Zelfs Matthew Perry’s kan in “Numb” de trekjes van Chandler niet verbergen. Lisa Kudrow doet haar uiterste best in “Scandal” om op een uiterst koele en keiharde presidentskandidate te lijken, en toch verwacht je elk moment zo’n doldwaze opmerking gevolgd door dat heerlijk bizar gegiechel. En ook Jennifer Aniston kon het Rachel-typetje niet echt opzij zetten in “The Break-up” en “We're the Millers”. Maar hier in “Cake” slaagde ze daar boven alle verwachtingen wel in. Een sublieme en bewonderenswaardige prestatie levert ze hier in de rol van Claire Bennett. Een getekend vrouw zowel op fysiek als psychisch gebied. De pijn kan je in die vermoeide blik en lome ogen gewoon zien. Zelfs de snerende en cynische humor die ze gebruikt kan niet verdoezelen welke ondraaglijke pijnen ze wel leidt.

Filmrecensie Cake

Amerikaans.

Beetje pech voor deze film dat ik dan ook net Mommy niet lang hiervoor had gezien. Hier kom je weer Amerika binnen. Je volgt een onaardig persoon, maar toch is ze nooit echt onaardig. Ook zit de film vol met acteurs die wel eens serieus genomen willen worden. Maar ze durven niet echt het diepe in te springen. Anna Kendrick is het meisje met een te wit gebit, Aniston wou nog net haar gezicht littekens geven, maar wanneer ze geneukt word door de poolboy is het kuisheid troef.

Ik denk dat zo een Worthington en Aniston nog best kunnen acteren hoor. Maar ze lijken vooralsnog teveel aan een imago te kleven, en dan krijg je dit soort vlees noch vis projecten.

Was het totale armoe, nee het kabbelt aardig genoeg voort, toch zal dit na 5 mei vergeten zijn.

2.5 sterren.

Goeie film over een depressieve vrouw die geobsedeerd raakt door de zelfmoord van een andere vrouw. Een mooi, ingetogen drama over pijn, verlies en rouwverwerking. Soms ontroerend, maar hier en daar zakt het ook wel wat in. Een prima cast met vooral een uitstekende Jennifer Aniston, die de film toch wel weet te dragen.

Leuk om Anniston eens in een niet-komische rol te zien.

De film is aan de trage kant maar blijft toch wel boeien omdat je er langzaamaan achter komt hoe ze aan haar chronisch pijnsyndroom is geraakt.

Aardig. Aniston zet een behoorlijke rol neer zonder er te veel de nadruk op te leggen. Best knap. Daarnaast heeft vooral Worthington een fijne rol (misschien ook wel door zijn overduidelijk Australisch accent dat me altijd een goed gevoel geeft). Kendrick heeft dan weer een vrij vreemde rol. Maar de beste rol is er voor de Latino-huishoudster. Sfeertje is verder prima en er zitten enkele mooie kleurrijke scènes in die wat bevreemdend aanvoelen (vooral bij het zwembad bij nacht).

Wel duurt de film te lang. Er zit het eerste uur nauwelijks ontwikkeling in waardoor het daar al wat begint te slepen ondanks een sterk begin. En het tweede deel ging me dan weer net te snel waardoor juist de emotionele betrokkenheid bij Aniston daar weer achterwege bleef. 3,0*.

Een prima film in zijn soort, maar wel eentje die de thematische clichés niet helemaal weet te vermijden. Een vrouw die een rouwproces doorgaat en verbitterd is geraakt, waanbeelden heeft van haar overleden support-groep kennis, medicijnen opeet als snoepjes, in contact komt met de man en zijn zoontje...

Waardoor ik soms een beetje het gevoel kreeg van 'oja, dat natuurlijk ook nog'. Het viel me nog mee dat ze na het bezoeken van het graf en na de foto van haar zoontje niet ineens miraculeus pijnvrij was, als soort van 'closure', want dat had ik wel een beetje verwacht om eerlijk te zijn.

Neemt niet weg dat het verder wel prima wegkijkt en ook niet slecht gedaan is. Om Jennifer Aniston te casten voor deze rol is op zich interessant, maar het is wel lastig om door haar heen te kijken. Je blijft toch letten op hoe ze een rol als deze neerzet (goed).

3,5*

Best een goede film. Iedereen speelt overtuigend. Het cynisme komt goed over en is ook regelmatig grappig. Ik heb me geen moment verveelt.

Ik heb Cake uiteindelijk een behoorlijke beoordeling gegeven, en dat komt vooral doordat de film het hart op de juiste plek zijn. Het is een interessant verhaal, zonder onnodig emotioneel te worden. Echt wrang wordt het inderdaad echt nooit, dus het blijft een beetje middle of the road. Aniston is aardig, maar zeker niet fantastisch; ik denk dat ze van deze 'serieuze' rol meer had verwacht. Voor een keer best aardig.

Goed drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima camerabeweging...

Geen top...

“Tell me a story where everything works out in the end for the evil witch.”

Gemengde gevoelens bij Cake. Het begin is uitstekend en het acteerwerk van Aniston en de andere acteurs is ijzersterk. Maar de film is ook zeer traag, en niet op een goede manier. Er zit ook een subplot in rond Anna Kendrick dat totaal niet werkt, en op een vreemde manier in de film is verwerkt. Er zitten wat emotionele en oprechte momenten in de film, maar om daar te komen moet je wel door een zeer taai middenstuk. Of dat het waard is zal voor iedereen verschillen

Aniston doet het goed in dit drama, maar wat hebben ze haar lelijk gemaakt zeg. Niet enkel met die littekens maar ze is ook duidelijk aangekomen (het kan ook liggen aan die loszittende kleren) en heeft nogal veel rimpels voor iemand van 45 jaar oud. En dan te denken dat Horrible Bosses 2 uit hetzelfde jaar komt. Maar Aniston kan dit soort rollen dus echt wel dragen. De chemistry tussen haar en Adriana Barraza als haar trouwe huishoudster zit goed. Sam Worthingtons karakter wordt maar weinig uitgediept en zijn pijn om het verlies van zijn vrouw wordt, behalve nu en dan een kleine frons op het gelaat, niet echt uitgebeeld. De film kabelt na een intrigerend begin rustig verder. Pas op het einde zie je met het cadeau van de man van Aniston het zoontje in beeld komen. Ik had hem al eerder verwacht, bijvoorbeeld in haar hallucinaties. Je moet dus wel in de stemming zijn voor een trage film. De shaky cam die nu en dan gehanteerd wordt, is wat overbodig.

Claire Bennett [Jennifer Aniston] wordt uit een praatgroep voor mensen met chronische pijn geweerd vanwege haar gevoelloze reactie op het besluit van groepslid Nina Collins [Anna Kendrick] om een einde te maken van haar leven. Maar Nina blijft door haar hoofd spoken en daarom besluit Claire een poging te doen te achterhalen wat Nina aanzette tot haar tragische besluit. Dat brengt haar in contact met Nina’s echtgenoot Roy [Sam Worthington] met wie zij een emotionele band krijgt. Aniston bewijst wel degelijk dramatische rollen aan te kunnen en er is goede ondersteuning van Adriana Barraza als Claires geplaagde huishoudster, maar Patrick Tobins scenario geeft ons weinig redenen om sympathie voor de hoofdpersoon op te brengen.