While We're Young (2014)

Sterk begin, zwakker midden en slap einde.

Wel de eerste film sinds heel lang waarin Ben Stiller me niet irriteert, hij vervalt minder dan gemiddeld in zijn maniertjes en er is genoeg sterk - erg sterk - tegenspel om hem scherp te houden, kennelijk. Het motief is best goed - ik zie er niet zozeer het thema 'ouder worden' in, maar meer een confrontatie tussen oprechtheid en gemaakt-hip waarbij volwassenheid ietwat op de achtergrond meespeelt. Sterk spel van een heleboel mooie acteurs in de wat kleinere rollen, waarbij ik het vooral leuk vond om Dree Hemingway weer eens te zien.

Jammer dat het einde niet zo sterk was.

Vermakelijke romantische komedie. Ik had er meer van verwacht, gezien het ouvre van Baumbach die films maakt met een cynische kant, vaak onsymphatieke personages en weinig consessie met het publiek maar wel met een frisse, originele en eigenzinnige uitwerking. Dit is de meest conventionele film van Baumbach maar nog steeds vermakelijk.

Hoewel het een romantische komedie is van veertigers die geen kinderen hebben en gaan 'hangen' met twintegers en op die manier verlangen naar hun jeugd die er niet meer is, het accepteren van het gebreken van ouderdom heeft deze film wel meer diepgang, emotie en originaliteit dan het gros van de komedies die uitkomen en minder een typische formule die zich op het scherm ontraffelt.

Stiller, Watts en Driver spelen allemaal behoorlijk geloofwaardig en oprecht en dat doet de film ook goed. Driver speelt wel altijd de hipster maar dat doet hij dan ook wel goed. Het was vooral grappig om Watts zoveel moeite te zien doen voor haar hiphopdans.

Wel een aanrader.

Top!

Heerlijk luchtig en op sommige momenten dramatisch en komisch. Prachtig in evenwicht gebracht. Het verhaal sprak mij erg aan en het is mooi in kaart gebracht over het niet oud willen worden van Stiller en Watson. Waarbij er ook diepgang is. Iedereen speelde erg goed. Hoewel ik Ben Stiller erg goed vind in komedies, doet hij het ook ontzettend goed op 'drama' vlak.

Schrok wel een beetje van Charles Grodin. Had nooit gedacht dat die man zo oud was. Zeker als ik Beethoven's 2nd (1993) in mijn achterhoofd heb.

Dikke 4*

Redelijke Woody Alleneske film over het leven van een stel veertigers zónder kinderen. Grappig en herkenbaar maar halverwege kakt de film toch wel wat in met het gelamenteer over het leven en de onderlinge jaloezie en overige struggles. Het einde was jammerlijk voorspelbaar.

Het verhaal is goed bedacht en ook erg interessant, maar helaas viel de uitwerking daarvan 'naar mij idee' wat tegen. Het kon mij dan ook op de één of andere manier niet echt boeien, terwijl ik daar wel op gehoopt had. De combinatie van drama en komedie moet makkelijk kunnen bij een Baumbach film, maar helaas zag ik hier het komedie genre niet in en wist het drama (niet in overvloed) wat meer centraal te staan.

De casting daarin tegen was wel erg goed en wist zich lekker uit te leven in deze film!

Zelf denk ik dat Ben Stiller wel geschikt is om deze richting op te gaan en ik zou hem dan ook graag wat meer willen zien in dit soort films, hij past daar namelijk wel goed in!

2,0*

Bweh,

Goede recensies hadden me deze film ingelokt maar pfoe wat een gedrocht is dit zeg.
Dit is mijn eerste Baumbach maar dit belooft weinig goeds. Superflauwe komedie met een plot wat alle kanten opschiet maar nergens op uitkomt. Ik snap niet hoe dit scenario ooit verfilmd heeft kunnen worden.

Dan nog positief; die hipsterdude was het eerste kwartier best grappig en veel settings waren mooi gekozen (hoogtepunt was eerste scene in het huis van de hipsters). Stiller en Watts hebben echter 0 chemie en spelen allebei volledig ongeloofwaardig, w.o. in tenenkrommende scenes zoals met die hiphop en dat ritueel.

Op het einde gaat dan onbegrijpelijkerwijze het plot richting een soort onmaskeringsthriller wat zich uit in een vermoeiende nietszeggende ontknoping.

Dit soort films bezorgen ''arthouse'' een slechte naam.
Best ironisch dat Baumbach pretentieuze hipsters en onoprechte films tracht te veroordelen alhoewel While We Are Young zelf een belichaming van beide elementen lijkt.

Leuk om na zoveel jaren de vaak bedachtzame Charles Grodin weer eens aan het werk te zien. En natuurlijk is Naomi Watts altijd de moeite waard. Daarmee heb ik het wel gehad met de pluspunten van deze film. Net als bij andere films van Baumbach spreekt het verhaal —deze keer over een midlife crisis— mij nauwelijks aan. Dat geldt in versterkte mate voor het acteren van Ben Stiller. Ik vrees dat ik nooit een fan van hem (en zijn maniertjes) zal worden.

“For the first time in my life I’ve stopped thinking of myself as a child imitating an adult.”

While We're Young is een film met twee gezichten. Het begint allemaal erg sterk en leuk met de twee veertigers Josh en Cornelia die in contact komen met de twintigers Jamie en Darby en een (op het eerste gezicht) vriendschappelijke band opbouwen. Josh en Cornelia hebben geen kinderen en voelen zich niet echt op hun gemak bij vrienden en kennissen die constant over baby's en gerelateerde zaken praten. Jamie en Darby zijn het prototype hipsters die lekker spontaan zijn en een afwijkende blik op de wereld hebben. Geen Facebook? VHS videobanden? Vinyl platen (oké, dat is weer helemaal in)? Geen normale twintigers. Naomi Watts, Ben Stiller, Amanda Seyfried en Adam Driver (vanaf nu aangeduid als Kylo Ren ) zijn erg goed en de vele herkenbare, oprechte en komische situaties volgen elkaar op. Wat een aangename film! Maar dan komt het tweede gedeelte met het verplichte drama, inkeermomenten van personages en niet echt interessante plot rond een documentaire van Jamie en zakt alles als een plumpudding in elkaar.

Wat veelbelovend begon weet regisseur Noah Baumbach geen passend gevolg te geven en het einde is gelukkig niet een "alles is weer goed einde" maar echt beklijven wil het ook niet. Jammer want het begin is erg sterk.

Goeie film over een kinderloos stel veertigers die een klik vinden met een jonger stel. De film begint goed, maar verliest gaandeweg een beetje de focus. Goeie dialogen over de moderne tijd waarin we leven. De film kijkt gemakkelijk weg en het acteerwerk van de gehele cast is uitstekend. Een kleine 3.5 sterren en eigenlijk alleen al de moeite waard om een hip-hoppende Naomi Watts te zien.

Film over stel van in de veertig dat aanpapt met stel van in de twintig. Film die gaat over zaken als midlife, ouderschap, relaties en carrière. Ook een film die in aanzet een komische ondertoon heeft.

In de film veel gebabbel en een paar geslaagde (komische) scenes. De geslaagde scenes zitten in de eerste helft van de film als de vreugde over de kennismaking de ware aard van de personages nog verbloemt.

De personages worden in de loop van het verhaal nader ontleed en blijken dan eigenlijk hele holle en vervelende creaturen te zijn. Zonder uitzondering is elk karakter erg met zichzelf bezig. Niet in staat om los te breken uit de beperktheid van de eigen cocon, besmet men elkaar met negativiteit in de vorm van egoïsme, afgunst en zelfmedelijden.

De film raakt er ook door besmet, want vanaf dat moment is de humor ver te zoeken.

De intenties van de personages zijn weinig verheffend. Het maakt de personages behoorlijk irritant. Door hun oninteressante gewauwel en gewetenloze gedrag raakte ik in ieder geval steeds meer geïrriteerd.

Waarschijnlijk geeft de film een goed beeld van het functioneren van personen in de huidige tijd. Het zou dan ook best kunnen dat Baumbach de bedoeling had om te irriteren en te prikkelen. Dat is Baumbach in mijn geval dan gelukt. In die zin is de film zeker geslaagd.

Veel kijkplezier levert de film desondanks niet op.

Vaak erg grappige, treffend geobserveerde film over een ingedut volwassen stel (Ben Stiller en Naomi Watts) dat bevriend raakt met de jonge up and coming documentairemaker Adam Driver en zijn vriendin, Amanda Seyfried. Ze voelen zich als herboren, maar niet alles is zoals het lijkt, zo blijkt al snel. Stiller's rol verschilt niet zoveel van eerdere door hem neergezette typetjes, maar zijn personage krijgt hier net iets meer diepgang en karakter mee dan we van hem gewend zijn. Daarnaast is het script scherp en gevat, met zinnige observaties betreffende relaties, mensen in een midlife-crisis en het documentaire filmgenre.

Als tussendoortje was deze Komedie / Drama film nog wel te doen en met name dan de eerste helft (eerste 45 minuten) van de film, waarbij ook het meeste te (glim)lachen valt, met misschien wel als hoogtepunt de Hiphop dansscènes van Naomi Watts (die ik altijd wel een goede en ook mooie actrice vindt).

De eerste helft van het verhaal bevat vooral Komedie en de tweede helft van het verhaal bevat vooral Drama en vanaf dan valt er eigenlijk ook niets meer te (glim)lachen. De tweede helft is ook best saai, flauw en weet ook geen indruk te maken (dat komt vooral door het overdreven en jaloerse reageren van Ben Stiller in de rol van documentairemaker Josh). Ik was dan eigenlijk na circa 90 minuten ook wel blij dat er einde (wat ook niet bijzonder is en ook best voorspelbaar is) kwam aan deze film en "Pazmaster" hierboven beschrijft het eigenlijk wel goed, door te zeggen dat deze film wat vlak is en geen echte hoogte- en dieptepunten bevat. Dit is dan ook een film die ik waarschijnlijk weer snel weer vergeten ben en dat is zeker niet erg.

Het verhaal (twee veertigers, het koppel Josh en Cornelia, die zich ineens weer jong gaan gedragen nadat ze omgaan en waardering krijgen van twee twintigers, het koppel Jamie en Darby. Achteraf gezien was het omgaan eigenlijk meer misbruik van één van de twintigers en dat met bepaalde reden) was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan en dan zoals eerder gezegd voornamelijk de eerste helft van het verhaal. Dat gedeelte is ook lekker luchtig en bevat een aantal leuke scenes zoals de Hiphop gedoe van Naomi Watts (in de rol van Cornelia), het naar de dokter gaan van Josh, het kotsen tijdens de ceremonie en het in de auto rijden naar Benny i.v.m. Facebook.

Gedurende deze eerste helft is de cast in de vorm van Ben Stiller, Naomi Watts, Adam Driver (in de rol van beginnende documentairemaker Jamie, die alles doet voor succes en daar o.a. personen voor misbruikt) en Amanda Seyfried (in de rol van Darby, die de vriendin is van Jamie) best genietbaar. In het tweede helft heb ik me vooral gestoord/geërgerd aan Ben Stiller, hangt dan ook de moraalridder uit, en vond ik hem ook tenenkromend slecht spelen. De mooie vrouwen Naomi Watts (inmiddels al 47 jaar) en Amanda Seyfried (die ik altijd een mooie en aparte, vanwege haar ogen, verschijning vindt), zorgen vooral ook voor het visuele aspect (het verhaal speelt zich af in het mooie New York, maar daar wordt qua beelden eigenlijk weinig tot niets mee gedaan) en dankzij hun hebben de ogen tenminste ook iets leuks om naar te kijken.

Gezien de eerste helft van het verhaal krijgt deze film van mij een 3,0 en gezien het tweede gedeelte van het verhaal krijgt deze film van mij maar een 2,0 (en dan ben ik nog mild) en dus kom ik uit op een gemiddeld cijfer van een 2,5. Gewoon leuk om eens gezien te hebben (gezien op Film 1) deze Komedie / Drama film, maar meer zeker ook niet.

Een goed komedie/drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Wel bekende acteur en actrice...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen Top film...

Voor een komedie was het allemaal behoorlijk truttig en niet echt intrigerend genoeg om het als een mooi stukje drama te kunnen ervaren. Het uitgangspunt is op z'n minst gezegd zeer interessant, maar de poging om er een intellectuele zwarte komedie van te maken lijkt als combinatie niet helemaal uit de verf te komen. Een gerenommeerde cast doet uiterst z'n best maar het script werkt niet mee en uiteindelijk voelde ik enkel een moreel bankroet aan ideeën.

Deze lag in de bib en eens meegebracht. 'k wist niet echt wat te verwachten, maar hij was niet slecht. De cast deed het prima en kwam wel overtuigend over. Het verhaal was ook niet slecht en verveelde niet. 'k weet wel niet of de film me lang zal bijblijven, maar heb me er zeker niet mee verveeld.

Gisteren op Netflix bekeken omdat ik Ben Stiller zag, en dat vind ik toch altijd een prettige acteur als ik zin heb in een film die lekker ontspannen kijkt.

De film begint sterk en voor mij (als 35 jarige, kinderloze dertigersdillemma-hebbende man) erg herkenbaar. We zien een stel van middelbare leeftijd, die vanwege hun kinderloze bestaan geen enkele aansluiting meer hebben bij hun vrienden die opgaan in de wereld van eindeloze kinderverhalen en vreselijke kinderuitjes. De twee voelen zich duidelijk niet meer op hun plek tussen hun vrienden, en ontmoeten een hip jong stel, waardoor hun leven een nieuwe impuls krijgt. Ze gaan buiten hun eigen comfortzones en vinden elkaar weer helemaal. Ondertussen wordt de vervreemding met hun leeftijdsgenoten alleen maar erger.

Na deze goede opening gaat het echter bergafwaarts, en bet einde is tenenkrommend. Dat de leeftijden en verschillen in wereldbeeld wat gaan wringen, is een interessant uitgangspunt, en biedt voldoende aanknopingspunten voor de tweede helft van de film. Waarom er ineens een soort spionage-verhaal van wordt gemaakt... ik weet het niet. En dan het moment dat Stiller ontdekt dat Driver hem nogal gebruikt heeft vanwege zijn connecties: al die flashbacks moeten het net zo dramatisch maken als het einde van de Usual Suspects, alleen gaat het hier niet om moord, maar om een ambiteuze filmmaker die met slechts een paar mooie praatjes en een leugentje hier en daar zijn voet tussen de deur heeft gekregen in de filmwereld. Om over de confrontatie bij de huldiging nog maar te zwijgen. Vanwaar al dat overtrokken drama? Het sluit niet aan op de luchtige, licht sentimentele feel van de eerste helft.

De film eindigt voorspelbaar: eindelijk omarmen ze hun leeftijd, en de schijnbaar daarbij horende rollen van vader en moeder. Een bijzonder kleffe moraal, waardoor ze precies zo eindigen als hun leeftijdsgenoten. Is er dan echt geen andere manier van leven mogelijk? Niet in deze film in ieder geval.

De eerste helft is vermakelijk en herkenbaar, maar daarna ontspoort de film. Pittige thema’s als kinderwensen, gezondheidsproblemen, autonomie in een maatschapppij die veel van je verwacht, en falen in je carrière komen aan bod. Maar helaas worden deze thema’s nergens bevredigend uitgewerkt. Jammer, want de eerste helft was zo leuk.

2,5*

Nogal flauw.

Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed wat Baumbach net voor ogen had met deze film. Enerzijds lijkt het de film echt wel een boodschap te willen meegeven. Daarvoor hamert hij ook redelijk hard op enkele zaken. Anderzijds zijn de personages zo dik aangezet en handelen ze op zulke debiele wijze dat het amper serieus te nemen is.

Geen idee wat Stiller en Watts juist van plan waren, maar hun knieval voor een paar dwaze hipsters komt nimmer geloofwaardig over. Dat gejengel over kinderloze ouders ben ik ook echt beu, veel gejank om het gejank. Daartussen ontvouwt zich best een grappige comedy, alleen wil de film jammer genoeg niet echt altijd even grappig zijn.

De serieux staat deze While We're Young dan ook aardig in de weg. Acteers doen het maar matig, al kan dat ook wel aan hun personages gelegen hebben. Het plotje stelt niet zo heel veel voor en de toon van de film schiet alle kanten op. Er zijn genoeg leuke momenten, jammer genoeg dat ze niet samenkomen tot een leuke film.

Maar voor een Baumbach nog best oké.

2.5*

Het begon leuk, maar gaandeweg verloor de film mijn interesse. Het hele verhaal rondom Jamie en de documentaire boeide mij niet. Ik volgde het nauwelijks en dan voelt het voor mij al gauw als drama om niks. Het beeld- en acteerwerk vind ik in orde. Een 6. 3*

Baumbach

Eerste van hem die ik heb kunnen afkijken. Frances Ha hield ik niet vol. En The Squid and the Whale hield ik ook niet vol. Deze kon ik in het begin ook weer niet harden. Irritante personages, vervelende satire. Zo een montage dat Stiller en Watts telkens op hun mobiel zitten en weinig samen doen vs Driver en Seyfried die juist wel leuke dingen doen kan ik zo weinig mee. Het is zulke makkelijke beeldtaal.

Ik was bijna weer van plan om de film af te zetten. Maar ik nam mijzelf voor om toch een keer iets van hem af te kijken. Apart genoeg werd de film ietsjes beter. Het blijft allemaal New York white hipster people narrative. Maar ik vond het docu deel juist wel ietsje boeiender. Het is nog steeds niet geweldig maar ik begreep iets meer waar Noah nou heen wou. Het is niet heel veel wat hij te melden heeft, het zwelgt ook wat in zijn eigen New York circle. In dat opzicht snap ik de Woody Allen vergelijking wel. Maar ik heb toch het idee dat deze meneer daardoor ook niet nodig is. Wat hij brengt is te slap en kan er niet een Jood opstaan uit Miami ofzo, zien we tenminste nog eens een andere stad.

Ach die Baumbach straks komt die Kramer vs Kramer remake ook van hem uit. En zijn vrouw is Greta Gerwig. Ik weet het niet. Ik ben vrij blank maar dit is mij allemaal de wit. Die scene met 2Pac en hip/hop klas vond ik ook zo wit-links-racistisch. Ja ik zeg het gewoon.

2 sterren.

De film begint aardig met twee mensen in een soort van midlifecrisis. En vooral de losse scènes tussen een redelijke Stiller en fijne Watts zijn prima te kijken, de beste momenten uit de film. Maar dit ding waaiert vervolgens allerlei kanten uit, Driver kon ik niet echt hebben en de fascinatie voor hem en zijn vriendin wordt nergens echt geloofwaardig. Uiteindelijk gaat de film over een heleboel, maar overal net te weinig van en verliest de film langzaamaan de aandacht. Deze duurt goed anderhalf uur maar het voelde veel langer. 2,0*.

Komedie.....? Ik heb geen enkele humor kunnen bespeuren

While we’re young start goed en lijkt veelbelovend. Alleen jammer dat het later wat wegebt en de verwachtingen niet meer inlost. De film gaat eigenlijk over koppel dat te jong is voor een midlifecrisis, maar la jeunesse ook al wat ontgroeid is. Ze zijn anders dan andere koppels in hun vriendenkring. Geen ouderschap of baby’s voor hen en dat maakt hen maatschappijgewijs apart. Ze blijven wat hangen in hun zorgeloze jeugd zonder te veel verplichtingen en dat maakt hen onzeker.

Wanneer ze een jonger koppel ontmoeten, vinden ze zichzelf opnieuw uit door zelf ook terug echt jong te willen worden, alleen pakt dat niet altijd goed uit. Af en toe wel een leuke scène zoals de hiphopdans en Die groepsbaby's. Alleen kan je jezelf niet anders voordoen om er gewoon maar wat bij te horen. Interessante uitgangspunten allemaal. Het is een fase waarin ik mezelf in lichtere mate ook wel in herken omdat ik op het werk met een hecht jonge dynamisch team te maken heb.

Stiller en Watts doen het redelijk goed, Driver vond ik te druk. Inhoudelijk boeide het me echter minder en minder. Jammer, het potentieel was wel degelijk aanwezig.

Wist eerlijk gezegd niet dat ik deze al eerder gezien had. Cornelia [Naomi Watts] is een filmproducer die vaak werkt voor haar vader, de succesvolle documentairemaker Leslie Breibart [Charles Grodin]. Josh [Ben Stiller] is een filmmaker die al jaren bezig is met een documentaire die hij maar niet weet af te ronden en wat geld verdient met lezingen over zijn vak. Bij één van die lezingen ontmoet aspirant-filmmaker Jamie [Adam Driver] en ijsmaker Darby [Amanda Seyfried], een veel jonger stel dat zorgt voor nieuwe ervaringen en een ander perspectief op het leven. Stiller (in één van zijn beste rollen) en Watts schitteren als een kinderloos stel van 40+ die de indruk hebben dat hun leven stilstaat terwijl dat van hun vrienden (veelal beginnende ouders) een nieuwe fase ingaat. Baumbachs scenario is een uitstekende dissectie van de onzekerheden die leven bij mensen die te oud zijn om zich jong te kunnen noemen, maar zich ook niet oud (willen) voelen. Vol scherpe observaties en kleine pareltje, waaronder Josh en Cornelia's hiphopdans.