Big Eyes (2014)

Amy Adams speelt knap als het goedgelovig vrouwtje en redt voor een stuk dit biografisch drama dat niet bepaald een sterke indruk achterliet. Van Tim Burton al wel wat beter gezien.

Het proces trok ook al op niet veel en Christoph Waltz bezondigde zich er ruim aan overacting.

Doodzonde dat dit op waarheid beruste verhaal in de karikaturale hoek belandt. Dit "drama" had door een serieus filmmaker tot een parel kunnen uitgroeien, maar helaas bakte Tim Burton er niks van. Het leek wel een creatie van tante Til met wat kloddertjes verf hier en daar. Met alleen uitgesproken kleuren en af en toe wat grote ogen werd deze prent samengeknepen als bilspieren op weg naar het toilet om de balast aldaar snel door te spoelen.

Prima wegkijker. Althans, tot de film hopeloos uit de bocht vliegt tijdens de rechtbankscenes. Of eigenlijk eerder al, als het personage dat Waltz vertolkt, volledig ontspoord. . Onbegrijpelijk dat er voor gekozen is om zijn rol zo over the top en infantiel in te vullen. Dat doet de film geen goed. Adams blinkt daarentegen wel uit, maar het verhaal reikt te weinig handvatten om haar waarlijk te laten vliegen.


Mooi kleurrijk verder, zoals je van Burton kunt verwachten, maar uiteindelijk had er zomaar een signatuur van een andere regisseur onder deze film kunnen staan.

3*

Nadat ik de laatste tijd enkele films van Tim Burton heb gezien en herzien, moet ik concluderen dat Big Eyes misschien wel het minst weg heeft van een Burton film. Ik ben zo te lezen niet de enige die dat geconstateerd heeft. Toch past de kunst van Margaret Keane wel bij de stijl van de regisseur en onder meer door het felle kleurgebruik in de film komt ook hier af en toe het typische sprookjesachtige element naar voren.

Deze biopic wist mijn aandacht gemakkelijk vast te houden, ondanks dat bepaalde zaken wel wat voorspelbaar zijn. Zo voel je natuurlijk aankomen dat er een moment komt dat Margaret gerechtigheid gaat eisen en ook de uiteindelijke 'schilderswedstrijd' kwam op een gegeven moment niet meer als een complete verrassing. Toch geeft dat uiteindelijk niet zo veel, want de film heeft naast de fijne regie van Burton nog meer te bieden. Amy Adams speelt de hoofdrol erg aangenaam, waardoor het gemakkelijk was om met haar mee te leven. Christoph Waltz schuurt - zoals wel vaker - tegen het karikaturale aan, maar hij slaagt er wel in om je als kijker een fikse hekel te laten krijgen aan zijn personage. Bovendien is dit op waarheden gebaseerde verhaal dermate bizar dat ik als kijker geïnteresseerd bleef welke richting het zou opgaan. Dat die richting deels door mij juist werd ingevuld is dan niet zo erg, want - laten we eerlijk zijn - de film eindigt precies zoals het merendeel van ons gehoopt had.

Ondanks de gewaardeerde aanwezigheid van vaste filmcomponist Danny Elfman, valt dit wellicht valt het nog het best te omschrijven als een film waar Burton zich wat bescheiden opstelt. De film valt daardoor wel aan te bevelen aan mensen die normaal niet zo veel met de regisseur ophebben. Big Eyes is verre van baanbrekend, maar ik vond dit een zeer onderhoudende biopic. Het verhaal verdient het om verteld te worden en dit gebeurt op een degelijke manier.

3,5*

Goeie film.

Hoewel echt hoge scores veelal uitblijven, ben ik toch wel een liefhebber van Tim Burton's werk. Met Big Eyes zet hij deze keer niet in op een wat bombastische, gotische sfeer, maar houdt hij het frisser en frivoler, met in het oog springende kleuren en een fijne aankleding van de sixties. Het zorgt m.i. voor een wat aparte biopic, eentje die niet saai geworden is terwijl daar wel risico op was. Burton houdt het eigenlijk de hele speelduur lang vermakend.

De karikaturen die er gemaakt zijn van de personages staan dat ook helemaal niet in de weg. Het is misschien zelfs goed geweest om bv. een Christoph Waltz zijn gekend rolletje weer te laten spelen. Dat vliegt enkel op het einde wat uit de bocht. Maar ik heb ook kunnen genieten van Amy Adams, ook niet meteen mijn favoriete actrice, in haar rol als kneusje.

Ook het muzikaal werk van Danny Elfman is eerder onopvallend en ingetogen, daar waar hij toch al eens wat bombastisch werk aflevert. Het past in ieder geval wel in deze vrij bescheiden Burton-film.

Na deze zou ik nog eens Dumbo moeten zien om weer mee te zijn met Burton's oeuvre. Benieuwd welke kant hij daar weer mee opgaat.

3,5

Het ongelofelijke verhaal van Margaret Keane. Voor mij één van Burtons beste films in een biopic die je meesleept. Meelevend met Margaret, kwaad op Walter. En vol verbazing van het hele verhaal. De schilderijen zijn herkenbaar, voor mij is de schilderes minder bekend. Toch wel een teken dat een bekende naam niet altijd volstaat voor een biopic, maar dat je ook wat te vertellen hebt. Big Eyes is geen klassieke rise en fall. Burton is er in geslaagd om een mooi evenwicht te vinden tussen de werkelijkheid (die al bijzonder is op zichzelf) en het sprookjesachtige. Ik zat op het puntje van mijn stoel met momenten.

Waltz is nooit mijn favoriete acteur. Hier valt hij nog best wel mee. Al is hij over het algemeen eerder een parodie van zichzelf. Amy Adams doet het wel goed. De acteurs mogen hun best nog doen, het is Burton die zoals gewoonlijk het gezicht van de film bepaald. Zijn grootste concurrent is het verhaal zelf, dat zonder twijfel het vertellen waard is.

In 1958 verlaat Margaret Ulbrich [Amy Adams] haar echtgenoot en neemt ze haar dochter [Delaney Raye] mee naar Long Beach in de hoop daar een nieuwe start te maken. Ondanks een academische achtergrond lukt het haar niet om een vaste baan te vinden en daarom stort ze zich op haar schilderijen die opvallen vanwege de grote ogen van de personen die ze schildert. Tijdens een kunstmarkt ontmoet ze Walter Keane [Christoph Waltz] die zijn gebrek aan schildertalent compenseert met zijn charisma en een verkopersmentaliteit die Margaret ontbeert. Margaret en Walter blijken een gouden team totdat Walter besluit dat het beter is als hij de eer opeist voor Margarets schilderijen. Burton kiest niet nadrukkelijk partij. Hij richt zich op de romance, en de geleidelijke manier waarop Margaret de grip op haar carrière verliest. Adams en Waltz zijn perfect en er is een fijne bijrol van Terence Stamp als een vlijmscherpe kunstcriticus die zich afkeert van de populariteit van het de schilderijen van ‘Keane’.

Walter Keane was een narcist en een praatjesmaker. Hij wist zichzelf te verkopen, maar kon geen negatieve kritiek verdragen. Margaret had het artistieke talent, maar was introvert en onzeker. Bovendien was de maatschappij bevooroordeeld tegen vrouwelijke kunstenaars. Vrouwen leerden koken, piano spelen en tekenen, maar de grote sterren waren meestal mannen.

Het succes van dit koppel lag in de opkomst van massaproductie in de jaren ‘50 en ‘60. Ze verkochten weinig originele schilderijen, maar massa’s posters en andere reproducties. De periode is goed gereconstrueerd, met de toenmalige mode, auto’s en telefoons.

Ogen zijn de spiegels van de ziel. Grote ogen betekenen dus uitvergrote emoties. Die zielige kinderen zijn extra ontroerend. Een scène die eruit springt is die in de supermarkt, wanneer Margaret de indruk krijgt dat iedereen haar met grote ogen aankijkt.

Amy Adams spreekt met een zuiders accent. Tijdens de rechtstzaak imiteert Christoph Waltz Perry Mason. Krysten Ritter heeft een mooie nevenrol als de vriendin die gauw doorheeft wat er gaande is, net als de dochter, die gespeeld wordt door twee actrices van verschillende leeftijd. Het gelijknamige liedje van Lana Del Rey is een mooie toevoeging. Het is een waar verhaal met een sterke visuele en psychologische component.