Learning to Drive (2014)

I never learned to cook because I thought my mother would always be there to cook for me.

And then there was half the world between us.

So I make my own food.

Your point ?

No point.

Rijlessen volgen als metafoor voor het leven. Een originele wijze om dit te belichten maar net zoals de rijlessen in het dagelijks leven, is deze film een beetje saai en herhalend. Toegegeven, je kan het leven inderdaad hiermee vergelijken. In het begin loopt er veel fout en weet je niet echt goed hoe eraan te beginnen en hoe alles te bevatten, maar met veel oefenen en ervaringen op te doen, kan je elke hindernis aan. En soms kan het dan wel eens vreselijk verkeerd aflopen met brokken als resultaat. Maar hou je het vol, volg je wijze raad op en overtreed je niet teveel regels, dan slaag je in de hele opzet. En zo kan je wel nog meer raakpunten met het gewone leven verzinnen. Maar zoals ik al zei, echt opwindend is het allemaal niet. Trouwens vraag ik me ook af waar het romantische in deze film ergens zit. Het feit dat Wendy (Patricia Clarkson) een scheiding doormaakt en Darwan (Ben Kingsley) een bruid toegeschoven krijgt die hij van haar noch pluim kent, is niet bepaald mijn beeld over romantiek. En een echte komedie was het nu ook weer niet op een paar ludieke momenten na. Het was eerder allemaal tragisch. En toch was het een film die ik moeiteloos kon uitkijken. En dat door de sublieme vertolkingen.

Inhoudelijk is het dus niet echt speciaal. Meermaals werd het onderwerp al gebruikt waarbij twee vreemden, die qua karakter totaal verschillen, op een spontane manier elkaar ontmoeten en vervolgens een onverwachte steun zijn voor elkaar zodanig dat ze doorheen een moeilijke periode geraken. Zo ook de boekrecensent Wendy en de instructeur Darwan. Wendy is de emotioneel gekwetste, deftige dame die vanwege haar beroep een afgebakend territorium rond zichzelf heeft vastgelegd waar zowel haar echtgenoot als dochter niet zijn toegelaten. Als gevolg neemt Ted (Jake Webber) van de ene op de andere dag zijn biezen en neemt zijn intrek bij zijn maîtresse (een schrijfsters wiens boeken ook geprezen worden door Wendy). Darwan is een Sikh, die naast rij-instructeur ook nog eens taxichauffeur is. Een traditioneel persoon die het als zijn levenswerk ziet om ervoor te zorgen dat Wendy haar rijbewijs haalt. Geduldig en vol wijze raadgevingen laveert hij haar zelfs over een brug. Hij lijkt eerder een psychiater met een instructiewagen als relaxerende zetel.

Clarkson en Kingsley vormen samen een bont duo. Een mengeling van culturen. Clarkson, die ik ook in “October Gale” de hoofdrol voor haar rekening nam, is een charmante dame die ik al te graag wel eens wil zien schitteren in een film samen met Helen Mirren. Haar uitstraling en emoties kwamen oprecht over. Daartegenover staat dan de kalmte en geduldigheid die Kingsley toont. Een gedistingeerd en waardig personage. Het acteren van de beide hoofdpersonages zorgen ervoor dat dit schijnbaar niemendalletje toch nog genietbaar werd.

Uiteindelijk is “Learning to drive” een teder en aandoenlijke film vol symboliek. Het mist echter een beetje energie en kabbelt een beetje te rustig voort. Een beetje zoals Wendy zich door het verkeer navigeert. Het moet niet altijd suspense en een knalfestijn zijn. En dankzij de topprestaties van de twee briljante hoofdacteurs was deze film toch nog genietbaar en een plezier om te kijken. Voor mij was het geslaagd.

3*

Feelgood movie met een redelijk en vrij luchtig verhaaltje. Een leuke cast met een aardige rol van Kingsley, meestal vind ik hem niet zo geweldig maar in deze film vond ik hem best te pruimen als sikh/rij instructeur. Het verhaal heeft niet al teveel om het lijf maar de sfeer is prettig en ik heb me zeker niet verveeld.

Feelgood movie die zeer goed weg keek en waardoor ik echt een lekker gevoel heb overgehouden. Patricia Clarkson en Ben Kingsley stralen een goede chemie uit en kwamen goed uit de verf met name Patricia Clarkson was echt top. Grace Gummer dochter nam Meryl Streep is altijd wel ok.

Deze eens geprobeerd en het was geen misse film die ondanks het niet zo bijzondere verhaal toch weet te boeien. De cast deed het prima en verder zag de film er prima uit.

De speelduur was ook goed, niet te lang en niet te kort.

Geen meesterwerk, maar vervelen deed het evenmin. Leuk om eens mee te pikken als hij op tv komt.

Een eenzame schrijfster en een twijfelende Indische rijinstructeur komen door het lot gedreven met elkaar in contact en sluiten na wat strubbelingen een innige vriendschap. Een cultuurclash verpakt in een doorzichtig en banaal verhaal. Toch is de film vermakelijk en verrassend sympathiek.

Fijn acteerwerk van Patricia Clarkson en Ben Kingsley. Beide vertegenwoordigen geen diepzinnige complexe karakters maar verlenen aan hun personages een prettige charme en frisheid die heel meeslepend werkt. Hoe transparant de personages ook zijn en hoe doorzichtig het verloop van het verhaal ook is, als kijker verruil je je cynische blik al snel voor een blik die meeleeft en sympathiseert.

Typische feelgood met een verhaal waarin een ontmoeting tussen twee culturen centraal staat. Clichématig en versimpeld. Van diepzinnige beschouwingen die tot nadenken stemmen is geen sprake. Integendeel. De film vertelt een verhaal waar je helemaal niets mee hoeft behalve je te laten meeslepen door de charme ervan.

Leuk.

Aardige film over een vrouw die in een scheiding ligt en besluit rijlessen te nemen. De film snijdt aardig wat onderwerpen aan, maar het blijft net te oppervlakkig allemaal. De beste scenes zijn de momenten tussen Patricia Clarkson en Ben Kingsley samen. Mede dankzij hun en de niet al te lange speelduur, kijkt het nog wel gemakkelijk weg.