Loin des Hommes (2014)

Loin des Hommes

Vandaag eigenlijk impulsief opgezocht in de bioscoop. Ik had dus ook totaal geen idee wat ik nu bij de film verwachten kon. Uiteindelijk dacht ik dat de film zich op een klassieke manier zou ontpoppen tot een oorlog-/dramafilm. Het resultaat is echter geheel anders, wel een overdenking waard en totaal niet wat ik verwacht had.

Het verhaal is behoorlijk simpel, doch krachtig. De tegenzin die Daru vertoond bij de missie die hij in zijn maag gesplitst krijgt straalt van alles af. Heel logisch te begrijpen ook: Mohammed is nu niet het meest empathische karakter dat je kan bedenken. Toch is de ontwikkeling tussen de twee een opmerkelijke, waarbij je je er soms goed in kan vinden, maar die af en toe ook behoorlijk afstandelijk aanvoelt. Aan het einde van de film blijft een residu van medeleven, afstandelijkheid en verwarring over. Het open einde werkt hier aan mee. Je voelt aan al je zintuigen dat dit niet het einde van het verhaal is, ondanks dat de aftiteling verschijnt.Gemengde gevoelens dus bij een film met een heel simpel, ogenschijnlijk saai verhaal die toch de gehele tijd vermaakt en de levens van twee personen bijzonder goed bloot legt.

Meer acteurs dan Viggo Mortensen en Reda Kateb hoef je niet te bespreken. Het spel dat tussen hen gaande is wordt door beiden zeer goed vertolkt. Het verhaal geeft je geen enkele voorkennis over beide personages. Puur vanuit het acterend vermogen van de twee moet je dus hun geheimen ontrafelen. Dat weten ze met vlagen goed op je over te brengen. Kateb is vooral in het begin sterk, maar komt in een bepaalde sleur terecht naarmate de film vordert. Mortensen lijkt juist te stijgen. Waar hij in het begin mysterieus, koud en ook ietwat obscuur aandoet krijg je een persoon in hem te zien. Een leven met een verhaal. Het goede is dat beide acteurs dat niet forceren en het je niet door de strot duwen. Chapeau.

De eenvoud van het verhaal is ook de kracht ervan. Voor de visuele aspecten geldt exact hetzelfde. Geen extravagante uitspattingen maar een monotoon woestijnlandschap creëert de juiste sfeer die nodig is. In dat landschap weet Oelhoffen dan weer erg goed te variëren. Hij weet door middel van de verschillende weertypen en tijdstippen van de dagen de juiste toon aan te slaan. De sfeer komt er hierdoor goed in. Een eenvoudig landschap wordt verrijkt door simpele, maar mooie natuurlijke elementen.

Loin des Hommes is een goede film geworden die het kijken waard is. Af en toe kan het een tikkeltje saai aanvoelen en het verhaal is heel erg simpel. Dat geeft ruimte voor Mortensen en Kateb om zich goed te profileren. Met een juiste visuele cocktail van beelden bereikt de film een stevig niveau.

3.5*

Twee mannen die door een onherbergzaam gebied wandelen vind ik al snel interessant op de een of andere manier, maar toch had ik van Loin des Hommes net iets meer verwacht. De cinematografie is zeker mooi en de landschappen worden goed ingezet voor de sfeer. Tevens zijn Viggo Mortensen (een meester van kalme intensiteit) en Reda Kateb sterk.

Het is alleen jammer dat het verhaal niet overal even sterk is. Het bronmateriaal van Albert Camus is een kort verhaal, dat hier bijna geheel wordt overgenomen. Het einde van de film is wat optimistischer, wat ik maar half geloofde. Om de speelduur langer te maken is er natuurlijk wat toegevoegd. Niets daarvan is echt slecht, maar op een bepaalde manier werd het er allemaal wel wat platter van. De complexe situatie waarin de twee hoofdfiguren zitten is natuurlijk interessant, maar constant de dilemma's uitspreken, als wel als de filosofische implicaties erachter, maakt het gek genoeg wat oppervlakkiger. Voelde soms net iets meer aan als een les in moraliteit dan wat anders.

Neemt niet weg dat dit op zich een geslaagde avonturenthriller is. Ik verwachtte op een bepaalde manier echter gewoon meer.
3*

Wat mij met name opvalt is de rol van Viggo Mortensen; overtuigend, krachtig, sociaal, heldhaftig, een karakter mooi in die tijd geplaatst in de jaren 50. Dat maakt de film sterk.

Er is achtergrond en geschiedenis in de film ( oorlog, een overleden vrouw) dit wordt verder niet uitgelegd of verklaard. Toch jammer.

Wat overblijft is een lichte avonturenroman over 2 mannen, hun vlucht door het dorre landschap en hun toenadering tot elkaar. De Algerijn start als een inboorling maar ontwikkelt zich wel.

Het bezoek van de heren aan een bordeel is leuk, een visuele knipoog

Loin des Hommes is geplaatst tegen een achtergrond van onafhankelijkheidsstrijd en heeft een avontuurlijke inslag. In de essentie is het echter een humane western, met een prachtige broederschap tussen de twee hoofdpersonen. Net als in La Battaglia di Algeri wordt er geen partij gekozen, al zijn het verder compleet verschillende films.

Mooi is ook de score van Nick Cave en Warren Ellis. Deze weet op treffende wijze een muzikale progressie door te maken, passende bij de verstandhouding tussen de twee karakters. Daarnaast accentueert de score ook nog eens het desolate landschap, al is dat gevoelsmatig een mooie bijkomstigheid.

Bijzonder krachtige film.

Prachtige landschappen. Sfeervolle muziek. En een resem interessante moreel-existentialistische dilemma's…aan welke wet moet een mens gehoorzamen?...de schakel zijn in een onrechtvaardig bestel?...of toch proberen leven volgens een eigen ethisch systeem, waarin het leven zelf het hoogste goed is?...kan men zich echter onttrekken aan zoiets overheersend onrechtvaardig als een oorlog tussen rebellen en kolonialen, tussen vrijheidsstrijders en onderdrukkers?...wat echter als die op hun beurt de nobele volksverheffing van een leraar in een verlaten oord subsidiëren?...en wat als er ondertussen, tijdens de hele queeste, nog slachtoffers vallen, wat betekenen goed en kwaad dan nog?...en en en, kan een mens “loin des hommes” leven, zich terugtrekken uit het bestaan, of moet er vroeg of laat toch gekozen worden…?

Dus interessant. Hoewel ook te traag. Op het ritme van het leven ginder, stap per stap, voet voor voet…en net daar kon ik niet in meegaan. De losse eindjes, de weinige psychologisch-anekdotische achtergrond van de personages, het uitgepuurde waar de hele film naar op zoek gaat…mij deed het op den duur eerder stram aan. Dus 2,5*.

Ietwat tegenvallend.

De dorre en onherbergzame landschapjes komen er prima uit, en dat is ook wel het sterkste punt van de film. Ik vond daarentegen de confrontatie tussen de culturen van Daru en Mohammed niet echt sterk uitgewerkt, en na wat mijmeren vind ik ook Mortensen niet overtuigen - hij speelt zonder twijfel erg goed, maar er onbreekt wel iets ondefinieerbaar Fransigs aan zijn optreden. Of Spaansig, voor wat dat betreft.

De onafhankelijkheidsstrijd speelt maar een kleine rol in het verhaal, en stoort eigenlijk meer dan dat het iets toevoegt - in de cultuurconfrontatie voegt het eigenlijk niets toe, en waar er de aanzet leek te zijn om het karakter van Daru meer in te kleuren komt daar nauwelijks iets uit. Voelde als een wat gemiste kans, en ook als een wat overbodig tussenstukje om het wat dunne verhaal tot een normale filmlengte op te rekken.

Net zoals de titel wat meer belooft dan waargemaakt wordt. De schoolmeester heeft zich tenslotte niet echt uit het bestaan verwijderd, en als het zou verwijzen naar de afstand tot een normale menselijke moraal zie ik dat ook wat al te subtiel terugkomen.

Sombere film die inzoomt op een queeste van twee mannen en zich afspeelt in een imposant en kaal berglandschap. En dat alles tegen de achtergrond van de Algerijnse afscheidingsstrijd in de jaren 50.

Het verhaal ontwikkelt zich traag. De karakters laten niet veel los. Hier en daar een stukje levensgeschiedenis, maar (bijna) nooit het hele verhaal. De kijker moet de lege plekken in de levensverhalen zelf grotendeels invullen. De personages leren elkaar kennen en groeien langzaam naar elkaar toe. De kijker groeit echter niet mee. Die blijft beschouwend op afstand.

De personages gedragen zich tamelijk gelaten. Ze voegen zich in hun lot. Zelfs als dat lot niet overeen komt met gemaakte plannen of wensen. Ach ja, het komt zoals het komt. De mens wikt...etc. Emotie en verweer hebben niet veel zin. Even slikken en weer door.

Geen vrolijkmakende materie. Wel fascinerend.

Goed acteerwerk van Mortensen en Kateb. Somber, traag en afstandelijk. Net als de film.

Het is best cliché iets over het prachtige, immense landschap te vertellen (elke bovenstaande recensie benoemt het landschap), en je deze film daarom in de bioscoop of een ander enorm scherm zou moeten zien. Cliché, maar daarom niet minder waar, dus ik zeg het toch: Adembenemende landschappen! Ik vond Viggo Mortensen al een zeer goed acteur, en mijn respect voor hem is na het zien van deze film alleen maar groter geworden.

Een film over dilemma's en keuze's. De worsteling om hiermee goed om te gaan is zeer duidelijk te merken. Indrukwekkend, onderhoudend, en op sommige momenten spannend.

Zeer goed!

Redelijke film die het vooral moet hebben van mooie dorre landschappen, en een rustgevend stapvoets tempo. Echter voelen de twee hoofdpersonages nogal afstandelijk aan, en werkt de wisselwerking tussen de twee eerder houterig. Vooral in het eerste deel van de film krijgt de regisseur daardoor de kijker niet echt mee. Wat betreft het scenario zijn er veel losse morele dilemma's, maar worden ze weinig uitgewerkt. Ook het acteerwerk van Kateb is eerder matig.

Een western over moraliteit, rechtvaardigheid en mannelijkheid in aanloop naar de Algerijnse burgeroorlog, een historische gebeurtenis die een definitieve breuk zou vormen met het Franse kolonialisme. Viggo Mortensen speelt een basisschoolleraar die wapengekletter en zijn militaire dienst afzwoor, maar officieel nog in functie is bij het koloniale bewind. Wanneer een van moord beschuldigde dorpeling (Reda Kateb) bij deze Daru wordt afgeleverd, moet de Fransman besluiten of hij de gebrandmerkte aflevert bij de autoriteiten of hem laat lynchen door z'n dorpsgenoten. In 'Loin des Hommes' (2014) brengt David Oelhoffen het barre woestijnlandschap tot leven als een personage op zichzelf, als een stille getuige van het menselijke gewoel en de plotselinge machtswisselingen. Het is zinnelijke cinema vol schitterende sfeerbeelden met zwijgzame mannen die nader tot elkaar komen, of onmenselijke beslissingen moeten nemen omdat de extreme omstandigheden hen daartoe dwingen. Oorlog haalt het beste en het slechtste in mensen naar boven. Al is het een tikkeltje oriëntalistisch hoe een witte Viggo Mortensen 'de rechtschapen figuur' is die zich ontfermt over het lot van een verschoppeling. Goedheid is een sprankje westerse beschaving in een onbeschaafde woestenij, zelfs tijdens de laatste stuiptrekkingen van het kolonialisme.

De opgelegde tocht naar gerechtigheid krijgt een heel ander uitzicht naarmate beide personages elkaar beter leren kennen en onderwege ervaringen opdoen, emotionele maar ook verrassend gewelddadige die voortspruiten uit de Algerijnse opstand tegen het Frans koloniaal bewind.

Het begrip "oorlog" is eigenlijk veel dichter dan ge zoudt denken in deze film. Treffend is wel de scène waarbij 2 opstandelingen hun vroegere overste uit WO II - en nu hun vijand - herkennen, toen ze als "indigènes" aan zijn zijde streden. Een wrede kronkel over de impact van oorlogvoeren.

Viggo Mortensen, die én als vreemde én als kind van de streek, onder zware druk en twijfels komt te staan zit zeer goed in zijn rol en ook zijn compaan Reda Kateb is geloofwaardig in zijn personage.

Sfeervol, voor een stuk toch avontuurlijk, met vaak impressionante beelden van het landschap. Ook het schooltje, afgelegen, waar kinderen, vanuit alle hoeken naar toe komen en zonder leeftijdsonderscheid in één klas worden ondergebracht, is tekenend.

Daru [Viggo Mortensen] is een Franse docent met een eigen school in een Algerijns dorpje in 1954 en houdt zich afzijdig in de onafhankelijkheidstrijd die net is uitgebarsten. Totdat Balducci [Vincent Martin] hem vraagt om een gevangene via het Atlasgebergte over te brengen naar Taghit. Mohamed [Reda Kateb] heeft een neef vermoord en dreigt anders de spil te worden in een bloedige familievete. Daru laat zich overhalen en leert Mohamed gedurende de reis beter kennen en begrijpen, terwijl ze zowel de Algerijnse rebellen als het Franse leger moeten zien te ontlopen. Mortensen en Kateb zijn perfect gecast en het camerawerk van Guillaume Deffontaines is voortreffelijk, maar Oelhoffen laat het tempo soms wel erg inzakken.