The Taking of Deborah Logan (2014)

Wat een heerlijk filmpje in zijn genre zeg......ik hoopte eindelijk weer eens op iets moois omdat er zo veel bagger horrors/thrillers uitkomen de laatste tijd..en ik word op mijn wenken bediend.

Eigenlijk is dit gewoon weer een soort exorcisme film maar eentje die rustig de tijd neemt om de boel te ontvouwen..ik ben niet iemand die nog een gaat vertellen waar het over gaat want dat staat hier boven al.

Ik kan wel zeggen dat de hoofdrolspeelster goed in haar rol zit en lekker freaky is ook haar dochter in de film speelt een apparte dame en dat gaat haar heel goed af...beide actrices ken ik volgens mij niet,de rest van de cast doet het ook prima.

Voor mij de beste horror/thriller van de afgelopen maanden....

Maar ja ....smaken verschillen

Trouwens heb een verzoek tot verandering van het genre gestuurd....duidelijk meer een Horror/Thriller dan alleen een thriller.

En zit zelfs te twijfelen nu of dit niet gewoon een horrorfilm is......wat vinden jullie?

Leuk filmpje en best aardig voor tussendoor. Jill Larson is echt wel de uitblinker hier en draagt in principe de hele film naar een hoger niveau. Helaas niet hoog genoeg voor mij, maar wel degelijk acceptabel. Ik vond het alleen nergens echt eng worden, maar aan Jill Larson ligt het dus niet.

De hele setting en het verhaal voelde wat beperkt aan en de manier van filmen vormt voor mij geen toegevoegde waarde. Dat deden ze bij de Blair Witch Project (en Paranormal Activity) toch wat geraffineerder.

Het einde bracht toch een big smile op m'n gezicht

Het zoveelste documentary/found footage filmpje, maar dan wel eentje van bovengemiddeld niveau. Ditmaal loopt een driekoppige crew mee met een moeder en dochter om een documentaire te maken over Alzheimer. Doordat het eerste halfuur ook professionals aan het woord komen en er zelfs wat is gespeeld met computeranimaties om een en ander over de ziekte uit te leggen heb je toch het gevoel naar een echte docu te kijken. Maar daar ligt zeker niet de nadruk op. We willen immers niet slimmer worden van een horrorfilm, maar gewoon ge-entertaind, of liever nog verplicht worden tot het verschonen van je onderbroek.

Alzheimer-patient Deborah wordt uitstekend vertolkt door Jill Larson. Bij daglicht kan ze al behoorlijk spooky kijken, maar hoe verder ze aftakelt, hoe creepier ze wordt. Meerdere malen zullen films als Paranormal Activity en Blair Witch Project in je gedachte opduiken aangezien deze film daar zijn graantje van heeft meegepikt. De uitvoering is echter goed, waarbij er veel in het donker wordt gefilmd en er regelmatig jumpscares tussendoor worden gegooid.

Eerlijk gezegd weet een dergelijk genrefilmpje me niet meer te verrassen. Het is weer een possession-filmpje in een iets ander jasje. Het achtergrond verhaaltje kan geen potten breken, maar desondanks is er genoeg aandacht aan besteed. Thumbs up voor het shot waarin Deborah als een slang dat meisje wil verorberen, disturbing. Helaas vervolgd door een teleurstellend shot waarin ze haar CGI-smoel lostrekt. The Taking is van een best hoog niveau.

Docu horror, een mengelmoes van ideetjes uit [Rec], Paranormal Activity en Blair Witch. Het is altijd wel fijn als het werkt, en hier is dat in grote mate het geval, maar niet volledig. Er is ergens een dunne lijn tussen dementerend gedrag en bezetenheid , en dat wordt goed uitgebuit; de spanning is er wel degelijk. Het eerste uur is sterk en kent zeer creepy momenten, het tweede uur is een opeenvolging van déjà vu's. Grote minpunt : dat dit omaatje een gevaarlijke sekteleider heeft omgebracht en nu door zijn geest is bezeten haalt het realistische van de documentaire stijl voor mij volledig uit de film, waardoor deze film niet helemaal geslaagd is.

Horrorfilms op basis van found footage rijzen dezer dagen als paddenstoelen uit de grond. Zo is deze film weinig vernieuwend en om die reden is het allemaal vrij verzadigd beeldmateriaal. Toch kent deze film binnen het subgenre een macaber en vreesaanjagend sfeertje en zitten er best wel redelijke scènes tussen. Met name het optreden van Jill Larson en in zekere zin dat van Anne Ramsay zijn er samen met het creepy sfeertje debet aan, dat deze film binnen het subgenre een van de betere producties is van de afgelopen tijd.

En inderdaad, een aardige griezelfilm die ons heeft geboeid van begin tot einde!

A partly edited medical documentary, outtakes and surveillance footage from the scenes of the crime, aldus de opening. Handig om jezelf zo de vrijheid te geven. Daar maakt Robitel ook dankbaar gebruik van met iets dat start een documentaire met hier en daar wat info, stilaan uitmondend in een zuivere found footage horror. Eentje in een inmiddels lange rij.

Met Alzheimer als vertrekpunt en een oude, zieke vrouw als troef. Een griezelig shotje van een andere patient en daarna is het Deborah Logans voorkomen die de film op eng zet. De hectiek laat wel eens te wensen over, het zijn de rustige, registrerende momenten die het nerveus maken. De scène achter het switchboard is wat dat betreft een regelrechte voltreffer.

Daar komt dan vervolgens jammer genoeg ook een geforceerd verhaal uit voort dat nogal wat aandacht opeist. Dat had best wat bescheidener en mysterieuzer gemogen. Maar goed, het komt uiteindelijk uit bij een finale met een [REC] achtige snit en een tweede keer dat de film toeslaat. Als geheel een beetje wankel, maar het heeft hier en daar best wel wat te bieden.

Ik heb echt genoten van deze film. Ging er zonder heel veel verwachtingen naar kijken en heb me echt prima vermaakt. Natuurlijk is hele 'documentaire' stijltje niets nieuws onder de zon, maar vond het bij The Taking of Deborah Logan wel een toegevoegde waarde door de Alzheimer invalshoek. Het acteerwerk is ook prima in orde en de actrice die Deborah Logan speelt... 1 woord: wow! Wat een geweldig acteerwerk zet zij neer!

4*

8/10 (IMDB)

Beter dan de gemiddelde horror, maar toch kon ik er niet echt van genieten door het scala aan bekende factoren. Het viel me op dat er al een soort van chaotische toestand werd gecreëerd terwijl dat helemaal niet nodig was (toen ze het huis introduceerden aan de filmcrew). Iedereen praat door elkaar heen, de camera beweegt onnodig veel en de stemmen komen qua geluid soms veel te hard door. Het bezeten zijn door een duivelse bron en de reacties van de betrokkenen vond ik eigenlijk niet veel anders dan anders. En het is bijna altijd een vrouw die ze te grazen nemen terwijl het me ook wel een keer bruut lijkt om een of andere kerel helemaal door het lint te zien gaan die er nog wat decibel bovenop gooit. Het laat verder geen grote steken vallen en de eindfase vond ik best spannend (luguber hoe ze dat hoofd van dat meisje in haar mond heeft). Het verhaal over de bijbehorende tunnels en de rivier voegt ook wat mysterie toe.

"We're gonna have fun, right?"

Voor een betere ervaring meegepakt in de bios.

Met een dergelijke titel dacht ik in eerste instantie dat de film over exorcisme zou gaan, hoewel het onderwerp lichtjes aangekaart wordt. In plaats daarvan krijg je als kijker te maken met een documentaire rondom de ziekte Alzheimer. Dit werkt prima als uitgangspunt, mede omdat er allerlei 'specialisten' aan het woord komen om de ziekte verder uit te leggen.

Langzaamaan wordt duidelijk dat er iets niet helemaal snor zit. Hier en daar worden er hints gegeven, bovendien zet Jill Larson een dermate sterke rol neer; het doen en laten van haar personage is bij vlagen angstaanjagend. Helaas vind ik het achtergrondverhaal te warrig/geforceerd overkomen om geboeid te blijven.

Het - inconsistente - gebruik van found footage is onderhoudend genoeg, ondanks dat men de platgetreden paden bewandelt. De spanning wordt namelijk zorgvuldig opgebouwd i.c.m. een aantal goed getimede jump scares. Hierdoor blijf je zowat de gehele speelduur op je hoede, omdat er een bepaalde mate van onvoorspelbaarheid bij komt kijken.

Al met al best een vermakelijke horror, maar voor mijn gevoel had hier meer in gezeten.

Dikke 3,0 sterren.

Gemiste kansen

Mijn eerste horror film van dit jaar was geen goede, hoewel mijn verwachtingen hiervoor toch vrij hoog gespannen waren. Alzheimer als uitgangspunt nemen vind ik hoogst origineel, en de documentaire-achtige opzet sprak mij ook gelijk aan. Helaas werden de verwachtingen niet waar gemaakt, en hoewel ik aanvankelijk nog wel nieuwsgierig was naar het verloop van het verhaal gleed die interesse eigenlijk alleen maar verder weg naarmate het verhaal vorderde.

Aan het verhaal zelf had dit niet hoeven te liggen, maar een andere kapitein aan het roer was hier wel beter geweest. Deze regisseur maakt er namelijk maar een beetje een zooitje van. Ik had constant het idee dat de stijl, ( een horror die moet lijken op een documentaire) te veel aan mij opgedrongen werd, en eveneens was het gebruik hiervan niet consistent genoeg aanwezig. Zo was er bijvoorbeeld ook vaak genoeg gewoon film muziek te horen.

Nu kan ik wel over dit soort onhebbelijkheden heen stappen maar op de overige gebieden schiet de film ook gewoon te kort. Om te beginnen zit de hele film vol met nietszeggende personages. Ook is de vrouw om wie het verhaal draait helemaal niet eng en hoewel er enkele momenten zijn dat haar blik mij wel een onbehaaglijk gevoel begon te geven, waren deze momenten veel te minimaal aanwezig en waren ze alweer voorbij voordat ze echt indruk wisten te maken. De titel kent ook te veel rustpunten, waardoor er veel te weinig dreiging aanwezig is. Er zijn wel een aantal scene's die onbehaaglijk aftrappen, maar die het genre eigenlijk nooit effectief weten te benutten. De scènes komen alleen maar met cliché matige schrikeffecten op de proppen, of eindigen steevast met een seniele vrouw die in bedwang moet worden gehouden. De finale probeert dit nog recht te trekken, maar ook deze wist mij geen voldoening te brengen. De laatste scène vond ik wel luguber, en deze hintte ook overduidelijk naar een vervolg. Maar door alles wat ik daarvoor heb mogen aanschouwen, heb ik hier weinig trek in.

2,0*

Yes, weer een found footage film over exorcisme, mijn interesse is gewekt.

Met toch wel enige verwachting naar de bioscoop gegaan voor The Taking. De film begint rustig aan, bouwt langzaam op en neemt je langzaam mee het leven van Deborah in. Het idee van een alzheimer patiënt vond ik best goed en origineel gevonden voor een horrorfilm. Echter laat de uitwerking van de film zwaar te wensen over, ik kreeg te vaak een deja vu naar andere films, en de spanning neemt niet toe maar ebt steeds verder weg. Waar de film naar het einde toe steeds beter moest worden, viel ik bijna rechtop in slaap in mijn bios stoel, dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn!

De film is geheel als Found Footage gefilmd, dit was voor mij al een dikke plus om de film te gaan zien. Maar deze film, vooral door een compleet gebrek aan spanning, mag zich zeker niet onder de toppers in dit genre scharen zoals The Blairwitch Project of Paranormal Activity... Een gemiste kans zo kan je The Taking het beste beschouwen.

1,5*

Verschrikkelijk.

Found footage, semi docu stijl, bewakingscamera's etc etc, daar ben ik echt helemaal klaar mee. Het oude vrouwtje acteerde nog wel aardig waarmee de spanning er best wel in zat, maar ik heb me gestoord aan het feit dat de ziekte Alzheimer in zo'n horror film werd verwerkt. Ik vond het echt ongepast.

Snel vergeten en door naar de volgende film.

Aardige film in het volledig uitgemolken exorcisme genre. The Taking is beter dan de gemiddelde film in het genre en dat mag zeker gezegd worden. De film is niet bepaald origineel en neemt nauwelijks de moeite om creatief te zijn, maar weet genoeg spanning en schrikeffecten af te leveren. De Alzheimer insteek van de film is in ieder geval interessant. De fijne speelduur van anderhalf uur zorgt ervoor dat het niet te langdradig of saai wordt. Debuut van regisseur Adam Robitel. Zeker geen slechte prestatie voor een man die een aantal kleine rolletjes gespeeld heeft.

De actrice die toch wel duidelijk met kop en schouders boven de rest uit steekt is Jill Larson. Zij speelt Deborah Logan, een vrouw die aan Alzheimer lijdt. Laat ik het maar meteen zeggen: wat een eng mens zeg! De film haalt zijn kracht uit het uiterlijk van het personage. Naarmate Deborah Logan verder aftakelt wordt het steeds lastiger om continu naar haar te kijken. Anne Ramsay speelt de dochter van Logan en doet dat naar mijn mening prima. Het wordt snel duidelijk dat ze een sterke persoonlijkheid heeft en het beste van de situatie probeert te maken. Verder een aardige rol van Michelle Ang die de zoveelste betweter speelt met een overdaad aan camera's. Ang is een mooie vrouw en het is zeker geen straf om haar te zien.

The Taking is weer een horrorfilm die ik van mijn lijstje kan strepen. Absoluut niets nieuws onder de zon maar het is zeker genoeg om zonder onvoldaan gevoel de film af te kijken. Het is lastig om Deborah Logan te vergeten dankzij het sterke acteerwerk van Jill Larson. Als een horror in ook maar een enkel opzicht weet te slagen, dan is het een succes.

3*

Eigenlijk zou ik het niet meer doen, van die horrorfilms a la The Blair Witch en [REC], maar goed vooruit het aanbod aan goede horror is nogal matig en ik werd er toch wel benieuwd naar.

Documentaire over patiënt in het beginstadium van Alzheimer en binnen no-time verergert de ziekte en dan gaat het helemaal loos en blijkt er misschien wel iets heel anders aan de hand te kunnen zijn.

Je blijft toch wel erg benieuwd hoe het nu allemaal zit en de scares zijn goed gedoseerd, verhaal gaat ook net boven het punt waar het nog allemaal aangenaam blijft, beetje bodyhorror en Ramsey doet het geweldig als moeder.

Zo, maar voorlopig zijn we weer even klaar met de zwiepende handheld camera's en voortaan gaan alle horror-regisseurs gewoon weer echte cameramensen inhuren in ieder geval wil ik het voor 2035 niet meer zien.

Begint aardig en bevat enkele oprecht enge scènes, maar ontspoort naar het einde toe compleet door het expliciet maken van datgene wat een hele film lang gesuggereerd werd. Favoriete scène is die met de oude telefoonkast. Bovendien heeft dat mens een fotogenieke smoel voor nachtmerries. Niet helemaal slecht, maar er zat absoluut meer in.

Wat een onzin deze hoofdzakelijk met een handcamera opgenomen Thriller / Horror film. Het eerste gedeelte van het verhaal was eigenlijk nog best aardig en lekker mysterieus, maar naarmate het verhaal vordert wordt het eigenlijk alleen maar belachelijker en ongeloofwaardiger. Vanaf dan vond ik het ook nog eens eerder op de lachspieren werken dan dat ik er bang van moest worden.

Het draait in deze film om de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah Logan (overtuigend en zeer goed gespeeld door Jill Larson die er ook regelmatig behoorlijk creepy uitzag) die samen met haar dochter Sarah Logan (verdienstelijk gespeeld door Anne Ramsay) gevolgd worden door Mia Medina (verdienstelijk gespeeld door de Aziatische Michelle Ang), en haar team bestaande uit wetenschapper Gavin (gespeeld door Brett Gentile) en cameraman Luis (gespeeld door Jeremy DeCarlos), die bezig is met een proefschrift welke gaat over de ziekte Alzheimer. Daarbij wordt in een aantal maanden, via diverse camera's, het dagelijkse leven vastgelegd van zowel moeder Deborah als dochter Sarah. Daarbij komen ze tot de ontdekking dat Deborah zich vreemd begint te gedragen en dat er vreemde dingen gebeuren rond haar, die beiden niets te maken kunnen hebben met de ziekte van Alzheimer. Daarbij lijkt het er sterk op dat Deborah is bezeten door een ander luguber persoon en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal was best aardig en wist me nog te vermaken en zelfs te boeien. Daarbij is het vooral de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah, die de show steelt met haar vreemde en beangstigende gedrag en ook wat ze zichzelf aandoet (het openkrabben van haar rechterarm was best smerig). Vanaf het moment dat duidelijk wordt dat Deborah is bezeten door een ander luguber persoon (na circa 45 minuten), vond ik het snel bergafwaarts gaan met het verhaal en kon het me eigenlijk ook niet meer echt boeien. Vanaf dan vond ik het ook allemaal flauw en belachelijk worden (inclusief de ontvoering van het kind Cara welke het volgende slachtoffer moest gaan worden) en zelfs wat langdradig. Hier en daar heeft de film best wat spannende momenten (met name in het eerst uur), maar echt spannend worden vond ik het nergens en ik heb eigenlijk ook nergens om hoeven te schrikken en dat ondanks dat Deborah soms lekker creepy tekeer ging. Naarmate het einde van het verhaal vordert werd ik langzaam camera ziek van de heftig schokkende camerabeelden, waarbij je ook maar weinig tot niets ziet omdat het zich dan afspeelt in een donkere omgeving. Hoewel het einde best heftig en bizar was, sloeg het ook nergens op en was het eigenlijk ook lachwekkend slecht.

Vanwege het aardige eerste gedeelte van het verhaal en vooral door de sterke en overtuigende rol van Jill Larson, als de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah, krijgt deze Thriller / Horror film toch nog een kleine onvoldoende van mij en dat ondanks ik het op een gegeven moment allemaal flauw en belachelijk vond worden.

P.S. Anne Bedian in de rol van dokteres Nazir vond ik wel een mooie verschijning en ze zag er ook veel mooier uit dan hoofdrolspelers Michelle Ang en Anne Ramsay. Bij de laatste is "lelijk" ook eerder van toepassing dan "mooi".

Nee, dit was het toch niet. Weinig stijlvolle film. Het bedachte verhaaltje op zich zou best een basis kunnen zijn voor een lekker lopende griezelfilm, maar het is vooral de foute keuze om weer de methode van die zogenaamde documentaire-achtige stijl te hanteren(inclusief de bijbehorende schokkerige, dicht op de huid zittende camera), die de film funest is geworden. Inmiddels toch een afgezaagd, tot in den treure gebruikt middel om orgineel te zijn, wat voor de die hard horrorfan tegenwoordig echter eerder averechts werkt.

Jammer voor de bejaarde Larson. Ze heeft de rol van haar leven, en is uitstekend gecast, maar de uitwerking van het verhaal is dermate groezelig dat dit wat onderbelicht blijft, en de film als geheel uiteindelijk weggestopt zal worden in de afdeling twaalf in een dozijn.

Eerste 40 minuten best tof, maar daarna echt belachelijk..

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Adam Robitel toont zijn kwaliteiten door middel van enkele bijzonder sterk opgezette scenes, zeker de finale van The Taking of Deborah Logan mag er absoluut wezen. Alhoewel de spanningsopbouw wat ongecontroleerd overkomt, bevat de film een aantal effectieve schrikmomenten en spannende scenes. Zeker Jill Larson neemt de film met haar dappere prestatie op sleeptouw en speelt een figuur dat overtuigend twee kanten van haar personage kan laten zien. De overige leden zijn wat minder interessant en het middenstuk (met bijkomend mysterie) zijn dermate uitgekauwd dat er voor de doorgewinterde horrorliefhebber niet veel te beleven zal zijn. Niettemin een aardige genrefilm waarin genoeg gebeurt om net aan boven de middelmaat uit te steken.

Een medisch student [Michelle Ang] neemt een cameraman [Brett Gentile] en een geluidsman [Jeremy DeCarlos] mee om een portret te maken van Deborah Logan, een vrouw van middelbare leeftijd die in een relatief vroeg stadium van de ziekte van Alzheimer verkeert. Haar gedrag is vanzelfsprekend grillig, maar al snel blijkt dat ze niet alleen met Alzheimer te kampen heeft. De eerste helft heeft nog een ietwat beklemmende sfeer. Zodra er voodoo en dergelijke om de hoek komt kijken, verliest dit alle geloofwaardigheid en verzandt het in het type hysterie en simplistische jumpscares waar zoveel horrorfilms aan ten onder gaan.

"The story of Alzheimers is never about one person. My PhD thesis film posits that this insidious disease not only destroys the patient but has a physiological on the primary caregiver."

Zo slecht was dit toch allemaal niet? Het verbaasd me ook niet trouwens dat deze film wederom hier vrij laag scoort, de scores op IMDb en Letterboxd zijn wat dat betreft een stuk logischer. Door de lage waardering had ik hier trouwens niet héél veel hoop op gevestigd, dus alleen maar een stukje beter dat het me daardoor juist beter is bevallen. Het verbaasd me overigens ook dat ik deze film helemaal nog niet had gezien, aangezien dit soort exorcisme verhalen met found-footage een echte smaakmaker was destijds in 2014. Ruim tien jaar later vermaakt de film overigens nog steeds heel goed, en zo veel bijzonders doet deze film nou ook weer niet.

Het debuut van Robitel weet mij dus ook best te vermaken, en zo deed hij met zijn andere films ook. De maker van de Escape Room films weet duidelijk wel hoe je een vermakelijk horrorprentje kunt uitpoepen, hoewel die met zijn Insidious deel juist de plank volledig misslaat. 'The Taking of Deborah Logan' is alles wat je mocht en kon verwachten van deze type films uit de begin jaren '10, én is daarmee ook wel gewoon vermakelijk maar niet vernieuwend. Of je dat trouwens nou echt mocht verwachten is een tweede.

Het begint allemaal best gemoedelijk, Robitel kiest er wel voor om de vaart er direct snel in te zetten. De film wacht daardoor niet al te lang met zijn spanningsopbouw, en is daardoor ook gewoon een stuk vermakelijker dan ik dacht. Hoewel je uiteindelijk niet héél veel paranormaals ziet, én de film nou ook niet echt héél eng is, kent de film wel een leuk verhaal. En met vlagen zelfs nog wat gore, om toch je vinger af te likken. Al is dat allemaal niet héél bijzonder.

En dat laatste typeert deze film wel; is het bijzonder? Nee, totaal niet. Een film die we al vele vaker voorbij zagen komen, en zoals ik al zei; zeker in het tijdsframe ook erg bijpassend. De film schiet nergens echt uit, maar was wel gewoon vermakelijk en neemt je leuk mee. Het had misschien wat spannender gemogen, of de gore had wat omhoog gekund.