Une Nouvelle Amie (2014)

Wat blijven die Fransen prachtige films maken! Vooral goed geacteerd door Anaïs Demoustier, zoals zij via haar conservatieve afkeer jegens David's gedrag volledig wordt opgezogen in zijn spel, mede via zijn, al dan niet, bewuste manipulatieve complimentjes. Ozon is daar erg sterk in, vind ik, om die gedragsveranderingen mee te geven aan zijn personages en Anaïs beeldt dat heel sterk uit.

Fijn ook dat er dit keer een ruimdenkende partner als Gilles achter haar staat in plaats van een clichématige partner vol jaloezie en onbegrip.

Het eind is wat zoetjes maar niet geheel onverwacht en voldoende bevredigend.

Tsja.

Laat ik er nou absoluut niet zo enthousiast over zijn. Zowel in de thema's rouwverwerking als seksuele identiteit (eehh, ja dat is echt heel iets anders dan seksualiteit) schiet Ozon hier wat mij betreft volstrekt tekort. De film komt niet verder dan de oppervlakte, weet geen inzicht te geven, en raakt me ook nergens. In de eerste helft lijkt dat nog ietwat goed te komen, maar in de tweede helft volgt niet veel meer dan het uitmelken van het idee terwijl daar juist het inzicht had kunnen komen, de diepte had kunnen worden verkend.

Ozon lijkt het spoor nu wel echt kwijt te zijn, en lijkt het vooral in ietwat controversiële onderwerpen te zoeken als compensatie. Ik kan tenminste sinds Le Refuge de vonk niet meer vinden.

Matige film over een waarin een vrouw een geheim komt te weten van de man van haar overleden vriendin. De film begint zeker goed, maar het geheel wordt al snel eentonig en het verhaal kent te weinig voortgang. Ook zijn de personages niet echt geloofwaardig, dit ondanks het goede acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

François Ozon stopte Romain Duris in een heel bijzondere rol en die gast bracht het er goed van af, maar de meeste aandacht en bewondering gaat toch naar Anaïs Dumoustier die, in deze tragie-komedie, in haar rol toch een diversiteit van gevoelens en emoties keurig weergeeft.

Veruit het sterkste gedeelte van de film is het speelse middenstuk maar Ozon heeft stielkennis genoeg om de film over de ganse lengte levendig te houden, een klein voorbehoud misschien voor het slot dat wat braafjes en clichématig overkomt.

Een pluim voor de costumering en maquillage en ook de chansons waren inhoudelijk passend en mooi.

Film die best lekker wegkijkt (zoals elke Ozon wel) met een fantastische Demoustier die elke emotie prachtig in haar gezicht toont. Duris is ook niet slecht, maar daar werd ik toch wat ongemakkelijk van. Verder een klein beetje ongeloofwaardig verhaal dat zeker een veel ander einde had verdiend, hier kon ik echt helemaal niets mee en dat kost punten. Wel fijn is de relatie tussen Demoustier en haar man zo is zonder melodramatiek, jaloezie en geschreeuw zoals je zo vaak ziet in films. 3,0*.

Film is onderhoudend en kijkbaar maar overtuigt niet. De toch behoorlijk dramatische gebeurtenissen blijven aan de oppervlakte. Gelukkig fladdert de charmante madame Demoutier door het gebeuren.

Film van Ozon die ik helemaal over het hoofd heb gezien. Achteraf bezien heb ik daar niet zoveel aan gemist. In deze film ontdekt een vrouw dat de echtgenoot van haar overleden hartsvriendin van tijd tot tijd als travestiet door het leven wil gaan.
Op zich een aardig gegeven voor een film. De uitvoering is echter zo weinig subtiel dat het verhaal uiteindelijk niet erg geloofwaardig overkomt. Anaïs Demoustier is prima op dreef, maar Romain Duris weet geen moment te overtuigen in deze rol. Een van Ozon’s minste films.

Une nouvelle amie vond ik sterk tot en met halfweg de film. Het uitgangspunt is interessant en valt meteen met de deur in huis. Het duurt ook niet lang vooraleer je weet hoe de vork aan de steel zit en vanwaar de filmtitel komt. Waaraan Laura precies overleed komen we niet te weten en is op zich ook niet belangrijk. Wat wel goed werkt uitgewerkt was de diepe en intense band Laura en Claire met elkaar hadden. Dat beiden huwden veranderde daar niet veel aan, maar ook daar ervoer je de idee dat Claire een tikkeltje jaloers was om vanaf dat moment Laura te moeten delen.

Davids geheim werd aanvankelijk goed aangepakt, maar de romance en het halve geflirt dat ermee gepaard ging, vond ik weinig soeps. Ook het einde was pover. Alsof het allemaal zo rooskleurig is en ze nog lang gelukkig leefden. Geen heibel of afkeuring te bespeuren bij de schoonfamilie om het hoederecht van hun kleinkind bvb. Ozon maakte er zich iets te makkelijk vanaf vond ik. Ik ben beter gewend van hem.

Een taboe alleen is jammer genoeg niet voldoende om een film te dragen als er onvoldoende aandacht wordt besteed aan een evenwichtig plot en dosis geloofwaardigheid.