Une Nouvelle Amie (2014)

Vanaf 18 december in de bioscoop (Cinéart)

Dit lijkt geen complexe film. Een liefdesverhaal.

Maar het slaagt er in mij met complexe gevoelens en gedachten achter te laten.

Toch wel een mooie film, apart en bijzonder verhaal. Wel sympathiek en goed geacteerd.

Wat blijven die Fransen prachtige films maken! Vooral goed geacteerd door Anaïs Demoustier, zoals zij via haar conservatieve afkeer jegens David's gedrag volledig wordt opgezogen in zijn spel, mede via zijn, al dan niet, bewuste manipulatieve complimentjes. Ozon is daar erg sterk in, vind ik, om die gedragsveranderingen mee te geven aan zijn personages en Anaïs beeldt dat heel sterk uit.

Fijn ook dat er dit keer een ruimdenkende partner als Gilles achter haar staat in plaats van een clichématige partner vol jaloezie en onbegrip.

Het eind is wat zoetjes maar niet geheel onverwacht en voldoende bevredigend.

De nieuwe film van Francois Ozon: Une Nouvelle Amie. Claire en Laura zijn hartsvriendinnen en delen alles samen. Dat verandert als Laura plots overlijd. Claire belooft voor haar achtergebleven baby en man te zorgen. En die man, blijkt een verborgen leven te lijden: hij verkleed zich als vrouw.

Jonathan Maas is erg enthousiast over de film, die op een luchtige manier laat zien hoe diffuus seksualiteit is en dat het mooi, maar ook verwarrend kan zijn:

VoorDeFilm: Une Nouvelle Amie (2014) - YouTube

Tsja.

Laat ik er nou absoluut niet zo enthousiast over zijn. Zowel in de thema's rouwverwerking als seksuele identiteit (eehh, ja dat is echt heel iets anders dan seksualiteit) schiet Ozon hier wat mij betreft volstrekt tekort. De film komt niet verder dan de oppervlakte, weet geen inzicht te geven, en raakt me ook nergens. In de eerste helft lijkt dat nog ietwat goed te komen, maar in de tweede helft volgt niet veel meer dan het uitmelken van het idee terwijl daar juist het inzicht had kunnen komen, de diepte had kunnen worden verkend.

Ozon lijkt het spoor nu wel echt kwijt te zijn, en lijkt het vooral in ietwat controversiële onderwerpen te zoeken als compensatie. Ik kan tenminste sinds Le Refuge de vonk niet meer vinden.

De productie was op visueel vlak bijzonder sterk. Francois Ozon speelde met stereotypes en wat begon als een treurig verhaal over vriendschap vervloeide in een melodramatische komedie over seksuele identiteit en verlangen, waarin een soort van luchtige banaliteit boven het dramagedeelte uitsteeg. Jammer, maar deze keer vond ik de kijk van de regisseur te ongeloofwaardig en onevenwichtig. De cast speelde uitmuntend. Tussen de 2.5* en 3.0*.

Matige film over een waarin een vrouw een geheim komt te weten van de man van haar overleden vriendin. De film begint zeker goed, maar het geheel wordt al snel eentonig en het verhaal kent te weinig voortgang. Ook zijn de personages niet echt geloofwaardig, dit ondanks het goede acteerwerk van de twee hoofdrolspelers.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

François Ozon stopte Romain Duris in een heel bijzondere rol en die gast bracht het er goed van af, maar de meeste aandacht en bewondering gaat toch naar Anaïs Dumoustier die, in deze tragie-komedie, in haar rol toch een diversiteit van gevoelens en emoties keurig weergeeft.

Veruit het sterkste gedeelte van de film is het speelse middenstuk maar Ozon heeft stielkennis genoeg om de film over de ganse lengte levendig te houden, een klein voorbehoud misschien voor het slot dat wat braafjes en clichématig overkomt.

Een pluim voor de costumering en maquillage en ook de chansons waren inhoudelijk passend en mooi.

Ik sluit me volledig aan bij de reacties van blurp194 en gauke, meer bepaald hun opmerkingen over de oppervlakkige verwerking van 2 op zichzelf zware en uiteenlopende thema's, de ongeloofwaardigheid en de onevenwichtigheid.

Ik had van Ozon meer subtiliteit verwacht...

Leuk !

Ozon op z'n best

Film die best lekker wegkijkt (zoals elke Ozon wel) met een fantastische Demoustier die elke emotie prachtig in haar gezicht toont. Duris is ook niet slecht, maar daar werd ik toch wat ongemakkelijk van. Verder een klein beetje ongeloofwaardig verhaal dat zeker een veel ander einde had verdiend, hier kon ik echt helemaal niets mee en dat kost punten. Wel fijn is de relatie tussen Demoustier en haar man zo is zonder melodramatiek, jaloezie en geschreeuw zoals je zo vaak ziet in films. 3,0*.

Ja hoor, François Ozon in topvorm. Alles is uitgewerkt tot in de puntjes, hoge school acteerprestaties en een verhaal dat zoals gewoonlijk weer op de rand van ongeloofwaardig zit. Komt nog bij dat ik dat gendergedoe knap zat begin te worden, alsof er alleen nog maar mensen rondlopen die in een verkeerd lichaam zitten. En tot overmaat lijkt de echtgenoot van de overleden vriendin in zijn nieuwe rol als twee druppels water op een typetje van Kees van Kooten. Was dat nog niemand opgevallen?

En toch krijgt deze film je in z'n greep, want Ozon weet wel hoe je een onderhoudende film moet maken. En leef je mee met deze David en Claire en heb je net als zij geen idee hoe ze dit moeten oplossen. Het slot past perfect bij de film. Gewoon over de top, maar wel de meest logische oplossing. Wat is die Demoustier toch een schatje met haar sproetjes.

En zeg nou zelf, ooit zo'n schitterend begin van een film gezien...?

Onderhoudende, maar geen grootse film van één van m'n favoriete regisseurs.

Film is onderhoudend en kijkbaar maar overtuigt niet. De toch behoorlijk dramatische gebeurtenissen blijven aan de oppervlakte. Gelukkig fladdert de charmante madame Demoutier door het gebeuren.

Mooi liefdesverhaal. Erotisch getint. Onderhoudend met sterke soundtrack

Film van Ozon die ik helemaal over het hoofd heb gezien. Achteraf bezien heb ik daar niet zoveel aan gemist. In deze film ontdekt een vrouw dat de echtgenoot van haar overleden hartsvriendin van tijd tot tijd als travestiet door het leven wil gaan.
Op zich een aardig gegeven voor een film. De uitvoering is echter zo weinig subtiel dat het verhaal uiteindelijk niet erg geloofwaardig overkomt. Anaïs Demoustier is prima op dreef, maar Romain Duris weet geen moment te overtuigen in deze rol. Een van Ozon’s minste films.

Apart. Heel erg apart. En dat ligt niet enkel aan het thema, maar ook (vooral) aan de hele uitwerking. Het lijkt wel of je in een bizarre droom bent terechtgekomen. Best begin je hieraan zonder al te veel voorkennis… Al kan ik wel verklappen dat Romain Duris magnifiek acteert en dat de film in een mooie vintage-sfeer baadt.

3,5*

Une nouvelle amie vond ik sterk tot en met halfweg de film. Het uitgangspunt is interessant en valt meteen met de deur in huis. Het duurt ook niet lang vooraleer je weet hoe de vork aan de steel zit en vanwaar de filmtitel komt. Waaraan Laura precies overleed komen we niet te weten en is op zich ook niet belangrijk. Wat wel goed werkt uitgewerkt was de diepe en intense band Laura en Claire met elkaar hadden. Dat beiden huwden veranderde daar niet veel aan, maar ook daar ervoer je de idee dat Claire een tikkeltje jaloers was om vanaf dat moment Laura te moeten delen.

Davids geheim werd aanvankelijk goed aangepakt, maar de romance en het halve geflirt dat ermee gepaard ging, vond ik weinig soeps. Ook het einde was pover. Alsof het allemaal zo rooskleurig is en ze nog lang gelukkig leefden. Geen heibel of afkeuring te bespeuren bij de schoonfamilie om het hoederecht van hun kleinkind bvb. Ozon maakte er zich iets te makkelijk vanaf vond ik. Ik ben beter gewend van hem.

Een taboe alleen is jammer genoeg niet voldoende om een film te dragen als er onvoldoende aandacht wordt besteed aan een evenwichtig plot en dosis geloofwaardigheid.

Helemaal wild ben ik hier niet van. Romain Duris heb ik altijd wel kunnen pruimen, ondanks zijn rotkop, maar als travlo is hij natuurlijk vooral dat: een (niet bepaald antrekkelijke) travlo. Veel sympathie kon hij met zijn afwijking (call me oldfashioned) dan ook niet inspireren.
Dat lukte bij Anaïs Demoustier veel beter. Zij wist het verhaal toch intrigerend te houden en niet al te voorspelbaar te houden. Die verwarrende gevoelens en erotische spanning wist zij heel goed over te brengen. Ik had ook het gevoel dat deze film echt wel over háár ging.
Maar uiteindelijk was het verhaal heel ambigu en zeg maar onrealistisch… het einde sloeg nergens op (als koppel of als vriendinnen, dat wordt eigenlijk niet echt uitgelegd… het lijkt hier echt wel transgender en omniseksueel in het kwadraat). dat einde vond ik dan ook maar niks… je zal als kind maar een jeugd moeten doormaken met zulke ouders… ik had dan ook vooral medelijden met dat meisje… of ze nu een stralende zonsondergang tegemoet gingen of niet.

Blijkbaar een scenario naar een boek van Ruth Rendell.

Dan vraag ik me af: Wie leest zo ‘n flutboek en besluit er een film van te maken…?

Wat een belachelijk verhaal, simpel en totaal ongeloofwaardig.

Matige acteerprestaties ook.

Gelukkig was er de doorspoelknop. Ik dacht namelijk, ja wie weet komt er nog een verrassend slot. Maar nee. Hoewel, t was wel verrassend maar dan in de zin van “Wie durft er zulk een aan het haar getrokken clichematig einde te bedenken…?

Één ster voor de borstjes van Dumoustier. Of mag dit niet meer in deze woelige woke tijden..?