Gakuryû Ishii

Enkel electric dragon 80.000V van de beste man gezien, maar aangezien niemand anders wat over hem wil schrijven doe ik het (ondanks mijn beperkte kennis) maar. Wat je bij z'n films ziet (lees: electric dragon ) is dat hij veel plezier heeft in z'n werk en niet bang is om buiten de lijntjes te kleuren. Het entousiasme spat ervan af. Hij is/lijkt me een erg interessante regisseur.

Ik hoop dat meer mensen met kennis wat over hem zullen schrijven en dat hij snel meer aandacht krijgt.

Een poging dan maar.

Sogo Ishii is een naam die ik graag laat vallen. Zeker omdat Tsukamoto ondertussen wel bekend is bij een (select) groepje MMers. En Sogo Ishii is toch iemand die z'n carriere lang al gelinkt wordt aan Tsukamoto. Toen die eindelijk Tetsuo klaarhad, had Ishii toch al 7 jaar lang Burst City achter z'n naam staan. Een film die qua presentatie erg veel lijkt op Tetsuo.

Ishii heeft wel meer oudere films geregisseerd, jammer genoeg heb ik daar nog niet al te veel van gezien, buiten Burst City dan. Heerlijke punk film (niet zozeer cyber), contrastrijke zwart/wit beelden, punk soundtrack en een anarchistisch uitgangspunt en ditto uitwerking. Film duurt iets te lang, maar weet wel een heerlijke sfeer neer te zetten, en is qua presentatie z'n tijd erg ver vooruit.

Volgende film die ik van hem gezien is, is Angel Dust. Een film die jammer genoeg een wat té banaal verhaaltje heeft. Qua presentatie is het wel boeiend. Niet geheel af of zoals het hoort, maar genoeg boeiende zaken, zowel visueel als wat betreft soundtrackgeklooi. Zeker een boeiende film, als ik ook deze weer net iets te lang.

Ishii's eerste echte meesterwerk is Yume no Ginga. Hoewel ook deze film een erg opvallende, uitvergrootte soundtrack heeft, en contrastrijke zwart/wit fotografie, wijkt deze 180° af van Ishii's eerdere punk werk. Erg ingetogen en subtiel, sterk geacteerd en enorm sfeervol. Ook de eerste film waar Asano deel uitmaakt van Ishii's "team".

Met Gojoe Reisenki duikt Ishii de wat commerciëlere toer op. Wat meteen ook het failliet van het productiehuis achter de film betekende. Op zich is het toch een best fijne film, die vooral dan op het einde de hand van Ishii laat zien. Powercinema zoals er maar een paar kunnen maken. De rest is echter niet op hetzelfde niveau.

Zeker niet als je het vergelijkt met Electric Dragon 80000V, waarschijnlijk wel z'n bekendste. Ishii verenigt Nagase en Asano (Japans meest bekende, hipste en populairste acteurs) in een heerlijk staaltje underground cultcinema. Prachtig onzinverhaaltje, magnifiek zwart/wit beelden en een schreeuwerig beukende soundtrack om u tegen te zeggen. Naar verluidt was het ook deze film die het soundsystem op IFFR compleet om zeep hielp. Film die het dichtst bij Tetsuo aanleunt. Muziek komt trouwens van een bandje gevormd door Ishii en Asano, de vibrerende teksten zijn van de hand van Asano.

Ishii's volgende herenigt Asano en Nagase, alleen spelen ze deze keer in een apart kortfilmpje. 3 leuke, originele en typische films die waarin erg makkelijk Ishii's stijl te pinpointen valt. Opvallend vooral het eerste short, waar de personages aan het dansen slaan. Iets wat dicht aanleunt bij Tsukamoto's (uiterst geslaagde) poging in Vital, ietwat later. Fijne omnibus en mooie showcase voor Ishii's talent.

Waarna Ishii uiteindelijk met z'n waar meesterwerk uitpakt. Kyoshin is een soort van mix tussen Tokyo.Sora en Vital. Enerzijds uiterst subtiel, menselijk en persoonlijk acteerwerk, anderzijds magistraal geschoten landschappen en dat typische Japanse sfeertje. Erg mooi en kleurrijk. Zeer apart. En dat nadat Tsukamoto met Vital eindelijk zelf wegtrok uit de stad, om mooie natuurbeelden te schieten.

Een regisseur met een aardig aantal pareltjes achter z'n naam, die jammer genoeg een beetje verdwijnt in de schaduw van Tsukamoto. Geheel onterecht, want hoewel beiden in eenzelfde niche werken, is Ishii toch uniek genoeg, en allerminst een Tsukamoto rip-off.

Mensen die fan zijn van de Japanse cyberpunk cinema en aanverwanten, een must.

5.0* - Kyoshin

4.5* - Electric Dragon 80.000 V

4.5* - Yume no Ginga

4.5* - Dead End Run

4.0* - Bakuretsu Toshi

4.0* - Gojoe Reisenki

3.5* - Angel Dust

Mooie foto

Inmiddels ookal wat meer van Sogo gezien. Blijft een erg interessante regisseur. Aangezien er nergens een goed plaatje voor Koko dai panikku te vinden is zal ik hier maar even een kleine recensie plaatsen.

Koko dai panikku was de eerste echte langspeelfilm van Sogo. Gemaakt in 1978 en destijds aardig gewaagd. Het verhaal gaat over de zelfmoord van een jongen en de woede van een klasgenoot. Als deze jongen vind dat de school er verantwoordelijk voor is steelt hij een geweer en schiet z'n leraar dood. Hij moet hierna uit de handen van de politie blijven en gijzelt een paar medestudenten.

Mede dankzij het verhaal zetten deze film Sogo op de kaart. Hij werd met open armen ontvangen door de zogenaamd "rebelse jeugd". En zorgde voor veel opschudding bij het overige volk.

het is goed te zien dat dit een film uit z'n beginperiode is. Audiovisueel wat karig, eigenlijk nergens die echt agressieve stijl. Toch is het best een fijn filmpje geworden die geen moment verveeld. Alles speelt zich in en op de school af, maar om de zoveel tijd wordt er van locatie gewisseld. Dit maakt dat het geheel boeiend blijft. Ook zit er een best aardig tempo in de film, niet al te snel of langzaam maar opzich prima.

verder is de film wel ietwat gedateerd en is hij niet al te speciaal. Maar voor de fans van Sogo toch leuk om eens gezien te hebben. Hij duurt 94 minuten, net wat te lang maar ach.

3*

Twee trailers gevonden van evenzoveel Sogo Ishii DVD setjes, die in Japan uit zijn.

De Punk Jaren

De Psychedelische Jaren

Zou ik daar graag nog een hoop films van zien. Jammer dat zijn films zo lastig te krijgen zijn met Engelse subs

Van mijn kant ook maar weer eens schaars bericht voor Sogo Ishii. Dit keer zijn muziek-project, Halber Mensch (1/2 Mensch). Geprobeerd dit toe te voegen, maar niet geaccepteerd. Was ook al eerder geprobeerd zo kreeg ik te horen. Toch jammer, want hoewel dit gedeeltelijk performance is, is dit wel degelijk een geregisseerd, doch non-narritieve, film. Een audiovisuele documentaire waar voice-over noch interview te horen is. Spreken door beeld, geluid, muziek en dans. Of je dat nu door interview doet of door beeld vormgeving. Zal door velen wel anders worden verwoord, denk ik.

HALBER MENSCH (1986)

Ongetwijfeld de meest interessante "muziek-documentaire" die ik ooit zag. Misschien ook de de beste, maar niet de mooiste. Wel de meest interessante, meest toffe, meest harde, lelijke, schreeuwerige, roestige, ijzerige, smerige, vreemdste documentaire die zich focust op een ietwat aparte groep muzikanten. Einstürzende Neubauten waren de Duitse grondzetters van de Industrial; Dat laatste woord zegt niets te weinig, want hun inspiratie komt uit beton. Uit ijzer, machines, rook, gereedschap en roest. De intro beelden laten dan ook niets te fantaseren over; Een verzamelplaats van oud ijzer, schroot, druppelend olie, geplette auto's.

Al gauw komen daarbij de eerste bass dreunen, vreemde effectjes en gerommel op ijzer. De camera cirkelt rond om een aantal malloten; De één in pak, de ander in strak leren broek. Rammend op een stalen pijp, lachend met een slijptol. Langzaam bouwt een brei van geluid zich tot een climax, steeds harder, steeds sneller. Zij bevinden zich in een lege loods, vol betonnen pilaren, misbruikte werkbanken. Al gauw neemt het geluid de eerste hand en kijken we gedwongen naar microscopische beelden van celdelingen, bloed, een kloppend hart en een terugkerende embryo.

We worden letterlijk temidden in een akelige wereld vol ijzer gegooid. Wat volgt is een introductie van wapens en personages, als in een teleurstellend lelijk spel; hun wapens bestaan uit drilboor, zaagmachines, tonnen, springveren, hamers, buizen, winkelwagens, flessen en ander schroot. Compleet met beschrijving en nummerkaartje. Daarop shots van te kiezen personages, geheel met beschrijving. Kiezen we de persoon die dwangmatig zijn hoofd kaal scheert? Of dat mannetje dat met een vreemde grijns zijn dode, verstijfde, hond uitlaat?

Al gauw blijkt dat dit geen spelletje is, maar enkel een presentatie van een akelige ondergrondse, verborgen wereld van geluid. Random scènes van honderden duizendpoten die vlees verorberen, of naakte acrobaten die hun kunstjes in een kleine donkere ruimte uitvoeren. De vijf bandleden lijken te leven in een nachtmerrie, lijken te willen ontsnappen uit een wereld vol ijzergeweld. Wanneer de zanger van de groep geconfronteerd word met een wit, scharminkelig duivelfiguur lijken zij oog in oog te zijn met dat wat hen gevangen houdt.

Constant gevangen tussen muren van beton, uitgedaagd door een groep gestoorde duivelfiguren (in feite de Butoh dansgroep Byakko-sha), dansend als een ritueel. Halber Mensch doet ons geloven dat deze bandleden geen muziek maken uit vrije wil, maar willen ontsnappen aan de herrie die hun wereld overheerst. Gedwongen spelen zij hun muziek, schreeuwen geluid, rammen op ijzer en beton.

Ishii kiest ervoor geen woord te gebruiken in zijn blik op deze muzikanten. Geen interviews om te leren over hun muziek. Geen repetities voor hun live optredens, geen soundchecks zoals wij dat altijd al zien. Zelfs het stukje dat het meest weg heeft van een documentaire doet hij met een vreemde hand; compleet in close-ups kiezen de leden hun instrumenten zorgvuldig, installeren hun geluidsapparatuur. Uiteindelijk doen zij alles nog eenmaal haarfijn over, toegejuicht door publiek eindigt ook dit optreden compleet onverwacht; In zwart-wit beelden toont Ishii ons dat wat wij horen; werkende machines, rook, modder en heel veel ijzer. Bijgestaan door een krijzende bui van ijzergejank.

Maar uiteindelijk lijkt niemand dit gevecht te winnen. Geen spel waar wij keuzes kunnen maken, geen documentaire waar ontzettend veel valt te leren. De leden zijn niet verlost van hun duivels, hun muziek. Maar uiteindelijk staan zij voor het eerst buiten, op straat. Omgeven door de buitenwereld. Niemand is veilig voor hun geweld; zij schreeuwen het dan ook nog eenmaal uit. Uniek is wat ik enkel kan zeggen. Een combinatie van optredens, maar gegoten in een onbekend jasje van audiovisuele vormgeving, experimentele cinema en vernieuwende documentaire stijl. Geen woord gesproken, maar werkelijk een overdosis aan beelden.

Beelden die meer dan genoeg zeggen. Tetsuo is hier niets bij. Electric Dragon 80.000V lijkt een Dragonball Z aflevering. Vergeleken dit, in ieder geval. Niet voor iedereen. Wel voor mij. IJzer, schreeuw. Beton, herrie. En ik houd helemaal niet van Industrial muziek. Lekker!

4.0/5.0

Trailer hier.

Wat screenshots hier:

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10,

Overigens wel een hele toffe groep, Byakko-Sha.

Halber Mensch heb ik een paar maanden terug ook gezien. (Ook nog geprobeerd toe te voegen, maar de toevoeging werdt afgewezen omdat het te weinig op een 'echte' film leek.) Erg leuk ding inderdaad en duidelijk van de hand van Sogo Ishii, maar Tetsuo en ED zijn qua beeldgeweld toch wel wat aanweziger en sterker dan dit vind ikzelf.

Oh ja maar mijn mening over Halber Mensch en Tetsuo is ook wel verschillend hoor. Tetsuo is honderdduizend keer beter. Maar als ik dit zie vind ik het vooral qua geluid en roestend ijzer veel harder dan Tetsuo.

Eindelijk alles van Ishii waar op te stemmen valt gezien. Mijn ontdekkingsreis is begonnen met Electric Dragon 80.000 V waarvan ik behoorlijk achterover sloeg. Wat een energie, en hoe prachtig gestileerd! Bleek ook het ideale opstapje te zijn om het ruigere Tetsuo van Tsukamoto beter te waarderen.

De tweede Ishii die ik zag, Labyrinth of Dreams, bleek meer representatief te zijn voor het latere werk van Ishii. Een rustige film met een zeer bijzondere soundtrack van omgevingsgeluiden en ambient muziek, die je bedwelmt met spanning en sfeer. Voor mij de film van Ishii die over de hele film genomen het beste is afgewerkt.

Mijn favoriete scène van Ishii komt uit een andere film, August in the Water, en laat fluorescerende paddenstoelen zien, terwijl er hypnotiserende basgeluiden klinken. Werkelijk fascinerend. De film zelf zit trouwens ook behoorlijk dicht tegen de 5* aan te hikken.

Met het vroege werk van Ishii heb ik toch een stuk minder. Het talent is zichtbaar, maar de afwerking ontbreekt. Verder is ook de muziek een stuk ruiger, dit in contrast met de bijzondere sfeervolle soundtracks die de latere films zo interessant maken. Toch zeker boeiend om gezien te hebben.

Er zitten nog enkele hiaten in wat ik heb gezien. Halber Mensch heb ik al wel binnen, maar moet ik nog kijken. De kortfilms Asia no Gyakushu / Asia Strikes Back, Shiatsu Oja / The Master of Shiatsu en Tokyo Blood kan ik tot nu toe nog nergens vinden en van Mirorred Mind zou ik graag nog eens de lange versie willen zien. Wellicht dat die dan ook een halfje erbij krijgt.

Verder zit er een nieuwe film in de maak, want als ik op de Japanse wikipedia-pagina van Ishii kijk en alles laat vertalen met google translate, dan zie ik dat er dit jaar nog een nieuwe film zou moeten uitkomen. Ik kijk er met smart naar uit en hoop ook van harte dat er een release voor de Engelstalige markt komt, al vrees ik van niet gezien het feit dat Mirrored Mind ook is genegeerd.

5,0* - Labyrinth of Dreams

5,0* - Electric Dragon 80.000 V

4,5* - August in the Water

4,5* - Mirrored Mind

4,5* - Dead End Run

4,0* - Angel Dust

3,5* - Shuffle

3,5* - The Crazy Family

3,0* - Gojoe

2,5* - Crazy Thunder Road

2,5* - Burst City

2,5* - Panic in High School

De beste man heet tegenwoordig Gakuryu Ishii, zag ik net op IMDb, en vond er hier een verklaring voor. Laat maar komen dat nieuwe materiaal! Nu eerst eens zijn cyberpunk-werk opzoeken.

"I intend to work actively as a rookie."

Nieuwe carriere misschien?

Is het eigenlijk slim om de regisseur al van naam te veranderen op MM? Misschien maakt hij nooit een film meer, daarnaast lijkt het me gewoon ook logisch dat z'n eerder werk gewoon als Sogo Ishii gecredit blijft staan.

We houden gewoon 1 naam aan, en dit is de naam die op IMDb staat (ook inmiddels bij al zijn eerdere films).

Helaas hebben we nog geen AKA optie.

Zie net dat Sogo niet meer Sogo is. Wel goed om te weten, maar ik keek even raar op toen ik zonet de naam van de regisseur van Yume no Ginga zag staan. Sogo was ook wat makkelijker uit te spreken..

Beetje laat, maar kwam net dit filmpje tegen.

Shuffle 1981

YouTube - Shuffle 1981 Sohgo Ishii (ENG)

goede oude Ishii die als een sneltrein langs raast.

super soundtrack

4/5