BDSM-verhoudingen bij een motorclub: 'Intens en intiem, maar mist diepgang'

Colin is onzeker, terughoudend en lijkt nauwelijks zijn plek te vinden in de wereld. In Pillion laat regisseur Harry Lighton zien hoe dat langzaam verandert wanneer hij Ray ontmoet. De romantische film, die vanaf 26 maart in de bioscoop draait, is gebaseerd op de roman Box Hill van Adam Mars-Jones. Volgens MovieMeter-recensent Bas van Antwerpen ligt de kracht van de film vooral bij de ontwikkeling van Colin. “Harry Melling weet het personage perfect op te bouwen, van onzeker naar zelfverzekerd.”

In Pillion volgen we Colin, een onzekere verkeersagent die vastzit in een saai en voorspelbaar leven. Wanneer hij de mysterieuze motorrijder Ray ontmoet, verandert dat compleet. Ray introduceert hem in een BDSM-relatie en trekt Colin mee in een wereld die totaal anders is dan wat hij gewend is. Terwijl Colin steeds dieper in die relatie terechtkomt, probeert hij zijn gevoelens, verlangens en grenzen te begrijpen. Tegelijk worstelt hij met zijn familie, die zich steeds meer zorgen maakt over de situatie.

Sterke karakterontwikkeling

Wat meteen opvalt aan Pillion, is hoe zorgvuldig het verhaal is opgebouwd. De film neemt de tijd om Colin als personage te laten groeien. In het begin zien we hem als een gesloten en onzeker persoon, maar gaandeweg wordt hij steeds opener en zelfverzekerder. Harry Melling weet die ontwikkeling overtuigend neer te zetten, waardoor Colin als personage geloofwaardig blijft. Toch laat de film ook vragen open. Ray, gespeeld door Alexander Skarsgård, blijft bijvoorbeeld vrij mysterieus. Dat werkt deels goed, omdat het de kijker laat nadenken over zijn motieven. Tegelijk voelt het soms alsof er nét iets meer achtergrondinformatie had mogen zijn. Vooral bij Colin blijft de vraag hangen waar zijn onzekerheid precies vandaan komt. Extra backstory had de personages mogelijk nog meer diepgang gegeven.

Sterk camerawerk en montage

Ook op technisch vlak zit de film goed in elkaar. Het camerawerk wisselt mooi af tussen rustige momenten en dynamischere scènes. Tijdens gesprekken blijft de camera vrij statisch en natuurlijk, terwijl andere momenten juist meer beweging krijgen. De montage speelt daar slim op in. Wanneer Colin en Ray samen op de motor zitten, zie je snelle shots van de snelheid van de motor, afgewisseld met langzamere beelden waarin Colin Ray voorzichtig aanraakt. Die combinatie van tempo zorgt ervoor dat je als kijker goed wordt meegenomen in de sfeer van de scène. Ook het audiodesign draagt sterk bij aan die sfeer. Geluid en muziek worden subtiel ingezet om spanning en intimiteit te versterken. Samen met de montage zorgt dat ervoor dat scènes niet alleen visueel sterk zijn, maar ook emotioneel goed binnenkomen.

Sfeer door geluid en montage

Waar de film iets minder overtuigt, is in de ontwikkeling van de relatie tussen Colin en Ray. De film laat duidelijk zien dat Colin zich ondergeschikt opstelt en vaak doet wat Ray van hem verwacht. Hoewel dat past binnen de dynamiek van hun relatie, verandert er gedurende de film weinig aan die machtsverhouding. Er is een kort moment waarin Colin lijkt te beseffen dat hij slecht behandeld wordt. Toch leidt dit nauwelijks tot een echte verandering: hij neemt afstand, maar keert uiteindelijk weer terug naar Ray. De zorgen van Colins moeder vormen daarbij een interessant tegenwicht, maar worden uiteindelijk maar beperkt uitgewerkt. Een iets rebellerendere Colin had de relatie mogelijk meer ontwikkeling gegeven.

Ondanks deze kanttekeningen blijft Pillion een sterke film. Colin’s persoonlijke ontwikkeling en zijn complexe relatie met Ray staan centraal en worden overtuigend neergezet. Dankzij het sterke camerawerk, de montage en het subtiele audiodesign weet de film bovendien een intense en intieme sfeer neer te zetten. Het is een film die pas tot zijn recht komt wanneer je hem meerdere keren bekijkt en is voor liefhebbers van romantische drama’s met zwaardere thema’s is Pillion de moeite waard.

Vanaf 26 maart is Pillion ook in Nederland te zien.