The Fantastic Four: First Steps (2025)

Nou en of Robert ongekende film, die met kop en schouders erboven uitsteekt !

Op alle fronten

Lekker hoor. Zag er goed uit, prima muziek, goed tempo. Heb me uitstekend vermaakt. Hopelijk is Marvel weer op de weg terug met twee (Thunderbolts) prima films op rij. Dat is een hele tijd geleden.

The Fantastic Four: First Steps vertelt eigenlijk een nieuw verhaal en maakt kom af met de vorige delen die hier ook niks mee te maken hebben. Gelukkig want de vorige delen waren toch wel matige films. Vooral de film van 2015 viel tegen. Deze film bewandelt het parallelle universum van een andere aarde waar The Fantastic Four de echte helden van de planeet zijn. Je krijgt een vlotte, degelijke inwijding in hun wereld en hun eigen persoonlijkheden.

De wereld ziet er beetje anders uit gezien de tijd, het lijkt een combinatie met verleden, heden en toekomst. Best sfeervol neergezet met mooie beelden. De kracht van deze heldenfilm ligt vooral in het vlotte tempo en de invulling van de personages wat al opmerkelijk is voor dit soort genre. De cast is prima op dreef, de vier helden tonen elk hun gevoelens en maken dat deze film op een hoger level gaat staan in vergelijking met heel wat andere heldenfilms. Julia Garner als Silver Surfer ademt alles uit in haar verschijning en beleving. Galactus is uiteraard geweldig. Daarbij heel wat toffe actiescènes en een bevredigend slot. Blijf ook zitten voor de eindcredits want er wacht nog een mysterieuze eindscène. 8/10

Deze film mag dan wellicht 1 van de minst slechte marvel films zijn van de laatste jaren , goed kan je hem niet noemen ,en financieel is het ook geen succes , hij staat nog mijlenver af van veel betere comic verfilmingen als de spiderman films van Raimi .

Feit is dat mensen bij marvel het bronmateriaal structureel haten , de comicboek fans minachten en ze aanvallen als er kritiek is , en als je geen respect of zelfs minachting voor het bronmateriaal hebt dan kan er niks kwalitatiefs goeds uit voortkomen .

Ik ben al jaren moe van de MCU, eigenlijk vind ik het meeste na Endgame niet te pruimen. First Steps echter vond ik dikke prima.

Ten eerste houdt de film het klein. In een korte reel wordt uitgelegd waarom ze de F4 zijn. Dan goed acteerwerk van Pascal en Kirby, die een geloofwaardig koppel neerzetten. Het verhaal is doodsimpel; Galactus komt om de aarde te verorberen, F4 wil hem stoppen. Galactus wil baby hebben in ruil voor de aarde. Dit gaat natuurlijk niet door.

Geen te lange speelduur. Geen overdaad aan one liners, karakters en plotlines. Het is een hele rechttoe rechtaan film die lekker weg kijkt.

Leuk en uiteraard beter dan de voorgaande Fantastic Four films. Maar de film is wel echt veel te kort. Veel verhaallijnen worden te kort gehouden of niet uitgediept. Een aantal belangrijke personages hadden makkelijk wat meer diepte kunnen gebruiken, vooral de badguys. Het was ook niet erg geweest om wat meer van deze wereld.

Die after credit scene was wel een tegenvaller. Als je Doctor Doom niet wilt laten zien, laat hem dan ook niet zien.

Prima mee vermaakt in de bioscoop.

Net zo slecht als alle andere Superhelden films van de laatste jaren. Verzin eens wat nieuws zou ik zeggen.

Gewoon een leuke wegkijker.

Een trage uitleg van de historie, een langdradig middenstuk en dan een actie eind. Waar is de humor, waar is de spanning?

Het is puur mijn mening, maar deze film is uitsluitend voor het hardcore Marvel publiek. Ik vond het uitermate saai en langdradig.

Als laatste een compliment. De auto is geweldig. Een remake van de klassieke Amphicar en nu ook nog vliegen met dat ding

Jezus, waar heb ik naar zitten kijken? Wat een bullshit film. Alles wat Disney aanraakt veranderd in stront. Één groot cgi festijn dat er op momenten nog slecht uitziet ook. De cast kan er nog mee door maar voor de rest was het een en al ergernis voor mij. Wat een troep.

Hoe kan die Superman troep hoger beoordeeld worden dan deze film?

Leuke Marvel film. Eindelijk eens een keer geen multiverse gedoe, maar een gewoon recht toe recht aan verhaal met een lastig te verslaande badguy. De uitwerking is prima. De film kent een lekker tempo zonder een uitgebreide intro van de 4. De spanning wordt ook aardig opgebouwd tot een redelijk sterke climax. Tussendoor is er ruimte voor lichte humor maar ook wat, hetzij wat overdreven, sentiment en drama. De cast doet het ook goed met een leuke onderliggende chemie. Visueel valt er weinig aan te merken met een mooie ‘50’s stijl. Geen topper maar wel prima kijkvoer. 3.5/4.0

The Fantastic Four (2015) was een grote flop, maar dat weerhield Marvel er niet van een poging te doen om die prestatie te evenaren. Dankzij een slap verhaal, een gebrek aan originaliteit en een mislukte mix van humor en actie zijn ze daar wonderwel in geslaagd. Reed Richards [Pedro Pascal] en Sue Storm [Vanessa Kirby] krijgen een zoon en maken zich zorgen over de effecten van hun DNA. Dan arriveert Silver Surfer [Julia Garner] om de Aarde te waarschuwen voor de komst van Galactus (die zo uit een oubollige Godzilla-film lijkt te zijn gestapt) die de wereld zal verslinden. Tenzij Reed en Sue bereid zijn hun kind aan hem af te staan. De special effects kunnen ermee door, maar verder is het (ondanks de vele komische terzijdes) huilen troef.

"It's clobberin' time!"

Na jaren van mislukte pogingen met "Fantastic Four (2005)", "Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007)" en "Fantastic Four ( 2015)", moest "The Fantastic Four: First Steps" eindelijk de film worden die Marvel’s 'eerste familie' waardig naar het witte doek bracht. Met Pedro Pascal, Vanessa Kirby, Ebon Moss-Bachrach en Joseph Quinn in de hoofdrollen leek er een droomcast klaar te staan. De verwachtingen waren torenhoog. Maar helaas, de film bezwijkt onder diezelfde verwachtingen en blijkt uiteindelijk vooral een vermoeiende herhaling van bekende Marvel-trucs.

Reed Richards (Pedro Pascal) en zijn vrouw Sue Storm (Vanessa Kirby) vormen samen met haar broer Johnny (Joseph Quinn) en zijn beste vriend Ben Grimm (Ebon Moss-Bachrach) de "Fantastic Four". Ze worden gedwongen om hun familieband sterker dan ooit te maken wanneer ruimtegod Galactus (Ralph Ineson) via zijn trouwe, mysterieuze boodschapper Silver Surfer (Julia Garner) bekendmaakt dat deze Aarde het volgende slachtoffer van zijn enorme honger naar werelden wordt. En dat terwijl Sue inmiddels met een fikse buik rondloopt…

De opening met de zwangerschapstest van Sue Storm (Vanessa Kirby) beloofde al niet veel goeds en de eerste circa 30 minuten van de film zijn tenenkrommend slecht, maar het grootste struikelblok is het script. In plaats van een heldere opbouw krijgen we een opeenstapeling van subplotjes die nergens echt uitmonden. De film probeert tegelijk een oorsprongsverhaal te zijn, een familiedrama, een kosmische rampenfilm en een epische introductie tot Galactus. Het resultaat is versnipperd en onevenwichtig.

Het eerste uur slingert heen en weer tussen familie kibbelpartijen en pseudo-wetenschappelijke mumbo jumbo. Het middenstuk zakt compleet in, waarbij scènes worden gerekt zonder dat er spanning of emotionele diepte bijkomt. En de climax voelt anticlimactisch, want Galactus verschijnt weliswaar groot en dreigend, maar zijn rol blijft zo oppervlakkig dat hij nooit meer is dan een generieke eindbaas.

De cast doet wat ze kan, maar krijgt nauwelijks de kans te schitteren. Pedro Pascal als Reed Richards als de wetenschapper, leider van de "Fantastic Four", bekend om zijn intelligentie en door kosmische straling kan hij zijn lichaam enorm rekken, uitrekken en vervormen, is een wandelende expositie-machine. Hij legt alles uit, maar voelt zelden als een mens van vlees en bloed. Vanessa Kirby als Sue Storm als de echtgenote van Reed en oudere zus van Johnny, heeft als lid van de "Fantastic Four" krachten als onzichtbaarheid en krachtvelden en ze is de enige met een zekere emotionele kern door haar zwangerschap, maar dat motief wordt zo zwaar aangezet dat het eerder manipulatief dan ontroerend is.

Joseph Quinn als Johnny Storm als de jonge broer van Sue die vuur kan beheersen, kan vliegen en meestal een wat impulsiever / luchtiger karakter heeft, wordt gereduceerd tot clown, altijd klaar met een oneliner maar zonder echte ontwikkeling. En Ebon Moss-Bachrach (stem) als Ben Grimm / The Thing als vriend van Reed, astronaut en verandert door kosmische straling in een rotsachtig wezen met buitengewone kracht en duurzaamheid, verdient meer diepgang, maar blijft steken in obligate zinnen over zijn uiterlijk en kracht, zoals mijn openingszin. Het ensemble waar de "Fantastic Four" om bekend staat, komt hierdoor nooit echt tot leven. Ze functioneren meer als losse pionnen in het plot dan als familie of team.

En verder zijn er rollen / stemmen weggelegd voor Ralph Ineson (stem) als Glactus, de ruimte-god / vijand die de aarde bedreigt, Julia Garner (vooral stem) als Shalla-Bal / Silver Surfer, de boodschapper van Galactus die in deze film van gender (vrouw i.p.v. man) gewijzigd is, Paul Walter Hauser als Harvey Elder / Mole Man, een ondergrondse schurk die verandert in held (of beter gezegd helper voor de mensheid), Natasha Lyonne als Rachel Rozman, een schoollerares waar Ben Grimm / The Thing een oogje op heeft en Matthew Wood (stem) als H.E.R.B.I.E., een robot met kunstmatige intelligentie in dienst van de "The Fantastic Four".

Ook probeert de film zwaar in te zetten op drama, namelijk het ongeboren kind (die uiteindelijk geboren wordt in een razend ruimteschip en waar Galactus zijn zinnen op heeft gezet) van Reed en Sue, de angst voor verlies en de opofferingen die gemaakt moeten worden. Maar de uitwerking voelt vaak geforceerd. In plaats van echte emotionele spanning, zien we scènes die doelbewust zijn geconstrueerd om het publiek een traantje te laten wegpinken. Het effect is eerder irritatie dan ontroering.

De op een jaren zestig geïnspireerde retrofuturistische stijl wordt vaak geprezen, maar ook hier schuilt een probleem, namelijk de vorm overheerst de inhoud. Ja, de sets en kostuums zijn fraai, maar ze voelen kunstmatig en steriel. De wereld lijkt ontworpen voor een artbook, niet voor een meeslepend verhaal. De actiescènes kampen met hetzelfde probleem, namelijk visueel druk, vol CGI, maar emotioneel leeg. Je kijkt naar een kleurenexplosie waar geen echte spanning vanaf straalt. Vooral het gevecht met de Silver Surfer had iconisch kunnen zijn, maar het blijft hangen in generieke vliegstunts en knalblauwe energieflitsen.

Het grootste kritiekpunt is misschien wel de behandeling van Galactus, een oude kosmische entiteit die planeetlevensenergie moet consumeren om te overleven. Waar fans hoopten op een dreigende, complexe antagonist, krijgen we een reusachtig goddelijk wezen (hij draagt een iconische helm en heeft paarse/blauwe bepantsering) van kracht, die nauwelijks spreekt of handelt. Hij is de belichaming van gemakzuchtig schrijven, namelijk een 'kosmische dreiging' zonder gelaagdheid en zonder persoonlijkheid. Daarmee wordt de climax, die juist op hem moest leunen, een teleurstelling.

Wat de film misschien het meest nekt, is dat we dit allemaal al gezien hebben, zoals de spanningen binnen een superheldenteam, de kosmische dreiging die de aarde (en het heelal) wil verzwelgen en de onvermijdelijke offers en gezinswaarden die centraal staan. De film herhaalt simpelweg patronen uit eerdere Marvel-films, zonder iets verrassends of verfrissends toe te voegen. De retrostijl is een dun laagje vernis over een door-en-door voorspelbare structuur. Wel is het positief dat de film niet al te lang duurde met circa 104 minuten (na het einde volgt wel nog een extra scène, oftewel een aankondiging van een nieuwe Marvel-film).

"The Fantastic Four: First Steps" had een frisse herstart moeten zijn voor Marvel’s oudste superheldenteam, maar komt niet verder dan middelmaat. Het verhaal is warrig, de personages onderontwikkeld, de emoties geforceerd en de actiescènes oppervlakkig. De retrofuturistische stijl geeft de film een unieke look, maar kan niet verhullen dat er inhoudelijk weinig te beleven valt. Het eindresultaat is een film die zichzelf te serieus neemt, maar te weinig lef heeft om echt iets nieuws te proberen. Voor hardcore Marvel-fans misschien nog onderhoudend, maar voor de rest voelt dit als alweer een tandeloos hoofdstuk in een universum dat zijn creativiteit steeds verder kwijt lijkt te raken.

Mijn eerste Fantastic 4 ooit en deze beviel me wel, zeer vermakelijk en goeie cast.

Taai eerste half uur, met veel zoetsappig gedoe rond een baby; daarna wordt het gelukkig een stuk beter. De film profiteert van leuke retro vormgeving en een degelijke cast, al vond ik de chemie tussen de personages wel tekort schieten. Spektakel genoeg in ieder geval, met de gebruikelijke mix van matige en indrukwekkende CGI.

Vanaf 5 november te streamen op Disney+.

Dit is mij echt positief meegevallen, een prima opmaat naar avengers doomsday!

Deze een paar weken terug ontvangen en bekeken.

Aardige superhelden film die vooral excelleert qua production design en niet de nadruk legt op actiesetpieces.

De film speelt zich af in een soort van alternatieve jaren '60 en ziet er werkelijk prachtig en indrukwekkend uit.

Pascal en Kirby zetten goede karakters neer en weten hierdoor de aandacht vast te houden, maar het verhaaltje op zich heeft niet zoveel om het lijf, al is het een verademing om nu eens geen bordkartonnen figuren in een blockbuster van dit niveau te zien rondlopen.

Nadruk ligt dus duidelijk niet bij de actie, al is de finale dan nog behoorlijk spectaculair en levert het eind van de film je een feel good gevoel op.

Niet slecht en net weer eens wat anders dan je doorsnee superhelden vermaak, al kan ik mij voorstellen dat niet iedereen dit geweldig zal vinden.

Een dikke zeven, ofwel 3,5 ster.

Vermakelijke superhelden film met enkele goede scènes zoals de vlucht naar de aarde met tegelijkertijd de bevalling. Het verhaal zelf is niet bepaald zeer origineel maar er zit een fijne sfeer in die wel weet te prikkelen. Wel vond ik Galactus er voor mij vooral uitzien als een antagonist uit de power rangers.

Dit lijkt wel een AI gegenereerde film. Heel veel korte shots. Alsof ze een bende "shorts" aan elkaar geknoopt hebben. Ben er niet weg van...

Fantastic bore

Vanaf het moment dat de eerste beelden van The Fantastic Four: First Steps werden gedeeld, kreeg ik al een slecht voorgevoel. Ik vond de geselecteerde acteurs heel onnatuurlijk overkomen en totaal niet bij de personages passen. Waar ik wel enthousiast van werd, waren de aangekondigde villain en setting (een soort futuristische jaren 60) en de overwegend positieve reviews die ik na verloop van tijd voorbij zag komen.

Het slechte gevoel dat ik bij het begin kreeg, werd helaas niet weggenomen – sterker nog, het werd versterkt. De acteurs pasten nog minder goed bij de personages dan ik van tevoren had gedacht, en de dynamiek tussen de cast voelde onnatuurlijk en geforceerd aan. Ik moest met weemoed terugdenken aan de films uit 2005 en 2007. Hoewel deze veel slechter gewaardeerd worden, heb ik altijd het gevoel gehad dat deze producties ondergewaardeerd werden, en vond ik de casting hier vele malen beter.

De setting en villain blijven gelukkig enigszins overeind, maar ik heb het dan met name over Galactus. Ook de Silver Surfer maakt hier een veel minder sterke indruk dan in 2007 het geval was. Wellicht spreek ik te veel vanuit nostalgie en wordt het hoog tijd dat ik de films uit 2005 en 2007 eens ga herzien, maar naar mijn idee waren deze films – hoewel verre van meesterwerken – op meerdere vlakken vele malen vermakelijker dan deze 2025-editie (de versie uit 2015 heb ik nooit gezien).

Ook enorm storend vond ik de humor, die vaak totaal niet aansloeg (The Thing met een baard… really?). Daarnaast waren er belachelijke momenten, met als dieptepunt een bevalling in de ruimte, en het gegeven dat sommige animaties er belabberd uitzagen. Zo ziet The Thing er bijvoorbeeld pijnlijk slecht geanimeerd uit. Daarnaast past zijn stemgeluid ook totaal niet bij het personage, maar goed, dat is dan weer te herleiden naar de middelmatige casting.

First Steps wordt gelukkig een stukje leuker tijdens het aardige eindgevecht, en toegegeven: tegenover een aantal visuele missers staan ook een aantal mooie plaatjes. Deze voelen echter onevenwichtig, omdat er ook genoeg effecten zijn die juist heel slecht zijn uitgevoerd. Zelfs wanneer ik probeerde deze missers over het hoofd te zien, zorgden de miscastte cast en het vrij saaie verhaal ervoor dat mijn gaapspieren – tot aan het eindgevecht tenminste – behoorlijk veelvuldige gebruikt werden.

2,0 ★

Setting is zoals velen al benoemd hebben heeft gaaf. Jaren 60 maar futuristisch.

De rest is helaas een beetje moah. Niet goed genoeg om mijn aandacht te blijven behouden.

Nu is dat ws ook te wijten dat ik hem thuis keek en dan tussendoor van alles kan doen.

Maar goed met echt goede films heb ik daar geen last van.