Een einde van een tijdperk.
Althans, indien Knoxville zich aan zijn woord houdt. De gasten zijn duidelijk te oud voor de extreme stunts.
Het laat maar weer zien hoe raar en snel de tijd vooruit gaat. Ik geloof dat dit soort gekkigheid een beetje begon met meerdere jaren 90 underground shows die inderdaad de aandacht kregen van MTV. CKY was hierin een van de eersten, samen met Tom Green en mogelijk nog enkele anderen. Van Jackass kan ik me nog goed herinneren wanneer ik een glimp van een aflevering van de serie zag. Ik zat te kijken naar Knoxville verkleed als een kerstman gevolgd met allerlei bizarre situaties. Uiteindelijk werd het een gespreksonderwerp in zowel de media als op school en er was altijd wel eentje die het niet mocht zien van zijn ouders. Goede tijden.
Deze "best and last" voelt als een soort ritje langs nieuw materiaal en ook veel oude opnames. Ergens ben ik verbaasd over het zogenaamde bronmateriaal dat MTV toentertijd niet wilde uitzenden. Ik kan me toch herinneren dat we de beelden van Brad Pitt, box naar beneden en verdict bij een bouwmarkt gewoon op dvd's (Jackass: The Lost Tapes) zijn uitgebracht en niet zo "never before seen" als hierin wordt gepresenteerd. Althans, ik had ze eerder gezien. Enkel de scene in het begin waarin Knoxville een revolver test kan ik niet voor de geest halen. Het laat wel duidelijk zien hoe ver Knoxville wilde gaan. Maar goed, het is duidelijk dat de koek op is en eerlijk gezegd had ik dat gevoel bij Forever al een beetje. Ik weet nog niet zeker of ik deze iets leuker vind dan Forever. Het moge duidelijk zijn dat de eerste drie, met de volledig originele crew, overduidelijk de beste zijn. Deze laatste is vooral goed in het opwekken van sentiment. Door de leeftijd van de gasten mis ik een beetje de gevaarlijke waaghalsachtige stunts. Maar ook bij de humoristische sketches met bijvoorbeeld Preston Lacey en Wee Man en ook de knullige chemie tussen Danger Ehren en Dave England moet je het weer van oude beelden hebben. Jammer!
Hoewel in iedere film Knoxville als boegbeeld altijd het meest op de voorgrond komt, zo is hij dat hier ook maar dan meer als een oude sentimentele man. De rest van de club is leuk om terug te zien maar doet eigenlijk ook niet zo gek veel. En dan die, sinds Jackass Forever, volledig nieuw toegevoegde club, tja...
Dan moet echt eerlijk gezegd worden dat Poopies nog een beetje (leg daar de nadruk op) toegevoegde waarde biedt. De rest is zo totaal inwisselbaar en lijkt er vooral een beetje voor spek en bonen bij te staan. Zo'n Rachel Wolfson doet werkelijk helemaal niks. En al helemaal zo'n Dark Shark met zijn zoon Jesper. Die twee moesten eerst geloof ik nog gepresenteerd worden als een soort alternatief voor dat hele gemis van Bam en Phil Margera. Zelden zie je zulke nietszeggende toevoegingen.
De nieuwe beelden zijn op momenten goed geslaagd en weten af en toe wel een lach tevoorschijn te halen. Zo'n "Escape Room From Hell" is leuk maar voelt dan ergens weer niet helemaal afgemaakt. En hoewel typisch Jackass, een scene waarin een aantal Twister spelen na het innemen van een extreem laxeermiddel (met alle gevolgen van dien), dat is natuurlijk weer erg ranzig.
Deze film doet het stukje "last" in de titel eer aan. Maar mocht er weer wat financiële nood bij de heren ontstaan, dan zou het verschijnen van Jackass 6 me eigenlijk niet eens verbazen. Laten we dit nu maar als een duidelijk afzwaaimoment zien waarin het sentiment van begin jaren 2000 weer even fijn tot leven mocht komen.
3,0.
