Meningen

Het leven is een spelletje. In positieve zin weet '8-ban Deguchi' (2025) de logica van videogames te vertalen naar een speelfilm. Van de bevreemdende openingsscène in first person view, waarin de naamloze protagonist verdwaald raakt in een schaduwwereld vol haastende forenzen en het spookachtige schijnsel van mobiele telefoons. Het geschrei van een baby en een verwarrend telefoontje brengen hem terug in de realiteit. Totdat hij opeens in een cyclisch spel terechtkomt - de Exit 8 uit de titel - waarin hij moet zoeken naar anomalieën om het juiste pad naar de uitgang te vinden. De uitdagingen worden steeds extremer en surrealistischer, terwijl er zich andere deelnemers aandienen die zijn moraliteit op de proef stellen.

De perfecte adaptatie van een videogame levert niet per se de meest onderhoudende film op. Zonder een controller in je handen staat er bijzonder weinig op het spel als een hoofdpersoon beslissingen moet nemen. Het voelt in '8-ban Deguchi' (2025) een beetje alsof je meekijkt met je grotere broer. Er gebeuren amusante dingen op het scherm. Ergens kriebelt het om zelf mee te doen, maar uiteindelijk ben je machteloos om dingen te veranderen. Dan worden de constante herhaling en het cyclische karakter van het narratief zelfs een tikkeltje tergend. Zeker omdat de 'dreiging' zo abstract blijft als een soort monotoon vagevuur waarin een mens wordt afgestraft voor verkeerde beslissingen. Thematisch dan wel weer een aardige metafoor voor de angst om verantwoordelijkheid te nemen als moderne technologie iedereen terugwerpt op het individu.

Huiseigenaar met gekmakende geluidsoverlast. Sinds 'Squid Game' en 'Parasite' zijn we allemaal wel bekend met Zuid-Koreaanse kapitalismekritiek. Sociaal realisme verpakt in inktzwarte humor vol Kafkaëske taferelen. Zo goed als die andere titels wordt 'Wall to Wall' (2025) overigens niet, want er wordt hier erg opzichtig gehengeld naar grote thema's als cryptofraude, de verstoorde huizenmarkt en complotdenkers. Het laat weinig aan de verbeelding over hoe je één en ander moet interpreteren. Echt een binding met de onaangename personages krijg je nooit en het overgecompliceerde plot steekt niet logisch in elkaar. Soms weet 'Wall to Wall' (2025) wel te overtuigen met hallucinante horrorscènes waarin de hoofdrolspeler wordt getergd door de aanwezigheid van zijn buren.

Deze...film...is....zo....slaapverwekkend.....saai!

Aan de beelden ligt het niet, die zijn namelijk adembenemend mooi. Maar daarmee heb je maar een aspect te pakken van een sterke documentaire, er hoort wat mij betreft ook een onderhoudend verhaal in te zitten waarmee een kijker zich kan identificeren. In deze film wordt een authentiek beeld geschetst van de Touareg, woestijnnomaden in de Sahara. We zien hoe zij tenten opzetten, zich opmaken, op kamelen rijden, keuvelen met bekenden, feesten, dansen, zingen, en dat ongeveer twee uur lang. Enige narratief is slechts heel af en toe aanwezig.

Maradona als regisseur van zijn eigen lot. Paolo Sorrentino is voor mij een beetje hit-or-miss met zijn bombastische metaforen en seksistische elementen. Maar het autobiografische 'The Hand of God' (2021) is toch weer erg fraai in beeld gebracht. Eigenlijk al vanaf die oogverblindend mooie openingsscène langs een Napels dat zich opmaakt voor de mogelijke komst van de Argentijnse sterspeler. Een zinderende collectieve hoop voor bijgelovige Napolitanen dat er iets gaat veranderen in de banaliteit van alledag. Het werkt ook goed hoe Sorrentino zulke collectieve euforie steeds afzet tegen individuele trauma's en onbevredigende verlangens. Soms hebben we dromenbrengers als Paolo Sorrentini, Federico Fellini en Antonio Capuano nodig om onze eigen pijn te zalven.