Meningen

Opnieuw prachtige televisie. In vorige afleveringen van '100 dagen' leek Nicolaas Veul overal op zijn plek met zijn mengeling van empathie, zorgzaamheid, sociale betrokkenheid, rust en geduld. Voor de klas. In de psychiatrische hulpverlening, als welzijnswerker op buurtniveau of als jeugdhulpverlener. Elke aflevering opnieuw zag je hem groeien in de rol, terwijl hij zijn eigen kwetsbaarheden onder ogen kwam. Soms dacht je dan als kijker dat Nicolaas ergens een carrière in de sociale dienstverlening is misgelopen. Maar het is zo schrijnend mooi om deze 'alleskunner' te zien worstelen met een intense doelgroep als mensen met een ernstige verstandelijke beperking en autisme. Je ziet hoe moeilijk het werk is, hoe het weegt op het welzijn van de werknemers en hoe belangrijk het is dat er mensen blijven werken in deze sector.

En dan zijn er de diep ontroerende portretjes van de cliënten zelf. Aan de oppervlakte goedlachs en onschuldig, maar van binnen sluimert er zoveel. Toch weet 'Zoals Het Komt: 100 Dagen in de Gehandicaptenzorg' (2026) ze stuk voor stuk te vangen in hun gelaagdheid als individuen met een eigen karakter en levensloop. Zo volstrekt menselijk. Ze rouwen om verloren familieleden of om het gebrek aan intieme relaties. Ze zoeken veiligheid, geborgenheid, warmte en duidelijkheid bij hun begeleiders. Soms zijn ze bang, gefrustreerd of boos. Soms doen ze rare dingen om gehoord te worden of omdat ze aandacht willen. Voor sommige cliënten zijn de hulpverleners nog hun enige houvast bij gebrek aan andere familieleden.

Je snapt waarom Nicolaas voortijdig afhaakt, maar je snapt óók waarom we helden nodig hebben die zich bekommeren om deze kwetsbare doelgroep.

Een paar bezorgde ouders hebben me op het pad gebracht van dit Scandinavische pareltje. Of het helemaal pedagogisch correct is durf ik niet te zeggen, maar het is goed geschreven en haakt in op de actualiteit - over marginalisering en identiteit - vanuit een puberbeleving. En de zombie-insteek is geniaal gevonden om een hoofdpersoon te schetsen die zich onbegrepen voelt tegenover volwassenen die alles toetsen aan of het correct of wenselijk is, maar zelden naar hém luisteren. De verhaallijn begint wat heftig - Lars wordt eerst van een bus gegooid en daarna van een schoolgebouw - maar wordt uiteindelijk best schattig, met een blozend zombiejongetje en een onzichtbaar meisje die rond elkaar draaien. Misschien dat de grapjes soms wat flauw en kinderachtig zijn, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met de sterke volwassen karakters. Geen lachwekkende typetjes maar kwetsbare en imperfecte mensen, bij wie hun kleine zondes en haatdragende gedrag soms grote gevolgen kunnen hebben. Een tienjarige Kaj had ervan gesmuld, denk ik.

Onnederlands goed blijft vaak een wat flauwe opmerking, maar Zwarte Sneeuw was echt anders dan wat er toentertijd verscheen. Stemmig kwaliteitsdrama met stijlvolle beelden en een gelaagd plot. Ook eigentijds in hoe het enkele subculturen van het toenmalige Amsterdam tot leven brengt. Ongelofelijk eigenlijk dat Tamar van den Dop nooit uitgegroeid is tot een vaste waarde in films en series. Ze heeft volgens mij nooit meer iets gedaan van dit niveau.