Meningen

Broeierige neo-noir in de geest van misdaadschrijvers als Elmore Leonard en George Pelecanos. Qua sfeer en stijl zit het wel goed - met fraai gestileerde actiescènes, muzikale intermezzo's om je vingers bij af te likken en een gedetailleerde seventies vibe - maar om de één of andere reden wist de serie me niet te grijpen. Voor een misdaaddrama blijft het een tikkeltje braaf en zoekt het niet de grenzen op zoals Breaking Bad en Fargo ooit deden. Voor een sociaal realistisch drama over rassenspanningen in de nasleep van de Vietnam-oorlog, blijft die broeierige context meer iets wat op de achtergrond speelt dan dat het veel invloed heeft op de gebeurtenissen in de serie. Het is ook allemaal net iets te ongeloofwaardig en te vergezocht om die historische laag recht te doen. Ook wordt de serie dan wel verkocht als een afgeronde miniserie, maar ik heb toch het idee dat er verschillende verhaallijntjes en bijpersonages onuitgewerkt blijven. (Al eindigt de serie gelukkig niet met een onbevredigende cliffhanger!) De grootste vondst van deze serie is trouwens Buddy (Damon Herriman) als de queer excentriekeling. Eigenlijk stal hij al mijn hart vanaf dat hij geïntroduceerd wordt als hij in zijn onderbroek een Spaans kitsch-nummer staat te playbacken.

Combinaties van verschillende genres worden niet veel vreemder dan hier het geval is. Dit is een kruising van improvisatiekomedie met een westernserie. Verwacht dus snedige dialogen tussen gekke karakters en af en toe een amusante shoot-out erdoor. Het neigt net iets te vaak naar de jolige grappen rond homo's en prostituees, maar met zijn acht afleveringen kijkt het lekker weg.

Zeker zo vermakelijk als zijn eerste seizoen. De karakters lijken zelfs iets meer in hun rollen te zitten en zodoende wordt het element van improvisatie ook leuker.