Michael is voor mij een film die niet alles toont, maar wel heel goed laat voelen wie Michael Jackson was als performer. Jaafar Jackson is geen Michael, maar niemand kan echt aan Michael tippen. En eerlijk: niemand zou deze rol waarschijnlijk beter kunnen dragen dan Jaafar.
De film blijft vrij voorzichtig met het geweld. Er zijn ook wat momenten die uit de lucht lijken te vallen, zoals het moment waarop Joseph langskomt en iemand de opmerking maakt: “you just couldn’t give him one night”. Ik snap de bedoeling van die scène, maar voor mijn gevoel klopt het niet helemaal. Ik had de film ook wat donkerder verwacht, maar lijkt juist behoorlijk hoopvol. Ik vermoed dat het vervolg op deze film de echte downfall moet gaan uitwerken, wellicht met wat flashbacks. Ik ben enorm nieuwsgierig naar het vervolg en wat ze er van gaan maken.
Wat ik sterk vind, is dat de film de sfeer van Michael Jackson goed vangt. Het is een echte Hollywoodfilm; het ligt er vrij dik bovenop. Maar tegelijk doet de film wat hij moet doen: je het gevoel geven dat bij Michael hoorde. Dáár is de film op zijn sterkst.
Soms vind ik het acteren wat twijfelachtig, vooral aan het begin van de film. Maar het is nooit storend slecht. Betreft Jaafar: hoe meer ik kijk, hoe meer ik zie dat hij in de buurt komt van Michael als performer. Zijn stem lijkt sterk op die van Michael, zijn zachtaardigheid komt goed over en bij sommige blikken kreeg ik gewoon tranen in mijn ogen. Het komt binnen.
De film laat ook mooi zien dat Michael twee gezichten had: de zachte, bijna kwetsbare mens buiten het podium, en de enorm zelfverzekerde performer zodra hij optreedt. Daar zit hij volledig in zijn element. Jaafar weet dat goed over te brengen, ook al zijn Michael’s moves veel strakker en preciezer. Michael was ieler, strakker en gecontroleerder dan Jaafar, maar toch: chapeau.
Wat ik ook bijzonder vind, is hoe zichtbaar Jaafar trots lijkt te zijn om deze rol te mogen spelen. Alsof hij Michael niet alleen speelt, maar ook echt eert. En dat past wel, want de film voelt voor mij uiteindelijk als een liefdevolle, visuele hommage aan een gigantisch talent dat ongelooflijk veel heeft meegemaakt.
Als ik het samenvat: de film is niet diep genoeg, maar wel sterk genoeg om te raken. Het is meer een grootse hommage dan een scherpe analyse. En als je vooral wilt voelen hoe visionair en magnetisch Michael als artiest was, dan werkt de film verrassend goed.
