Woman of the Hour komt op mij over als een gedegen regiedebuut van Anna Kendrick: rustig opgebouwd, sterk geacteerd en vooral effectief omdat de film de dreiging vaak suggereert in plaats van expliciet te tonen. De vergelijking met Hitchcock die ik hierboven gelezen heb betreft de pacing en manier van filmen vind ik begrijpelijk. De film werkt met onzichtbaar gevaar, ongemakkelijke blikken en suspense. Kendrick’s eigen genoemde invloeden zijn Pakula, Varda, Melville en de Coen Brothers, en enkele van hen hebben weer inspiratie bij Hitchcock vandaan. Wellicht dat er onbewust iets doorgesijpeld is.
Wat de film bijzonder maakt, is dat hij het perspectief van vrouwen centraal stelt zonder hen uitsluitend als slachtoffers te presenteren. Cheryl en andere vrouwen in de film moeten voortdurend inschatten wie betrouwbaar is, zich aanpassen aan sociale verwachtingen en hun grenzen bewaken. Dat is geen “slachtofferhouding”, maar een realistische weergave van hoe gendergerelateerd geweld en seksisme werken.
De film laat zien hoe seksisme en machtsverhoudingen in de praktijk werken, maar generaliseert naar mijn idee niet over mannen. Het gaat om een maatschappelijk gedocumenteerd probleem: volgens de WHO heeft bijna één op de drie vrouwen wereldwijd fysiek of seksueel geweld meegemaakt.
Als regiedebuut is de film volwassen en beheerst. Kendrick kiest voor spanning, observatie en atmosfeer boven sensatie, en dat maakt de film sterker. Ze probeert enerzijds dicht bij de gebeurtenissen te blijven, maar voegt tegelijkertijd haar eigen draai toe aan bepaalde zaken. Dat is niet makkelijk bij een film die op feiten gebaseerd is. Ik ben benieuwd naar wat zij hierna maakt.
