Mijn moeder wilde graag lieve kindertjes. Nou, hier zijn ze. Lief, innemend en nog knap ook. Vooral het menneke, zoals zijn vader hem noemt alsof zijn zoon nog 6 is, in plaats van 14, is schattig en ontwapenend. Zelden zo'n opgeruimde puberkamer gezien, zelden zulke weinig recalcitrante en onmogelijke pubers. Ze doen braaf alles wat papa en mama zeggen, die elkaar ook consequent papa en mama blijven noemen in plaats van die moeder van je, of dat kutwijf, zoals ik altijd hoor na de ramp.
Een keer valt er een vaas op de grond, een keer een vechtpartij en keer wordt er flink gezopen. Én: een keer komt ma elf minuten te laat het spul bij pa brengen. Zelf ben ik eens een vriend kwijtgeraakt omdat ik me 7 minuten te laat meldde, dus ik weet dat mensen zo kleinzielig kunnen zijn, maar om daarmee nu het beeld van een vechtscheiding te illustreren en een film op te laten drijven?
Na afloop sprak ik een vader die in scheiding ligt. Zo moet het dus niet begreep hij wel. Heeft de film in ieder geval pedagogisch nut. Fijn.
Braaf en voorspelbaar, maar ja, echt gebeurd, dus wat wil je nog meer. Geen film waar een lieve sukkel de hoofdrol heeft en zich ontpopt tot een echte ambassadeur van een onbegrepen ziekte.
Zeker een lintje waard, maar geen vier sterren.
