menu
Volg jij MovieMeter al op Facebook?
Mis niets over je favoriete films en blijf op de hoogte van de nieuwste releases op onder andere Netflix.
MovieMeter op Facebook

Hier kun je zien welke berichten Mochizuki Rokuro als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

A Fost Sau n-a Fost? (2006)

Alternatieve titel: 12:08 East of Bucharest

3,5
Polysicsordie schreef:
Sterke film, die een serieus onderwerp op luchtige manier benaderd. Vooral het laatste half uur is inderdaad hilarisch.
De opbouw naar dit laatste half uur is echter wat traag en niet bijzonder grappig.

Misschien dat ik het begin wat meer had gewaardeerd, als het geluid inderdaad niet 2x was uitgevallen zoals starbright en mochizuki al aangaven.

Een voorlopige 3,5*


Inmiddels de film helemaal gezien met geluid! Zoals al beschreven, traag begin, zoekend naar een lijn en uiteindelijk een grappige uitwerking, vooral van/door het opaatje.

Maar aan het einde ontgaat mij toch even de overall touch over de revolutie en Roemenië en lijkt het allemaal een one-joke-movie.

A.K. (1985)

Alternatieve titel: Kurosawa Akira

2,5
Een beetje een richtingloze exercitie. Marker probeert zowel elementen uit de recente Japanse geschiedenis (die AK als kind meemaakte), AK's vroege films als het productieproces van Ran aan elkaar te verbinden om zo een beeld te scheppen over AK.. Het mist omdat het te rommelig is.

Gelukkig zijn zijn observaties soms juist weer treffend met aandacht voor handen, blikken, gebaren en rustende cast en crew. Wat mij betreft had Marker (die net zo'n vervelende stem heeft als Wim Wenders) zijn mond mogen houden.

Aab, Baad, Khaak (1989)

Alternatieve titel: Water, Wind, Dust

3,0
Na het fraaie 'The Runner' deel twee van Naderi's serie over Niroumand. Helaas is de subtiliteit hier wat zoek en eindigt de film met veel pathos en drama. Toch is de opkomst van rauwe, realistische Iraanse cinema in de jaren 80 erg fraai om te zien.

Aaltra (2004)

4,0
Erg leuk, met veel visueel grapgeweld en mooi zwart/wit geschoten. Jammer dat het tempo van ontwikkelingen wat erg laag lag, zodat het af en toe een beetje een langzame graprevue werd. Maar er zitten genoeg hilarische momenten in, verstrooid door de film.

Naast de reeds terecht geroemde Poelvoorde en de dokter toch het meest memorabel om "Sunny"

En o ja, op de Duitse TV (ZDF) uitgezonden met ondertiteling (!). =ook hulde!

Aanrijding in Moscou (2008)

Alternatieve titel: Moscow, Belgium

3,0
Gave actrice, maar die mannen overtuigden mij niet (en leve de ondertiteling!)

Abbott and Costello Meet Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1953)

2,5
Beetje wisselvallig, misschien iets té. Begin is echt heel slap, maar met de komst van Boris Karloff komt de boel dan wel gelijk op gang. En dat blijft. De romance is té slap voor woorden en alles met Karloff is gewoon goed (genoeg).

Wat ik ook deze A&C film moet nageven de vormgeving is anno 1953 toch al vooruitlopend op wat Hammer en Corman kort erop tot hun handelsmerk zouden maken. Barokke decors, draaiende muren, kelders met gedimd licht.

O ja, het is dus een A&C film. Eigenlijk zijn hun grappen er verwikkelingen, met uitzondering van de achtervolging van Hyde (o.a. eerst de maskers/verwisselingen, erna zo'n wasgoed scène) toch wel wat op de achtergrond.

Een rechttoe-rechtaan Jekyll/Hyde film had misschien beter uitgepakt. A&C zijn wat neutraal - en dat is gek in een film die hun naam draagt, maar die vervelende romance blijft ook wel knagen.

Abbott and Costello Meet the Killer, Boris Karloff (1949)

3,5
Halve ster bonus (hoewel het de hele tijd goed was) voor de laatste vijf minuten briljante scène in het hotel, waar Costello verbaal top is en eerst zijn maatje Abbott verdenkt en vervolgens alles en iedereen erbij haalt. Erg goed getimed allemaal - ook de 'fysieke' verrassingen. Costello is hier sowieso de held. Scène ervoor in de druipsteengrot is trouwens ook erg leuk. Toch opvallend dat grappen die je ziet aankomen toch werken - beetje hetzelfde als bij Laurel&Hardy. Juist dat het patronen zijn werkt in het voordeel.

Na vier films van het duo in korte tijd is het duidelijk dat opzet/rolverdeling eigenlijk wel vastliggen. De twee films van Barton waren trouwens wel veel beter dan die van Lamont. Geen idee hoe dat komt. Waarschijnlijk toch vooral het basismateriaal. Maar misschien ook wel de timing en regie op het duo. Bovendien ontbreken in de Barton-films van die knullige romances.

Inderdaad jammer dat Boris Karloff weinig screentime krijgt.

Abominable Dr. Phibes, The (1971)

3,0
Onderhoudend. Talloze variaties op dit thema gezien, maar zelden zo consequent uitgewerkt en met zichtbaar plezier gemaakt. Kan me voorstellen dat Price ook wel eens een beetje moe zou worden van dergelijke poppenkast.

Filmdecors zien er mooi uit, ondanks gegeven inventief in zijn ontwikkelingen. Maar het is vooral de lol die de film zo leuk maakt.

Abominable Snowman, The (1957)

Alternatieve titel: The Abominable Snowman of the Himalayas

3,0
Verhaal is gemiddeld, dialogen zelfs ondermaats, maar wauw wat een visuals. Die berg- en sneeuwscènes zijn prachtig! Mooi vormgegeven locaties ook, zo'n Tibetaans klooster doet t altijd goed.

Absolut Warhola (2001)

Alternatieve titel: Een Echte Andy Warhol

3,5
Erg leuk om de roots van heer Warhol eens te zien. Onwaarschijnlijk dat 35 jaar nadat Warhol grensverleggend bezig was in dé metropool van de wereld zijn familie in de 21e Eeuw nog leeft alsof er nooit iets dergelijks gebeurd is (en er geen buitenwereld bestaat - behalve Polen die olie afpakken). Prima dat de docu ook blijft focussen op de situatie rond Mikova en niet teveel het fenomeen Warhol ter plaatse wil verklaren en duiden. Zo bleef dat door mij in de tweede zin genoemde contrast mooi in stand.

Accident (1967)

3,0
Querelle stelde me al eerder eens een vraag, waarom ik Losey minder waardeer. Ik weet het nooit zo goed, maar het is wel weer bewaarheid bij het bekijken van deze film.

Op zich is dat plagerige, theatrale wel aan mij besteed, maar op een of andere manier is het hier te vlak, afstandelijk, te gemakkelijk of ik weet niet precies (het is daarin heel erg vergelijkbaar met het werk van Francois Ozon vind ik). Of wie weet is het Pinter die ik te gekunsteld vind (Lynch wordt het helaas nergens in zijn mystiek).

Niet helemaal geslaagd, maar wel met zekere kwaliteiten: acteerwerk, veel spanning in editing en fraaie traveling shots. Zo is zowel het begin als het einde prachtig. Mooie acteurs hier vooral. Het is wel duidelijk waarom Michael York bij Visconti films ging opduiken. Een "nieuwe Delon" met zijn vileine charme.

En altijd fijn om Delphine Seyrig te zien. Goeie actrice!

Ace in the Hole (1951)

Alternatieve titel: The Big Carnival

2,0
Een buitengewoon onaangename film en ben erg verbaasd een groot aantal lofuitingen te zien. Tuurlijk smaak e.d.

De film dramt door op de thema's hebzucht, egoïsme, maar gebruikt hiervoor helaas louter onzinnige verhaallijnen en met name -wendingen dat ik er niet lekker van werd. Bovendien wordt de film alleen maar bevolkt door buitengewoon onsympathieke lui (met uitzondering van 'The Driller') dat het kijken me zwaar viel.

Waarschijnlijk Wilders zwakste film (edit: o nee, dat blijft "Irma la Douce")

Across 110th Street (1972)

4,0
Halve ster bonus voor het laatste kwartier: zeer energieke shoot out.

De film is de ideale misdaadfilm: de best denkbare mix van Seventies, Italiaanse Poliziotteschi, blaxploitation, en politieseries in 'de grote stad'. Zonder dat een van deze de boventoon voert.

Ik ben niet zo dol op Anthony Quinn, maar dit kon wel eens zijn beste rol zijn.
Binnenkort in de pakketservice met een andere genre-film van Shear...

Adieu au Langage (2014)

Alternatieve titel: Goodbye to Language

3,0
Tsjonge, 20 man in de zaal (enkelen van de leeftijd van Godard zelf - dat wel), en maar eentje liep er weg. Dit trekt toch meer bezoek dan ik dacht. Moet wel zeggen dat ik door IFFR gemist heb hoeveel aandacht er in de kunstbijlagen etc in de kranten was. Denk toch wel dat deze film daar nog afhankelijk van kan zijn.

Vond het deels wel geslaagd al moet ik zeggen dat beeld, muziek, tekst en dat alles op 2 of 3 verschillende wijzen soms nog tegelijk wel zo'n brij oplevert dat ik dat ook niet allemaal kan plaatsen. Je brein wil toch wat blijkbaar. Aan de andere kant zijn de 70 minuten omgevlogen, zonder dat ik me afvroeg wat/hoe/waarom/echt???

Kan me wel in goongumpa's analyse vinden dat in de momenten van rust alles beter tot zijn recht kwam dan in de Godard-soep. Maar is dat al niet sinds 1970 zo bij JLG? En bij die rustmomenten was het dan best fijn. Vooral de beelden over elkaar heen, links<->rechts en dan 3D werkten best wel goed moet ik zeggen. Maar de dialogen irriteerden vooral omdat er dan ondertitels waren en die waren nagenoeg onleesbaar in het 3D en dus eerder storend. Was misschien ook een practical joke, maar die werkte dan niet. Maar ach, Hitler, een hond, een stukgelopen relatie, moord, kunst en verlichting - daar valt sowieso geen touw aan vast te knopen.

Nog even voor mijn beeld. Langage werd in de film wel als 'taal' vertaald, maar is er dan een verschil tussen langue en langage? Is dat lange dan dus eerder taal in de zin van spraak en langue, de diverse talen?

Adieu Philippine (1962)

Alternatieve titel: Desideri nel Sole

3,5
Uit de inleiding bij de film op het iFFR: Godard schijnt in Cannes direct na de première van deze film te hebben geroepen (nou zegt-ie wel vaker iets - en wordt er ook veel aan hem toegeschreven of bij verzonnen denk ik - maar toch): "Je hebt pas cinema gezien als je Yveline Céry hebt zien dansen". Nou, bij deze dus. Na 6000 films dan toch ook eindelijk hoor ik ook tot de club".

Moet zeggen dat dat ook een hele mooie, verleidelijke scène was. Ook zo eentje waarin het medium film optimaal tot zijn recht komt: verleidelijk, visueel en zonder al teveel directe betekenis. Verder ook een prettige film, waarin de oorlog in Algerije die op de achtergrond mee speelt (of dat zou moeten) niet echt uit de verf komt, dus die lading heb ik toch wel gemist.

Verder een goed ingevulde achtergrond van de situatie van de jongeren om wie het draait (leuk etentje thuis ook trouwens) en na een wat kabbelend middenstuk een mooi einde op Corsica (toch zelden te zien in films). Het plot met de oplichtende filmaspirant had er wel uit gemogen, maar leuk om dit onbekende werkje gezien te hebben.

Adieux à la Reine, Les (2012)

Alternatieve titel: Farewell, My Queen

4,0
Ook wel een favoriet sub-'genre' van mij: Terwijl "buiten" dingen gebeuren een film die zich op een nabije microkosmos richt waarin die buitenwereld zichtbaar/onzichtbaar doordringt en de loop der dingen bepaalt. Dit is er zo eentje - en wat voor eentje. Prachtig gebruik van locatie en camera die de desorganisatie invoelbaar maken. En met een heleboel zwierige dames als bonus.

Adventures of Tintin, The (2011)

Alternatieve titel: De Avonturen van Kuifje: Het Geheim van de Eenhoorn

3,0
Een van de beste Spielberg-films (al zegt dat natuurlijk weinig), jammer van die vreselijke John Williams muziek altijd en overal. Echt storend. Karakters vond ik erg goed werken (boven verwachting), vooral zo'n kleine geblokte Haddock ging heel erg goed en Bianca ook al hoorde ze hier niet thuis. Voor het verkleinen van de culturele schok ben ik wel naar de Nederlands-talige versie geweest. Volgens mij pas de eerste keer dat ik de strip door en door ken, voordat ik de verfilming zie en daarom kon ik veel beter meegaan in het het hakketak van verhaal, gebeurtenissen en (overvloedige) actie. Eigenlijk stoorde me dat helemaal niet. Verrassend, ik hou wel van een momentje rust en colour locale, maar omdat je de karakters zo goed kent pik je heel snel dingetjes op. Dingen die ook in de strip snel gaan, Kuifje leert vliegen (en schiet eerst in een keer raak) komen hier zowaar geloofwaardig over (vond de incorporatie van Eenhoorn en Krab ook goed gaan). Zag wel zo'n beetje alle Kuifje delen voorbij komen, maar ach. Deze keer vergeven. Ik vond de aantiteling (hoewel het originele lettertype werd gebruikt) ook oerlelijk trouwens - hield even mijn hart vast.

Affair in Trinidad (1952)

3,0
Zo kijk ik de ene dag een "J-horror" en de volgende dag heb ik een Rita Hayworth double bill. Heerlijk toch zo'n voorraadje van-alles-wat.

Ik ben niet zo thuis in Hayworth (vandaag waren het de vijfde en zesde), toch wel een actrice van naam en faam. Al zag ik dat ze bijvoorbeeld nooit een Oscar-nominatie kreeg. Die faam zat 'm dan wellicht in iets anders. Dat ze Mrs. Orson Welles was bijvoorbeeld. En haar verschijning was wellicht beter dan haar acteren??? Ik kon eigenlijk nog geen oordeel vellen - Gilda viel me destijds niet mee.

Deze film kent een bekende noir-setting met een intrige op een tropisch eiland. Veel shots met van die louvre-jaloezieën en bijbehorende schaduwen zeg maar. Rita heeft toch een behoorlijke présence en opent met een lekker nummer. De film hapert in het begin echter enorm op ongeloofwaardigheid van dialogen. Die hele politiesetting was een lachertje van onprofessionaliteit. Jammer, Rita blijft aardig op de been (zou haar graag eens in kleur zien bedacht ik me), maar het totaal vond ik niet echt bijzonder.

Affair to Remember, An (1957)

3,0
Ik dacht Leo McCarey/Cary Grant ik begin vandaag met een komedie, maar dat is het dus helemaal niet. Het eerste uur is sowieso nogal slap (vooral het eerste stuk op de boot), maar naarmate de film vordert wordt hij wel beter door de 'hartverscheurende' romantiek.

Het had zo een rol kunnen zijn die voor Grace Kelly was geschreven, maar omdat die niet meer beschikbaar was is men uitgeweken naar Deborah Kerr. In sommige films vind ik haar erg op haar plek, hier eigenlijk ook wel, maar echt sprankelend vind ik haar niet. Je raakt er wel op uitgekeken.

edit: ik lees op imdb dat Ingrid Bergman en Doris Day zijn overwogen voor de rol. De eerste was compleet ongeschikt geweest denk ik. Die tweede eigenlijk ook, te weinig chique.

After the Tone (2014)

3,0
Digna zei van te voren dat ze de film had gemaakt zonder ooit aan publiek te denken. Ze vond het ook een merkwaardig idee dat er nu mensen gingen kijken naar de film die zíj in haar hoofd had gehad. Ze was wel nieuwsgierig wat we vonden (ik moest helaas direct weg - dus ik zal het nooit weten - er werd (vreemd!) erg veel gelachen in de zaal), maar aan de andere kant maakte het haar ook niet al te veel uit.

De name-dropping in het IFFR-topic van Akerman, Duras etc was op voorhand wel wat te zwaar natuurlijk. Dat zit m er vooral in dat de film bestaat uit de voicemail berichten en de shots zolang duren als de tekst. Het is dus veel meer een monoloog film en een scenario-film dan dat het beeldend is. Er was weinig ruimte voor de 'ruimte' en de omgeving en (dus) reflectie. De impact bleef daardoor wat (te) beperkt al bezrogde Dag 248 (als ik het goed onthouden heb) toch even een steek.

Ag-o (1996)

Alternatieve titel: Crocodile

1,0
Een briljante slotscene in een verder waardeloze film, je moet er wel ruim anderhalf uur ellende voor doorploegen. Niet alleen concentreert de film zich op de onsympathieke klaploper Crocodile en sleept hij zich voort via allerlei gewelddadige, vrouwonvriendelijke excessen. Ook ziet de film eruit als een homevideo met dito (nauwelijks verstaanbare) audio. Het talent van Kim manifesteert zich dus nogal voorzichtig. Maar goed 1,5* voor alleen een slotscene is ook niet mis. Zo goed dat het een mogelijke Filmgame-KO van beste slotscene zomaar zou kunnen winnen.

Age of Consent (1969)

2,5
Michael Powell (jawel, van het illustere duo) maakte (alweer) een film over oudere kunstenaar (in zijn nadagen) en een jongere (onbereikbare) muze: Hellen Mirren. Deze is pas begin 20 in de film en ziet er zo en zo uit (anders dan Elizabeth met kromme beentjes, zeg maar). De oudere kunstenaar is James Mason die als een Humbert Humbert II opleeft bij het zien van een jonge (naakte) blondine.

De film is in de scènes met Mason en Mirren prima te verteren. Eind jaren 60 was er qua 'hippie'-erotiek natuurlijk genoeg te tonen. En het werkt wonderwel. Mirren zwemt wat af tussen het koraal en de doopvontschelpen en Mason lijkt werkelijk geïnspireerd. Maar er is meer (vooral minder): het eerste kwartier is een verschrikking - een oubollige bejaarden komedie. MacGowran is gedurende de hele film nogal onuitstaanbaar en helaas komt hij helaas op een gegeven moment ook op het eiland opduiken. Alle zijlijnen en bijfiguren zijn vermoeiend dus is het uiteindelijk een beetje een 50/50 verhouding tussen de kunstenaarsidylle en zijn bejaarde-betuttlende omgeving.

O ja, mooie muziek van Peter Sculthorpe die sterk herinnert aan bepaalde vioolwerken van David Cross (King Crimson).

Legan schreef:
Nooit geweten trouwens dat ze van die rare heupen heeft.
Is me niks aan opgevallen eigenlijk. Tamelijk vrouwelijk, bredere heupen - misschien nu niet het schoonheidsideaal, maar niks 'raars' aan volgens mij.

Ahasin Wetei (2009)

Alternatieve titel: Between Two Worlds

4,0
Somber en zwartgallig, maar ook hoopvol en mysterieus. Of het (in deze film) iets met Tamil Tijgers van doen heeft weet ik niet, maar er was oorlog in Sri Lanka en het land leeft tussen hoop en vrees. Een jongeman zou de nieuwe verlosser kunnen zijn, maar belandt in een odyssee tussen plunderingen, wilde honden, suikerriet, zijn familie, zijn liefde en zijn gids.

Ongelofelijk krachtige beelden, waarin we in langzame rijders door het prachtige landschap trekken. Een landschap met vergiftigde poelen, bommen en hinderlagen. Minimaal ondersteund door muziek die de beelden kracht bij zetten. Het is geen pamflet, maar de ontreddering en dislocatie na een oorlog worden zijn treffend gevangen. Alleen de wolken en de groene bergtoppen blijven onaangetast.

Zijn eerste film won een Camera d'Or in Cannes geloof ik en deze was succesvol in Venetië, deze regisseur is een blijvertje.

Ahiru to Kamo no Koinrokkâ (2007)

Alternatieve titel: The Foreign Duck, the Native Duck and God in a Coin Locker

3,5
Zuinige commentaren hier hoor...

Nakamura Yoshihiro bevalt me van de nieuwe generatie droog-komische Japanners met een vleugje dramatiek (als dat al een generatie op zich is) eigenlijk het beste - zo blijkt nu (weer). Ook met deze derde film die ik van hem zie scoort hij hoger dan Yoshida, Ogigami en Satoshi en zo.

Echt weer een heerlijk filmpje met een moeilijk te duiden mix van realisme, absurdisme, .... Minimaal, maar niet overdreven minimalistisch vormgegeven. Eerder naturel. Vaak ook mooie muziek.

En een groot pluspunt: de acteur Hamada Gaku (die kleine hier links op de poster) vind ik vaak leuk en overtuigend. Ken hem alleen van Nakamura's films (en zo te zien doet hij ook niet veel anders): een soort Japanse variant van Mathieu Almaric: charmant, onhandig, lief, innemend en kameleontisch. Fijne verschijning.

Ai no Kawaki (1967)

Alternatieve titel: Thirst for Love

3,5
Bijna een waardige evenknie van een Yoshida-film over manipulatieve, destructieve vrouwen deze Kurahara-film. De stijl van Kurahara is echter uitzinnig met slow-mo's van uiteenlopende vallende objecten (o.a.) en bizarre aerial shots en buitenissige locaties (een dalende weg tussen betonnen muren bijvoorbeeld die enkele malen terugkeert). Dit visuele power play staat een subtiele uitwerking wat in de weg, maar de spetterende inhoud (a la Tennessee Williams) maakt het, gecombineerd met de schitterende zwart/wit fotografie een memorabele film.

Ai no Mukidashi (2008)

Alternatieve titel: Love Exposure

2,0
Dit moet toch wel de grootste tegenvaller zijn die ik dit jaar zag. Volkomen onverdedigbare lengte, zeker omdat door de lengte de karakters en situaties alleen maar onnatuurlijker maakten - en dat had de film nu net niet nodig. De verscheurde liefde - waar het uiteindelijk om draait liet me vervolgens tegen het einde volkomen koud, waarbij de film die groteske stijl wat meer losliet (en zelfs gewoontjes werd) en ook toen niet meer kon overtuigen. Absoluut het minste werk dat ik van Sono zag.

Ai no Onimotsu (1955)

Alternatieve titel: Burden of Love

3,5
Aangekondigd als screwball comedy - dat is het niet, de politieke begindiscussie aan het begin bijvoorbeeld niet - die is er namelijk ook om inhoudelijke de dingen op zijn plek te zetten, maar... Voor aan Japanse film uit die tijd zijn dit soort 'hilarische' komedies waarin de dubbelzinnige vinnigheden en spraakverwarringen aan bod komen toch een zeldzaamheid. In die zin wel uniek.

Ook dit was wel weer een typische Kawashima (zover ik hem nu na 3 films ken), omdat hij duidelijk op het scharniervlak zit van klassieke Japanse cinema (Ozu zeg maar) en de nieuwe lichting van de Japanse new wave. Imamura was hier regie-assistent bijvoorbeeld. Heb toch wel de volle speelduur genoten van de verder niet diepgravende film, maar wel van de sfeerschets. Zo waren het inkijkje op het buitengoed met de jachtpartij en het onderkomen van de zoon (met de veerboot over) toch weer leuke extra's. Ben dus niet zo "streng" als mijn gezelschap die ik toch ook gedurende de hele film heb horen lachen.

Ai no Yokan (2007)

Alternatieve titel: The Rebirth

3,5
kappeuter schreef:
Nou ik verwacht veel zwijgzame, naar de grond starende personages, die elkaar niet in de ogen durven te kijken.
[...]Maar misschien valt het mee.

Nou dat viel dus niet mee! Hele kuddes verlieten de zaal.

Aan het begin van de film zit een interview met de moeder van het meisje dat een ander meisje neerstak, daarna met de vader van dat laatste meisje. Hoe het verder moet met hun leven en hun schuldgvoel. Ze zijn beiden ook slachtoffer.

De volgende drie kwartier volgen we de beide volwassenen in hun nieuwe leven. Een nieuw leven dat al weer repetatief tot stilstand is gekomen. Een machinerie. Driekwartier lang continu dezelfde scenes (ik denk niet dat er ooit zoveel eieren in een film gebroken zijn als in deze). Dan na drie kwartier een kleine verschuiving.... Zou het dan gebeuren? De scenes zijn nog herkenbaar maar er komen kleine barstjes en ontregelingen in de machinerie... Maar dan weer..... drie kwartier fabriek, eten, eieren, eten, fabriek, een stoombad, fabriek, eieren, eten, stoombad etc, etc, etc, etc ,etc ,etc. En 90 minuten lang wordt er geen woord gezegd.

Kobayashi is de meest Europese aller filmmakers staat er in de Daily Tiger. Ik vraag me af waarom. Zelden zo typisch Japans zwijgend drama gezien als deze. Mensen die zich niet uiten. Het gezicht van de vrouw is zelfs helemaal niet te zien, omdat het schuil gaat achter haar haar. Kobayashi heeft het tot stilstand gekomen leven duidelijk gezocht in het volkomen minimalisme. Het werkt maar deels. Deels omdat repetitie wél hypnotiseerd, maar tegelijk niet omdat het alles in de film dood(s)laat. De actrice die de vrouw speelt is ook nog eens bijzonder zwak. Volkomen lusteloos en inhoudsloos.

Vreemd genoeg ging de film voor mijn gevoel vrij snel al kan ik voorlopig geen ijzergieterij of ei meer zien....

Ai Qing Wan Sui (1994)

Alternatieve titel: Vive l'Amour

5,0
Ramon K schreef:
Verder sluit ik me mij starbrightboy aan wat betreft homoseksualiteit in het werk van Tsai: dat vormt slechts een klein onderdeel van zijn cinema en het kleine beetje homoseksualiteit dat ik bespeurde vind ik verre van karikaturaal.


Precies! Maar goed daarover is al genoeg gediscussieerd.

Dit is de film die ik eigenlijk altijd noem als mensen mij vragen naar mijn favoriete film aller tijden. Ook al staat hij dan niet op 1 in mijn Top 10 op MM, maar dat komt omdat ik Tsai's laatste film een tikkie vond tegenvallen en alle lyrische meesterwerken van Denis opnieuw zag.

Voor mij heeft deze film alles wat film zo mooi maakt: gebruik maken van alle elementen die film biedt: beeld, verhaal, acteurs, geluid, muziek en ritme etc etc en dat alles perfect minimalistisch. Niks teveel, niks uitleggerig en optimaal een beroep doen op je gevoel. Open your heart.

Ik heb de film al zovaak gezien dat het me al niet eens meer opvalt dat er geen muziek is, maar tien zinnen tekst (en geen dialoog). Alles gaat met het ritme, zodat ik m'n hoofd muziek, dialoog en alles erbij heb. Een heerlijke film, waarbij het helpt dat het over jongeren in een stad gaat (spreekt me meestal aan). Het formalisme van Tsai is in deze film geen doel op zich. Dat vind ik de laatste tijd een beetje het probleem bij zijn films.

De eindscene is fenomenaal. Waarbij de absolute stilte behalve het klikken van de hakken het haast ondraaglijk maakt en het huilen door merg en been gaat.

En over de Antonioni discussie: als er al dingen te vergelijken zijn is het moeilijk om mensen uit verschillende culturen en vooral verschillende tijden te vergelijken. Qua formalistische benadering wel, dan is L'Eclisse voor mij wel Antonioni's meest op Tsai gelijkende film. Maar Antonioni heeft ook veel stijlen gebruikt. In het begin nog echt neorealisme en later experimenterend met als dieptepunt (hoogtepunt?) Il Mistero di Oberwald.

Ai Qing Zhang Sheng Yi Qie (2006)

Alternatieve titel: Love Conquers All

3,0
Mooie film over een naief (wel heel erg naief) meisje. Mooi gemaakt, rustig verteld en laat delen van verhaal inclusief het einde oningevuld. Maar er zijn voldoende aanknopingspunten om het zelf een rond evrhaal te maken, via het nichtje, haar dromen etc.

Voor een film die op DV is gemaakt (en nu als zodanig op het IFFR ook vertoond) zag het er redelijk goed uit. Ook bijzonder is dat het door een vrouwelijke regisseur is gemaakt, die zijn er niet veel in Azië.