Deze film is een hele belevenis. Duidelijk anders dan de films van Du Welz die ik tot nu toe zag. Het sterkste is de film in het schetsen van het beeld en de sfeer van Charleroi in de jaren '90. Veel aandacht ook voor landschapsfotografie-achtige shots over raar lopende elektriciteitskabels, buizen die vlak langs woningen lopen etc. Die troosteloosheid is Du Welz wel eigen en daarmee is deze film ergens ook heel persoonlijk.
Wat de film een beetje mist is een goed werkende spanningsboog. Misschien dat je bij zo'n film beperkt bent tot hoe de situatie zich feitelijk heeft voorgedaan (zelfs met de fictie-elementen). Wat daarnaast opvalt is dat de meer absurdistische non-lineaire kant van Du Welz in deze film afwezig is, waardoor de nadruk toch meer op het verhaal komt dan op de sfeer. Dat past minder bij mijn smaak, maar je kan als regisseur ook niet maar altijd dezelfde film blijven maken.
Alternatieve titel: Loveable, 21 juni 2025, 22:44 uur
(reactie op ander bericht)
Dit is een mooie samenvatting van mijn ervaring. De film voelt veel te gecomprimeerd, waarschijnlijk door een gebrek aan keuzes. Daardoor speelt er van alles dat niet goed wordt uitgewerkt (Maria-moeder, Maria-dochter) en dat geldt nog meer ook voor de zelfontwikkeling (een proces dat lang duurt, maar hier inderdaad wordt 'samengevat'). Jammer.
