Meningen

Vanavond gezien op TV5, met een half oog vanwege nog andere bezigheden. Vermakelijke film, als voormalig theatermaker genoot ik van de repetitie-scènes. Het zit inderdaad vol met clichés (zie eerdere commentaren), maar dat mag de pret niet drukken. Als part-time fietsenmaker vond ik de fiets-scènes zeer aangenaam.

Natuurlijk is dit een matige film. Heeft me desondanks best vermaakt, hedenavond op Net5. Sarah Jessica Parker als typisch Amerikaanse control freak, die probeert haar eigen dochter onder de duim te houden: sorry, werkt niet (ik vind haar sowieso totaal geen uitstraling hebben, sorry Sarah). Wat ze met die Italiaanse man (Luca) wil? Sorry, werkt niet. Maar de scènes met dochter Summer en (groot)moeder Carmen (lang leve Claudia Cardinale) werken wel.

Gisteren op DVD gezien. Erg mooi gegeven, ben het eens met het citaat uit Louises boek dat 'beschaving' begint met 'taal'. Villeneuve laat ook duidelijk zien dat een vrouw veel meer gevoel heeft wat betreft de juiste manier van communiceren dan al haar mannelijke collega's, met hun voorspelbare, achterdochtige testosteronreacties tot gevolg. Ook geweldig om te merken hoe de opmerking van de heptapod "Louise can see the future" (zag 'm met Engelse ondertiteling) pas na enige tijd tot me doordrong, waardoor het einde in één klap het hele verhaal op z'n kop zette. (letterlijk èn figuurlijk) Deze ga ik snel nog eens bekijken!

Wat ik een beetje mis in alle commentaren hierboven is de soundtrack. Deze film draait volledig om geluid. Akkoord, cinematografie, actie, camerapositie, verhaal: soms wat cliché. Maar bekijk je deze film vanwege het geluid, dan wordt het een totaal andere beleving. De soundtrack is bijna continu aanwezig, elk geluid heeft een betekenis. En dat maakt voor mij de film bijzonder ...

Was vanavond op Canvas (hulde voor de Vlaamse TV), en ik heb enorm genoten! Mooi verhaal, goede cast, fantastische soundtrack (live!). Heerlijk! De steeds terugkerende toerist (een Spanjaard op fietsvakantie in Ijsland!), de 'vermeende neef' en tweeling zus als partners in crime ... Maakt me ook erg nieuwsgierig naar ander werk van deze regisseur ...

Deze TV-film destijds (1993) gezien op de BBC. Een vrijwel perfect, behoorlijk rouw portret van het leven aan de rafelranden van de maatschappij. Daarna Priest (1994) gezien in de bios, met een eveneens excellerende Robert Carlyle. Antonia Bird wist de tijdgeest destijds fantastisch in beeld te brengen! Helaas veel te vroeg overleden