Meningen

Eigenlijk is hiervan alleen het gegeven leuk.

Het is een Nederlandse re-make van Love Actually, maar waar die film om het kerstfeest draait en een raamvertelling is van veel personages die onderling zijdelings met elkaar te maken hebben, is het hier precies zo'n raamvertelling maar dan rondom het Sinterklaasfeest.

Typisch een geval van goed gekopieerd, want de formule heeft zich al bewezen en het Sinterklaasfeest is een perfecte kapstok om eenzelfde soort verhaal aan op te hangen, maar dan met alle Hollandse kneuterigheid en nostalgie.

En het is ook best leuk. Maar in veel gevallen ook matig en dat ligt zeker niet aan de acteurs, maar aan het script. Juist als je zoveel korte verhaallijntjes hebt, moet je ze wel heel goed beknópt kunnen verfilmen om alles tot zijn recht te laten komen. En dan dus alleen heel belangrijke momenten laten zien zodat het publiek de rest met hun hersenen zelf wel invult. Het origineel vond ik dat bij sommige verhaallijnen goed doen en bij andere niet, maar hier vind ik dat eigenlijk nergens.

De verhaallijn van Kiki en Prins Valentijn lijkt rechtstreeks gebaseerd te zijn op een verhaallijn uit het origineel. Maar waar het daar de premier van het VK betrof en zijn simpele koffiemeisje, is het nu een Nederlandse prins en een vloekende medewerkster van de Bijenkorf. En hier is al de kern van het probleem: Kiki en Valentijn hebben geen enkele connectie of reden om elkaar leuk te vinden, behalve dat hij haar bij de intocht van Sinterklaas in zijn armen heeft opgevangen. Die liefde op het eerste gezicht was kennelijk genoeg om zijn positie op het spel te zetten door eerst te achterhalen wie zij is en hoe ze heet, en vervolgens undercover te gaan in haar vestiging van De Bijenkorf om haar in de gaten te houden. Onze koninklijke stalker krijgt het voor elkaar om met Kiki naar bed te gaan voordat hij bekend heeft gemaakt wie hij werkelijk is. Alle rode vlaggen zouden op moeten gaan, ware het niet dat Kiki de ochtend later bekend dat ze allang wist wie hij was en ze is er oké mee.

In het origineel was het in ieder geval zo dat de premier en het koffiemeisje in een positie zaten dat ze dagelijks contact met elkaar hadden en zo kun je je voorstellen dat daar een soort band kan ontstaan. Bovendien maakte Love Actually het niet groter dan een leuke fling van een premier die ook maar een man is en iets voelt voor het knappe koffiemeisje, en het koffiemeisje die de man achter de de premier kan zien. Of het op de lange termijn iets wordt dat mag je zelf invullen.

Kortom: de subtiele Britse humor en knipoog wordt heel serieus vertaald en komt daarmee totaal niet uit de verf. Ik zie hier een bloedserieuze kopie van iets wat ironisch was bedoeld. Dat Carice een paar keer "DÚÚÚHHH" roept, maakt het niet ironisch. Ik zie een film die zichzelf te serieus neemt, gebaseerd op een film die weliswaar wist wat die deed, maar zichzelf daarin niet serieus nam.

Ik heb slechts een verhaallijn uitgelicht, maar blijf bezig als ik alles moet doen. Het vat echter wel mijn probleem met deze film voor me samen: het is allemaal erg ongeloofwaardig aan conflict, wat ook weer heel snel en makkelijk wordt opgelost en dan is alles ineens goed. Het is al met al een vermakelijk filmpje, vooral door de sfeer van Sinterklaas en het is erg luchtig en kijkt makkelijk weg. Hoe het onderling qua verhoudingen van personages is uitgedacht is ook leuk bedacht, maar doordat alles te serieus wordt genomen, krijgen de verhaallijnen te weinig aandacht voor wat het probeert te doen. Het resultaat is een sfeervol, maar rommelig allegaartje.

Erg leuk en ik snap waarom dit zo scoort momenteel. Het is een geinige combinatie van Kpop in combinatie met een superheldenverhaal. Puur entertainment met ook een diepere laag en dan ook nog aanstekelijke Kpopliedjes met danspasjes waar half Tik Tok natuurlijk gek op gaat.

Op zich vertelt het verhaal niet heel veel nieuws. Het zijn de gebruikelijke thema's van goed vs kwaad, geloven in jezelf, de held(in) met een mysterieuze achtergrond, etc. Het jasje waarin het is gestoken, is echter heel origineel.

Als de film alleen op de gimmick zou werken dan zou ik het maar een flauwe hype vinden, maar het is wel degelijk een goed uitgewerkte film. De karakters zijn sympathiek (al hebben uiteindelijk alleen Rumi en Jinu een beetje diepgang), de animatie is heel mooi, het verhaal is goed opgebouwd, het hele gegeven met de Honmoon en Gwi-Ma is sterk uitgewerkt en de muziek is oprecht goed. Golden is terecht een grote hit geworden, maar ook Soda Pop is een heerlijke oorwurm. Wat je vaak ziet is dat de muziek bij zo'n film een beetje bijzaak is en er maar wat flauwe nummertjes bij worden geschreven, maar dat is hier niet het geval: het zijn allemaal hitwaardige nummers die niet ondergeschikt zijn aan het verhaal.

En wat hierboven ook al eens wordt aangehaald: de nummers zijn ook echt een onderdeel van het verhaal en de muziek speelt ook echt een rol in de plot en heeft daar invloed op. Het zijn niet simpelweg nummers tussen het verhaal door, en dat vind ik ook noemenswaardig.

Al met al echt iets wat we vandaag de dag eens nodig hebben: vermaak, leuke liedjes, leuke dansjes, een mooie boodschap en een klassiek verhaal over goed en kwaad. Is dit een meesterwerk? Nee. Verdient het alle populariteit? Ja.