Meningen

Fijne kleine film!
Qua sfeerschepping kent de film een schitterende start met een zicht op een doorregend Londen, waarna Nina Foch (als Julia Ross) door de camera gevolgd wordt bij het binnenkomen van de hal van het trappenhuis waar haar kamer/appartement zich bevindt. Het hoofd van Julia Ross wordt daarbij nooit gefilmd, de camera volgt een anoniem lichaam, tot het personage een brief vastneemt waarop haar naam geschreven staat, en haar identiteit onthuld wordt: Julia Ross. Schitterende vondst die een voorafname is van het thema dat de film zal gaan beheersen; het spel rond de identiteit van Julia Ross.

De film draait – zoals de titel al aangeeft - rond de lotgevallen van Julia Ross, die op schitterende wijze vertolkt wordt door Nina Foch. Setting en bepaalde verhaalelementen deden me daarbij denken aan Rebecca en Gaslight.
Het script kent daarbij ook al een vrouwelijke touch, want geschreven door Muriel Roy Bolton op basis van een novelle van Anthony Gilbert (en laat dat nu het pseudoniem zijn van Lucy Beatrice Malleson). Daarnaast is er ook nog een interessante Nederlandse connectie aan deze film aangezien zowel Nina Foch als filmpartner Robert Varno Nederlandse roots hebben.
Behalve Nina Foch acteert ook de rest van het gezelschap op niveau, met speciale vermelding van George MacReady als echte psychopaat, aangestuurd door een moeder waar ook wel vragen over gesteld kunnen worden (deze film had ook nog wel iets geweest voor Hitchcock).

Regisseur Joseph H. Lewis staat bekend als een man van de B-films maar hij levert m.i. toch wel knap werk af in deze wat gothic aandoende film. De film bevat echt wel een aantal knappe shots en sequenties, waarbij het misschien ook wel nodig is om cameraman Burnett Guffey te vermelden als medeverantwoordelijke. Op dat moment was hij misschien nog relatief onbekend maar in latere jaren zou liefst 2 academy awards binnenrijven.

Weliswaar heb ik een foutje opgemerkt in de setting. Ongeveer een half uur ver in de film heeft Nina Foch een angstaanjagende ervaring in een verduisterde slaapkamer en gilt het uit. Vervolgens komen mensen haar kamer binnen en draaien het licht aan. Na een dialoog zoomt de camera in op een kat die zit te spinnen … voor een knetterend haardvuur … wat niet mogelijk was binnen de voorheen verduisterde kamer.
Verder zijn bepaalde wendingen in het scenario eerder aan de knullige kant, ik heb het dan echt over details, maar deze zijn gelukkig ver in de minderheid waardoor het kijkplezier intact blijft.

Zoals je veel ziet in films uit die tijd eindigt ook deze prent met een vrolijke kwinkslag, de voorgaande dramatische gebeurtenissen ten spijt, en neem je net als de bioscoopganger van de jaren veertig met een goed gevoel afscheid van de film.

Frans misdaaddrama dat zich afspeelt in een aristocratisch milieu van begin 20e eeuw. Behalve als regisseur en scenarist is Léonce Perret aanwezig als één van de hoofdrollen, naast Suzanne Grandais en Max Dhartigny. Suzanne Grandais was één van de favoriete actrices van Perret en speelt hier een personage met dezelfde voornaam, wat in nog wel meer films van Perret voorvalt. Een zeer aangename verschijning overigens. In het algemeen zijn de acteerprestaties wel op niveau, al wordt het in de finale iets theatraler naarmate de emoties oplaaien.

Voor mij zeker één van de betere films van de vroege Franse cinema. Opgedeeld in een proloog, twee delen en een epiloog wordt een verhaallijn aangeboden met spanning, misdaad, romantiek en inbreng van de wetenschap. Intrigerend is het gebruik van film als middel om het trauma van Grandais uit te drijven, waarbij gerefereerd wordt naar methodes van Freud. Ik voelde me op dat moment in de film verwant met Suzanne Grandais, wetende welk een impact film kan hebben op de beleving en emotie van de kijker. Het gaat dus om een reflectie over film in de film.


Vlekkeloze regie met een meestal statische camera (heb toch één trackingshot opgemerkt op het moment dat Suzanne Grandais zich verplaatst op het terras van het hotel). Maar omdat er, in samenwerking met Georges Specht voor fotografie, veel aandacht is voor de compositie, valt dat helemaal niet zo op. En al zeker niet wanneer we onthaald worden op prachtige buitenopnames.

Conclusie. Voor mij op veel vlakken een toppertje van de vroegste Franse cinema. Heb me er prima mee vermaakt.

Misdaadfilm geregisseerd door Philip Ford, het neefje van John Ford. En hij heeft dat uitstekend gedaan. Het spel van licht en schaduw in noirstijl levert fraaie plaatjes en bepaalt de spannende sfeer die van minuut 1 tot het einde heerst in de film. De film kent eigenlijk geen opbouw waarbij de personages vrij ééndimensionaal overkomen. Als B-film heeft hij dan ook een kortere speelduur dan gemiddeld. Daarmee rekening gehouden is het toch een prima filmpje met dito acteerprestaties van private eye William Henry en Linda Stirling. Behalve de spanning is er op tijd en stond ook wat gein te bespeuren - het totaalpakket van die tijd - die me daadwerkelijk aan het lachen bracht. Loved every minute of it.

Topfilm. Ben op reis geweest naar Memphis en deze wou ik dan toch absoluut zien. Het speelt zich namelijk volledig af in Memphis. Bekende locaties: Arcade restaurant, Beale Street, Sun Records, Stax in het voorbijgaan (het historische gebouw dat nadien helaas werd afgebroken en nog enkele jaren later is er een replica neergezet dat vandaag dienst doet als museum van het soul label). Lansky’s wordt vermeld in de dialoog: de klerenwinkel van Elvis, Cash, BB King en vele anderen. Deze was ook gevestigd in Beale Street.

De film zelf, want daarover moet het gaan natuurlijk, is prima. Een off beat gevalletje die geen seconde verveelt. Drie vignettes die mooi aan mekaar gebreid worden. Met een Steve Buscemi die een typerende rol speelt in een voor hem typerende film. Er is aan het begin van de film een klein rolletje voor Rufus Thomas (die naar lucifers vraagt). Hij was een echt Memphis icoon. De enige artiest die platen heeft opgenomen zowel voor Sun Records als voor Stax. En dan is er nog de aanwezigheid van R&B legend Screamin’ Jay Hawkins als flamboyante in rood kostuum gehesen hotelmanager: fantastisch dit! Wat een presence, wat een naturel en past perfect in de film.

Op de soundtrack horen we - uiteraard - enkel muziek die gemaakt is in Memphis. De titeltrack is afkomstig van het Sun label en dat geldt ook voor Domino van Roy Orbison. Verder komen er o.a. ook nog Stax nummers langs.

Terecht is dit een cultfilm.