Meningen

Leuke B-film met alle cliche's van dien. Is het echt heel goed? Nee, maar het is oh zo vermakelijk allemaal.

Regisseur Stewart verspilt geen tijd aan randzaken en de film heeft een tempo van jewelste. Voordat je bent bekomen van een ontploffing, dient de volgende zich al weer aan of zet de regisseur een volgende (vakkundige) auto achtervolging in. Dat de regisseur een achtergrond heeft in het stuntvak verbaast mij dan ook niets. Verder mooie dames, helicopters, huurmoordenaar en domme kornuiten en het feest is compleet. Heerlijke onzin.

3,5*en

Best of the Best reunie met Eric Roberts en James Earl Jones. Jones is prima als detective (let vooral op die geweldige death scene), maar een maniakale Roberts steelt de show. Kan bijna niet anders of de man zat flink aan de drank of drugs.

Guerilla filmer Cohen koos ervoor het grimey New York voor zichzelf te laten spreken en maakte een heerlijke pulp film met hilarische premisse.

Terwijl zuslief Julia de hoer met een hart speelde in Pretty Woman en een superster werd, rommelde Eric gewoon lekker verder aan. Maar zo cheesy cool als dit of Best of the Best werd het nooit meer.

3,5*en

Intressant inkijkje in het ontstaan en ontwikkeling van de hardcore scene anno jaren 80. leuk document met veel archiefmateriaal. Vooral de DIY attitude van de meeste sprekers, spreekt tot de verbeelding en muzikaal gebeurden er intressante dingen. Vooral Ian mckaye die met Minor Threat het ontstaan van de Straight Edge inluidde is een intressante prater, net als Henry Rollins trouwens.

Maar net als de rest krijgen ze te weinig tijd. Dat komt vooral doordat de documentairemaker zo'n allomvattend licht wil schijnen op zijn onderwerp dat hij, met de 100 minuten die hij heeft, wat aan de oppervlakte blijf hangen. Een wat strakkere invalshoek was helemaal niet gek geweest.

Toch erg tof met al dat archiefmateriaal en fijne muziekjes. Weer leuk om te zien waar ook mijn band de mosterd vandaan haalt.

Dikke 3,5 *en

Vermakelijk formule werk uit de Marvel stal.

Jammer van de exit van Edgar Wright en moeilijk te zeggen in hoeverre er dan een andere film was geweest. Wel fijn om weer een wat "kleinere" film voorgeschoteld te krijgen dat me op momenten deed denken aan de eerste Iron Man. Niet dat dit kan tippen aan die frisse opener van het Marvel Universum. Dat voelde toen nog niet als formule werk.

Nu is dat zeker wel het geval. Dezelfde script opbouw, dezelfde oninteressante onderontwikkelde villain, dezelfde lichtverteerbare humor, het houdt niet over. Rudd lijdt een beetje onder het Tony Stark syndroom maar Douglas speelt iedereen weg. Jammer dat Stoll zo'n onderontwikkelde rol heeft.

Toch leuk en vermakelijk zolang het duurt.

3*en

Kitano weer (redelijk) bij de oude leest, maar toch lichte tegenvaller. Zoals eerder al gezegd niets vernieuwend en zo nu en dan rommelig vertelt. Beschrijving in de IFFR krant slaat helemaal nergens op. De oude verstilde en soms poëtische Kitano is hier namelijk ver te zoeken. Beetje standaard relaas over Yakuza perikelen dat soms mooi in beeld is gebracht. Niets meer en niets minder.

3*en