Meningen
Hier kun je zien welke berichten as als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors, A (1987)
Waar in deel twee zo'n beetje alles mis ging met de serie wat maar mis kon gaan, zet deel drie alles weer even sterk op de rails. Dat komt door het redelijk sterke script (ook een deel van mastermind Craven) en de sterke regie. Het verhaal is self contained gecentreerd rondom de kliniek. Vooral ook weer creepy en weet daarom weer wat magie van het eerste deel terug te halen.
De jonge acteurs zijn wat onwennig maar een jonge Patricia Arquette is al goed op dreef. Verder wat leuke moorden, hoewel het allemaal wel ietsje verder had mogen gaan. Hier en daar wat leuke one-liners ("Welcome to Prime Time, bitch!") maken het geheel af.
Maar wat vooral opvalt is het creepy sfeertje dat weer terugkeert. Hier grossiert Freddy toch het beste in. Niet als clown die we ook wel van hem kennen maar juist een echte boogeyman.
Sterke aflevering: 3.5*en
Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master, A (1988)
En hier komt het volgende diepe dal in de Nightmare reeks. Toegegeven: er komen een aantal leuke moorden en practical effects langs. Vooral de pizzascene is leuk gevonden en het camerawerk is opvallend gladjes in de eerste helft. Harlin weet hoe hij een film er goed uit moet laten zien.
Maar daar staat tegenover dat het script ridicuul slap is gevonden. Zoals ook wel blijkt uit de heerlijke docu The Elmstreet Legacy is het verhaal vooral rondom het moordwerk gesmeed met nul spanningsboog. Elke scene lijkt opeenvolgend zonder verband. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het slappe acteerwerk. Waar halen ze toch steeds die wassen snoetjes vandaan?
Dikke teleurstelling na het leuke derde deel
2*en
Nightmare on Elm Street: The Dream Child, A (1989)
Alternatieve titel: A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child
En weer eentje waar clown Freddie op jacht gaat naar slachtvee. Weg Boogyman, hallo grollen en grappenmaker. En dat gaat weer helemaal mis. Vooral ook omdat regisseur Hopkins met een prul van een scrip moest werken. Duidelijk is dat hij wel raad weet met mooie beelden en ook zijn liefde voor comics heeft hij kunnen verwerken. Maar dat levert nergens een coherente film op. Het verhaal lijkt weer rondom het bloedvergieten gecentreerd.
Sterker nog: blijkbaar hoef je niet eens meer in slaap te vallen om in aanvaring met Freddie te komen. Te pas en te onpas blijken de tieners in een droom te zijn gewandeld.
Vervelend en nergens erg spannend. De formule is hier nu wel erg uitgewerkt.
2*en
