Had ergens al wel in men achterhoofd, dat deze film minder iets voor mij kon zijn, door oa het thema rond kinderwens en het hoofdpersonage. Maar wou dit Vlaams drama toch een kans geven, enerzijds probeer ik films van eigen bodem sowieso een kans te geven, verder hoorde ik veel goeds over deze film en hebben eerder dramafilms/series met oa als thema ouders-kind, mij al meermaals weten verbazen.
Maar helaas gold dit laatste niet voor deze film, integendeel, hetgeen in men achterhoofd zat werd enkel nog vele malen erger qua kijkervaring en realiseerde me snel dat dit werkelijk niks voor mij zou zijn. Los van het verhaal dat me geen sikkepit boeide, had ik ferm probleem met het hoofdpersonage Rosita, waarbij mijn 'obesitas-fobie' serieus op de proef werd gesteld en ik vooral gevoel van walging had en men maag paar x keerde en de overige karakters maakten de irritatie compleet, met op kop dat ergerlijk kind en zo kreeg ik men nr 1 en 2 van zaken waar ik giga afkeer van heb.
En jup, ik had het al in 2 keer moeten doen, maar had het halverwege beter zo gelaten ipv volgende dag te hervatten, voelde enkel meer degout en ergernis en letterlijk nergens iets mini positiefs fzo.
De druppel was echt wel toen ze hoogzwanger en naakt op bed lag en ik moest kokhalzen. Toen mezelf echt wel de rest bespaard.
Dus laagste score is hier voor mij duidelijk op zijn plaats.
