Meningen

Naar mijn mening heel slecht geacteerd. De hoofdrol Anna gespeeld door Hannah Hoekstra is totaal ongeloofwaardig. De film zelf is verder heel voorspelbaar. En de momenten dat het een beetje spannend is, zit je evengoed nog met een onvoldaan gevoel te kijken omdat de cast je er zo ontzettend bewust van maakt dat de film nep is. Meegesleurd worden in een verhaal zat er bij deze film voor mij echt niet in.

Prachtige film met heel veel spanning. De combinatie van de gijzeling in Iran met een nep cast die speelt dat ze een nep film gaan maken om het land uit te komen, maakt het erg verrassend. Ook het feit dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt het voor mij interessant. Ik ben onder de indruk.

Altijd leuk om een film te zien die over acteren en beroemd worden gaat. MIjn interesse ligt daar wel. De film wist me voor lange tijd te boeien. Maar op begeven moment zat ik steeds te wachten tot er eindelijk gepraat ging worden aangezien het nu over 'talking pictures' ging. Uiteindelijk was dit wel het geval maar ik was wel een tijdje verveeld. Ik vond het ook ietwat irritant dat George zo lang koppig bleef terwijl het niet zo was dat de wereld hem niet meer wilde zien maar hij er zelf voor had gekozen om niet in een pratende film te spelen. Toen hij het pistool in zijn mond stak werd het wel weer wat interessanter (klinkt crue, maar we willen natuurlijk toch een beetje spanning). Het einde was leuk maar gaf mij geen 'waow, wat een goede film' gevoel.

Verder wel mooi om in zwart wit te zien. Peppy is een prachtige, frisse verschijning die mooie jurken draagt. En jong blijkt dus toch niet per se oud te hoeven vervangen. Al met al een aardige film, maar voor mij geen hoogstandje.

Om eerlijk te zijn vond ik driekwart van de film saai. Hij was langdradig. Er gebeurde maar weinig. Zo af en toe deed er iemand iets grappigs, maar nou ook weer niet hilarisch. Alleen de laatste 15 à 20 minuten vond ik boeiend. De boodschap dat iedereen raar is en moeilijkheden heeft maar deze gewoon niet allemaal met anderen deelt, vind ik sterk. Het is iets waar ik zelf ook al achter was, maar toch is het mooi om te zien wat voor issues de personages in de film hebben; hoe verschillend iedereen is en toch op elkaar lijkt. 'A brain and an athlete and a basket case, a princess and a criminal...'

Mooi om te zien hoe een straatschoffie en een verlamde man in rolstoel bevriend raken. Vooral het idee erachter dat Philippe geen medelijden wil en daarom juist kiest voor Driss als persoonlijke verzorger maakt het geloofwaardig en boeiend. Voor mij was het de combinatie van humor en drama die ervoor gezorgd hebben dat ik van deze film erg heb genoten

Moeilijk te omschrijven waarom ik dit zo'n goede film vind. Het heeft er zeker mee te maken dat een vrouw de top bereikt, van zich afbijt en het vertrouwen voor zich wint. Dat moet ik toegeven. Verder erg vermakelijk om naar de bokswedstrijden te kijken. En erg goed geacteerd.

Heel heftig toen Maggie op die stoel viel en nooit meer kon boksen. Leuk om die maffe kerel die totaal niet kon boksen tussendoor steeds terug te zien komen. Voor mij was de film verder niet echt voorspelbaar en dan vooral doelend op het gedrag van Frankie. De film eindigde op een mooie manier. Geen 'en we leven nog lang gelukkig' hier, en dat is wat een film reëel maakt en wat raakt. Dit alles maakt het een film die bijblijft.

De film komt wat traag op gang en ik erger me in eerste instantie aan de arrogantie van de hoofdpersoon. Later krijgt hij wat meer menselijke trekjes waardoor het verhaal voor mij interessanter wordt. Na het eerste uur komt het moment waarop Philippe over een kabel van het ene naar het andere World Trade Center zal lopen, steeds dichterbij. Hiermee wordt ook de spanning opgebouwd. Gaat het hem wel of niet lukken? Gaan alle voorbereidingen lukken? Blijft hij rechtop staan? Zal hij niet vallen? Vanaf het moment dat ik me die vragen ging stellen, is de film me tot het laatste moment blijven boeien. Dus al met al een fijne film, maar geen hoogstandje.