Meningen

Na het lezen van de gemixte reviews lagen mijn verwachtingen laag, en misschien werkte dat juist in het voordeel van deze film. Sinners bleek verrassend vermakelijk. Het is zo’n film waarbij je het meeste plezier hebt als je je verstand op nul zet en gewoon meegaat in de sfeer.

Niet alles wordt even goed uitgelegd en logisch is het verhaal lang niet altijd, maar dat stoorde me minder dan verwacht. De personages zijn namelijk leuk en charismatisch, en dat maakt veel goed. Juist daardoor is het jammer dat de film zo duidelijk inzet op “één verhaal, één film”. Er zat zichtbaar potentie in een vervolg: Smoke en zijn neefje Sammie als vampierjagers, de terugkeer van de Native Americans die de eerste vampier opjoegen, of zelfs de twee overlevende vampieren uit de end-credits als nieuwe tegenstanders. Ook figuren als Delta Slim hadden gerust meer ruimte mogen krijgen.

Die kansen laat de film liggen, en dat voelt als een gemiste mogelijkheid. Tegelijk lijkt dat een bewuste keuze van de makers. Sinners is geen film om diep te analyseren of hoge verwachtingen bij te hebben, maar wel eentje die prima wegkijkt. Leuk om een keer gezien te hebben, zolang je er niet te veel bij nadenkt.

Hoewel velen zeggen dat Smile 2 niet kan tippen aan het eerste deel, kon ik dat zelf moeilijk vergelijken omdat het al te lang geleden is dat ik deel 1 zag. Wat ik wel weet: ik heb me prima vermaakt. Naomi Scott levert sterk acteerwerk en het is tof om te weten dat ze zelf ook bijdroeg aan de muziek en teksten. De film speelt goed met wat echt is en wat niet, wat zorgt voor constante spanning en twijfel. Sommige scènes zijn verrassend grappig, maar andere (zoals die naakte man Alfredo in haar huis die uit het niets op haar af stormt in het donker) bezorgen je echt de rillingen. Al met al: creepy, stijlvol en goed gemaakt.

Zojuist gekeken. Is het vernieuwend? Nee. De film deed me erg denken aan voorgangers zoals AfrAId (2024), de eerste M3GAN film (2022), T.1.M. (2023) en de Child’s Play-remake uit 2019. Toch heb ik me er echt prima mee vermaakt. Het is zo'n heerlijke thriller waarbij je continu op het puntje van je stoel zit te denken: "Oh shit, wat gaat ze nú weer doen?!"

Toch laat de film op een paar cruciale punten steken vallen voor mijn gevoel:

- Te gehaast qua opbouw: De actrice die de Android speelt is erg aantrekkelijk en de chemie is er, maar het cruciale "verbindingsproces" tussen mens en robot wordt afgeraffeld in een snelle montage. Zonde! Dat hadden ze (en niet alleen vanwege de spicy scènes;) ) veel dieper, uitgebreider en trager uit mogen werken om de obsessie geloofwaardiger te maken.

- Veel te braaf voor een horror: De film speelt het continu te veel op 'safe'. Waarom blijft bijvoorbeeld de babymama ongedeerd? En de dood van Ben met die auto? Boring! Hoe vet en disturbing was het geweest als hij de crash overleefde en de robot heel langzaam en wreed zijn hoofd van zijn romp schroefde?

- Rare keuzes voor een moordmachine: De scène met de bezorger werkte ook niet voor mij. Een ijskoude killer-robot gaat niet eerst uitgebreid de verleidster uithangen in de slaapkamer om daarna pas toe te slaan. Een robot denkt efficiënt: lok hem mee met een snelle orale beurt en bijt de boel er in één keer af. Of het feit dat ze jaloers is op alle andere vrouwen in zijn leven en hamert op het feit dat ze nooit hangende borsten en grijze haren zal krijgen als normale vrouwen. Als ze dat verder zouden uitwerken: Hoe disturbing zou het zijn als ze bijvoorbeeld het skelet van zijn dode ex-vrouw opgroef, naast hem legde in huis om vervolgens te zeggen: "Zie je wel David! Zo ziet ze er nu uit! Ik zal nooit zo worden David! Kijk haar aan David! Kijk nu naar mij!" Dat is pas efficiënte én gruwelijke horror, maar misschien ga ik iets te ver haha.


Echt "horror" kan ik SOULM8TE dus niet noemen, het is eerder een beklemmende sci-fi thriller. Het idee is ontzettend leuk, maar de uitvoering had een stuk ongeremder, langer en vooral veel duisterder gemogen. Toch zeker leuk om een keer gezien te hebben. Kom maar op met dat tweede deel, maar laat die robot de volgende keer wel echt losgaan!

Twee jaar na release heb ik dan toch eindelijk The Super Mario Bros. Movie gekeken. Als kind groot Mario-fan (ben inmiddels bijna 37), maar de film trok me lange tijd niet echt omdat ik dacht: het zal wel te kinderachtig zijn voor mij. Op aanraden van collega's toch maar een kans gegeven op een luie doordeweekse middag, en ik werd aangenaam verrast.

Vanaf de openingsscène zet de film meteen een nostalgische toon neer waarin de gebroeders Mario een tv spotje hebben gemaakt met dezelfde rap stijl muziek als de jaren '80 cartoon intro. Vond het zo leuk dat ik even ging terugspoelen. Brings back memories. Wat hield ik toch van die tekenfilm. De stemmencast doet het verder heel goed, met een hilarische Seth Rogen als Donkey Kong, inclusief zijn kenmerkende lach. Ook leuk: een kleine rol voor Charles Martinet, de stem van Mario in de games. En Keegan-Michael Key als Toad herkende ik niet eens, zo goed deed hij het.

Wat opvalt is dat deze 'kinderfilm' slim inspeelt op een breder publiek. Er zitten genoeg verwijzingen en knipogen in voor oudere fans, en het tempo ligt prettig hoog. Bovendien is het verfrissend dat prinses Peach niet de stereotype damsel-in-distress is, maar een sterke zelfstandige vrouw, wat ook leuk kan zijn voor de jonge meisjes in het publiek.

Geen meesterwerk, maar absoluut vermakelijk. Ideaal voor even hersenloos wegkijken met een vleugje jeugdsentiment.

Ik ging zonder hoge verwachtingen naar de nieuwe Superman, vooral omdat ik altijd fan was van Henry Cavill en het jammer vond hoe hij uit de DC-wereld verdween. Maar ik moet toegeven: ik ben aangenaam verrast. Aanvankelijk had ik geen interesse in deze reboot, maar door een spontane biosavond met m’n moeder (die van actie houdt) besloot ik het toch een kans te geven. En daar heb ik geen spijt van.

De film voelt verfrissend aan, met een duidelijke knipoog naar de klassieke comic book-stijl. De ‘boy scout’ versie van Superman is terug: optimistisch, goedhartig, en hoopvol, een fijne afwisseling na de duistere sfeer van de vorige DC-films. De nieuwe ‘Justice Gang’ is een grappige en creatieve herinterpretatie van de Justice League en werkt verrassend goed binnen dit universum.

Wat me ook opviel, is dat de film subtiel actuele thema’s lijkt aan te raken, zoals immigratie en zelfs de situatie in Gaza. Of je die boodschappen nu oppikt of niet, het geeft de film wel wat extra diepgang. Misschien was dat niet eens de bedoeling van de filmmaker, want de meningen verschillen erover online, maar er wordt op social media door veel kijkers gedacht dat dat wel het geval is en ik kan begrijpen waarom.

Kortom: een geslaagde reboot met een frisse Superman waar ik meer van wil zien. Hopelijk duurt het niet te lang voor het vervolg komt.. en als ze een toffe nieuwe Batman weten te casten, ben ik helemaal aan boord.