Meningen

Clinical" is een psychologische thriller die helaas niet helemaal aan de verwachtingen voldoet. Hoewel de film een interessant concept heeft, komt het traag op gang, waardoor het moeite kost om door de eerste helft heen te komen. Persoonlijk moest ik zelfs een pauze inlassen om een dutje te doen, voordat ik de film kon afmaken uit nieuwsgierigheid naar de afloop.

Hoewel sommige recensenten hier de plotwending voorspelbaar vonden, had ik zelf niet verwacht waar het verhaal naartoe ging. Dit aspect voegde op zijn minst een zekere mate van verrassing toe aan de kijkervaring.

Als de film een mooi einde had, zou het op zich geen verkeerde film zijn geweest. Helaas kon het einde de film niet redden. Het voelde te gehaast. Persoonlijk had ik gehoopt op een meer bevredigende conclusie waarbij de slechterik op een angstaanjagende manier zou opstaan van de bank en achter haar aan zou gaan met zijn verscheurde gezicht en de protagonist op het nippertje gered zou worden. Ook had ik graag gezien hoe het leven van de hoofdpersoon zich na de gebeurtenissen ontvouwde, inclusief haar vrijlating van de beschuldigingen, verontschuldigingen van de kliniek en haar herstelproces. Ik vond het ook sneu dat Nora geen happy ending kreeg en dat ze zelfmoord had gepleegd. De film kon een mooi einde krijgen als we te zien zouden krijgen dat ondanks alles dr. Jane Mathis haar werk voort zette om Nora een zo normaal mogelijk leven te laten leiden.

Al met al is Clinical geen topfilm, maar het kan een acceptabele keuze zijn voor een saaie middag.
Ik zou bijna 1 ster geven, maar voor het acteer- en camerawerk en klein beetje spanning toch maar een sterretje erbij.

Omdat ik na het kijken van SOULM8TE helemaal in de stemming was voor een lekkere AI-killer-robot-film, besloot ik de volgende dag meteen Companion op te zetten. De trailer en de eerste dertig minuten trokken me eerlijk gezegd voor geen meter aan, maar naarmate het verhaal vorderde, werd het gelukkig wel een stuk leuker en spannender. De film pakt namelijk uit met een ontzettend sterke en verfrissende twist: ineens blijkt de robot de 'goederik' te zijn en zijn het de mensen die zich als monsters gedragen.

Helaas laat de film qua schrijfwerk en logica wat steekjes vallen naarmate het einde nadert. Zo vond ik het heel vreemd en onrealistisch hoe Patrick van het ene op het andere moment veranderde in een killer-robot, zonder dat Josh hem überhaupt had gemodificeerd denk ik? En hoe slim is het als de robots niet eens weten dat ze robot zijn? Wat heeft dat voor toegevoegde waarde aan het verhaal en hoe logisch is dat als een robot (zoals Patrick) zelf uit kan puzzelen dat ie een robot is? Ook de beslissing van Teddy om Iris volledige controle én een kill-functie te geven is simpelweg niet slim van hem. Welk robotbedrijf geeft een Android nou de functie om te doden? Als ze daarna op een killing spree gaat, is Teddy juridisch gezien immers direct de sjaak. Het had veel logischer geweest als Iris met behulp van Teddy afrekende met Josh, of dat Teddy alle opgeslagen videobeelden van Iris naar de politie had doorgestuurd.

Het eindgevecht had daardoor ook wat beter gekund. Toen Josh zichzelf tegen het pistool drukte dat Iris op hem richtte, verwachtte ik eigenlijk dat hij ijskoud zou zeggen: "Your programming still doesn't allow you to kill me." In plaats daarvan roept hij: "I'm still a part of you." Dat vond ik toch een beetje matig geschreven. Het werd er net wat te dik bovenop gelegd om een geforceerde girl power-boodschap af te geven van "you're in control baby, don't let no man control you!" Ik snap de boodschap op zich wel, maar het zorgt er wel voor dat je de film aan het einde wat minder serieus neemt. Dat Iris vervolgens rustig wegrijdt alsof er niks aan de hand is, maakte het iets te rooskleurig.

Al met al is Companion een film die zeker potentie had, maar door de wat gebrekkige uitvoering aan het einde niet 'wauw' wordt. Misschien had ik te hoge verwachtingen bij deze. Ik vond SOULM8TE nét wat spannender, maar door de originele twist is Companion alsnog een leuke film om een keer gezien te hebben op een luie avond.

Na het zien van de originele The Crow met Brandon Lee besloot ik deze remake ook een kans te geven. Ik probeerde het zo min mogelijk te vergelijken met het origineel en het als een losstaand project te bekijken, maar dat blijkt in de praktijk toch lastig.

Bill Skarsgård komt in het begin totaal niet intimiderend over, of überhaupt als iemand die je serieus neemt. Of dat een bewuste keuze was weet ik niet, maar het maakt zijn latere transformatie naar een meedogenloze executioner ongeloofwaardig. Zijn personage voelt sowieso zwak geschreven: hij komt over als een watje dat je in het echte leven niet serieus zou nemen. Juist daarom had het sterker gewerkt als hij vanaf het begin al een bepaalde dreiging of innerlijke “beast” had.. iemand die moeite heeft om dat onder controle te houden. Nu voelt die omslag naar killer te makkelijk, te snel en simpelweg niet overtuigend.

Ook de visuele stijl werkte voor mij niet. De gothic uitstraling met een overload aan tattoos moet waarschijnlijk stoer zijn, maar ik vond het geforceerd en totaal niet passend bij het hoofdpersonage. Het oogt meer als een schreeuw om aandacht dan als iets dat bijdraagt aan zijn karakter. Ik moest daardoor ook vaak denken aan de originele film, wat waren dat toch simpelere tijden waarin al die dingen niet nodig waren om cool te zijn haha.

De muziekkeuze was misschien wel het grootste struikelblok. In meerdere scènes sloeg die volledig de plank mis. Het haalde de impact uit momenten die juist sterk hadden kunnen zijn. Dat is zonde, want er zaten visueel echt goede slow motion vechtscènes tussen. Met de juiste muziek hadden die scènes memorabel kunnen worden, maar nu vielen ze grotendeels plat.

Daarnaast heeft de film soms last van een traag tempo. Op sommige momenten kabbelt het verhaal voort zonder echte spanning, waardoor het af en toe gewoon saai wordt.

De antagonist/bad guy vond ik ook een misser. Ik ken de acteur onder andere uit X-Men Origins: Wolverine en Edge of Darkness, maar hier voelt hij als een miscast. In vergelijking met de villain uit de originele film komt hij te gewoontjes en totaal niet intimiderend over voor zo’n duistere rol. Ook de eindconfrontatie stelde weinig voor.

Wat wel werkte, is dat de film iets meer uitleg geeft over het paranormale aspect en de krachten van Eric, dat naar mijn gevoel een beetje miste in het origineel. FKA twigs (of wat voor rare naam ze ook heeft wat tegenwoordig allemaal cool en edgy moet voorstellen) als Shelly is daarnaast een prachtige verschijning, maar de relatie met Eric voelt te snel en te perfect opgebouwd, bijna “too good to be true”. In het origineel werkte dit beter omdat die relatie al bestond.

Er zijn gelukkig ook positieve punten. Het gebruik van een zwaard door Eric vond ik een leuke toevoeging, en de scène waarin hij een trap oploopt terwijl hij kogels opvangt was visueel sterk uitgevoerd. Ook het feit dat er een happy ending is voor Shelly waardeer ik.

Daarnaast is duidelijk dat Bill Skarsgård zich fysiek heeft ingezet voor de rol.. naar verluidt zelfs met een extreem dieet van rauwe steak tartaar en eieren. Waarom precies rauw is mij een raadsel, aangezien je lichaam meer eiwitten absorbeert als je het gewoon gekookt eet, maar goed wie ben ik.. de toewijding is er in ieder geval.

Toch blijft het gevoel hangen dat deze film beter had gewerkt als het, net als de sequels van de originele The Crow, een nieuw personage en een nieuw verhaal had gevolgd in plaats van opnieuw Eric Draven te gebruiken.

Kortom: een teleurstellende remake. Mijn verwachtingen waren waarschijnlijk te hoog, maar de film mist dreiging, overtuiging en samenhang. Het concept van de antagonist had potentie, maar de uitvoering schiet tekort.. en dat geldt eigenlijk voor de film als geheel.