Meningen

Ik ben misschien wat subjectief omdat ik mezelf een ‘survivor’ mag noemen, maar mijn eerste reactie was: ‘Wauw, wat goed’. Deze reactie is wel in het licht geplaatst van mijn verwachtingen; een Drama/Komedie. Er zijn talloze manieren om een dergelijk verhaal te vertellen en dit was de invalshoek van Reiser en Levine. Die keuze staat ze vrij, natuurlijk. En die keuze brengt een aantal consequenties met zich mee; voorspelbaarheid, oppervlakkigheid, luchtigheid en beperkte uitwerking van het medische verhaal (Niet één keer opgenomen? Come on!). En een happy end. Dat vind ik dan weer eerder veilig dan gedurfd. Het zou pas echt gedurfd zijn als er grappen worden gemaakt en Adam gaat aan het eind dood. Ik hoor het graag als er zo’n film uitkomt.

Daarnaast is de luchtigheid mijns inziens absoluut niet misplaatst. Relaxedheid en humor zijn volkomen natuurlijke reactie voor een kankerpatiënt. De complete acceptatie van je overlevingskansen die uitgroeit tot een persoonlijke overtuiging dat je het niet gaat overleven zonder dat je het gevecht opgeeft. De film geeft wat dat betreft wel een realistisch beeld. Slikken en doorgaan, dat is alles wat je kunt doen.

Het gedrag van Kyle en Rachel kan wel gerechtvaardigd worden. In kan me best voorstellen dat het af en toe bijna beter/makkelijker is patiënt zijn dan directe omstander omdat het eigenlijk gewoon heel moeilijk te begrijpen is als je het niet zelf meemaakt. Vooral de scene op het feestje dat Kyle geeft om het leven van Adam te vieren is typisch en heel herkenbaar. Opeens kent iedereen wel iemand met dezelfde ziekte terwijl deze juist heel erg zeldzaam is en opeens weet iedereen wat goed voor je is. En er zijn altijd mensen die er niet mee om kunnen gaan en je laten vallen.

Inderdaad, elke patiënt is anders. Zelf kreeg ik maar twee kuren binnen drie dagen. Die hadden dan wel weer een hele hoge dosis. Ik lag dus ook in quarantaine en kon absoluut mijn bed niet uitkomen of soms zelfs maar mijn hoofd optillen. Het was volgens mij nooit de bedoeling van de film om al dit soort ellende om de ziekte te laten zien Dat is de gemaakte keuze. Prima. Volgens mij zou het uitgebreider in beeld brengen van de lichamelijke gevolgen van kanker ook niet heel veel toevoegen aan de film. Als het puur een drama was geweest was dit een ander verhaal.

Verder; acteurs. Gordon-Levitt doet dit erg goed. Erg geloofwaardig als kankerpatiënt. Kendrick is in het begin echt té overdreven stuntelig. Ik heb zelf nooit therapie gehad, maar als dat is wat ik gemist heb, dan vind ik het niet erg dat ik het zelf heb moeten uitzoeken (ook al is die reis nog steeds niet afgelopen 11 jaar na dato). Rogen is af en toe tenenkrommend (de scène dat Kyle Rachel op haar plek zet bijvoorbeeld) en af en toe ook best geloofwaardig als vriend die niet weet hoe hij met de situatie om moet gaan. Oh, en die arts die Adam z’n diagnose meedeelt; wat is dat?! Ik mag hopen dat er geen arts op deze wereld rondloopt die het zo aanpakt.

Eigenlijk jammer dat de film vlak na de operatie stopt. Persoonlijk vind ik de nasleep, het verwerken van iets als het overleven van kanker, veel interessanter. En het is zeker een minder vaak verteld verhaal. Ik heb jammer genoeg nog geen film of boek gevonden die dat goed weergeeft (ik houd me aanbevolen als iemand hier dat wel heeft).

En PollyPeachum heeft gelijk. Laten we alsjeblieft niet op onze tenen lopen als het over kanker gaat. Het hoort nou eenmaal bij het leven en persoonlijk heb ik er een heleboel mooie dingen aan over gehouden. Makkelijk praten misschien voor iemand die het wel overleefd heeft, maar ik had het niet anders gewild.