Meningen

Gezien de komende zomer eindelijk The Dark Knight Rises op het punt van uitkomen staat, besloot ik afgelopen week, na de aanschaf van Batman: Arkham City, eens een Batman-weekje te houden. Ik speelde eerst het spel door en door, vervolgens keek ik alle films waarin de 'caped crusader' zijn opwachting maakte (de 1966 versie daargelaten).

Ik ben geen comicverslaafde, maar een tante, die in mijn puberjaren vaker dan eens in de States was, voor haar werk, nam me zo nu en dan eens een stapeltje comics mee. Vaak waren dit de bekende 'Detective Series', waarin buiten Batman, ook nog een aantal andere bekende superhelden hun opwachting maakten.

In mijn jeugdjaren vond ik de Tim Burton-films geweldig. De ietwat donkere sfeer gemixed met het ultiem vrolijke, maakte het een zonderling geheel. In mijn begin-puberjaren kwamen de Joel Schumacher-versies uit, en gezien we in die periode Jim Carrey, Schwarzenegger, Tommy Lee Jones, George Clooney en Alicia Silverstone sowieso al maandelijks door onze strot geduwd kregen, zag ik dat toentertijd als een sterrenensemble met 'coole acteurs', maar de films an sich spraken me minder aan dan de Tim Burton films.

Na het lezen van de comics kwam ik er eigenlijk pas achter dat Batman van origine een vrij duister verhaal verteld. Dat was een vrij grote verrassing, gezien de rare Tim Burton-sfeer en de overdreven lollige Schumacher-films. Vooral The Dark Halloween, Year One en in grotere mate de ultiem rauwe, bijna angstaanjagende Arkham Asylum-reeks van Grant Morrisson en David McKean zijn aan te raden. In mijn ontkenningsfase nam ik plotsklaps geen van de films nog serieus.

Toen ik jaren later uitgroeide tot een zelfgeproclameerde film-kenner met een kritische kijk, was ik al gauw onder de indruk van Christopher Nolan door films als Memento en Insomnia, en ik was dan ook vrij hyped toen ik vernam dat meneer Nolan 'Batman Begins' voor zijn rekening ging nemen. De rest is geschiedenis.

Deze week kwam ik, na het achter elkaar zien van de films, tot de conclusie dat, voor mij persoonlijk, alle andere versies het niet halen bij de Nolan-versies. Nu is dat voor 75% een smaakkwestie. Ik kan me voorstellen dat er een groep is die liever op een luie zondagmiddag het makkelijk wegkijkend Schumacher-materiaal bekijkt. Persoonlijk vind ik dat Nolan's films het dichtst in de buurt komen van de film die ik graag zou zien. Of.. In de buurt... Overtreffend bijna.

Batman (1989); Michael Keaton is geen Bruce Wayne en al helemaal geen Batman. Jack Nicholson was ok, maar mijns inziens veel te blij en veel te 'Jack Nicholson' voor The Joker. Ik kreeg niet echt het gevoel dat deze Joker chaotisch over lijken ging zoals in de comics. Verder vind ik de Alfred uit de Burton-films zwaar annoying. Het verhaal is maar zozo, kabbelt wat voort, en de vechtscenes zijn eigenlijk lachwekkend, waar ik bij Batman's manier van bewegen en doen, meer het gevoel krijg dat ik naar een stomme film zit te kijken dan naar een superheld met diepe innerlijke demonen.

Batman Returns (1992); vond ik persoonlijk een stuk sterker. DeVito is belachelijk goed als Penguin, de sfeer van de film is grappig maar ook donker, maar weer Keaton die het een beetje verpest. Christopher Walken is altijd goed, maar Catwoman hadden ze er voor mij persoonlijk uit kunnen laten. De fightscenes, wederom, vrij lachwekkend. Ook niet echt Burton's strongsuit.

De Schumacher-films ga ik niet ontleden. Hoewel ik ze op jongere leeftijd redelijk vond, kon ik er nu bijna niet meer naar kijken. Het hele Batman-gevoel werd ingeruild voor popie-jopie acteurs, slechte grappen, style over substance en Val Kilmer en George Clooney. George Clooney is een gerespecteerd acteur, maar Batman?? Nahhh... Met moeite zat ik ze uit.

En dan de Nolan films, zeg ervan wat je wil. Maar een ding staat gigantisch buiten kijf; Nolan doet niets voor niets. Het krijgt van mij negens en tienen binnen alle facetten van het filmmaken. Qua verhaal en screenwriting niets dan lof. Geen verhaallijn voelt geforceerd of er bij de haren bijgetrokken. Alles heeft een meaning, en alle karakters worden geniaal uitgediept, zodat het zelfs voor de niet-comic-mensen een aannemelijk verhaal wordt (iets dat van de vorige edities zeker niet gezegd kan worden). Cinematografisch bijna ongeëvenaard, de score van Hans Zimmer en James Newton Howard krijg je niet uit je hoofd. Qua spanning en geniale momenten een achtbaanrit. En Christian Bale... Eindelijk. Een method-actor die zowel Bruce Wayne als Batman belachelijk goed weet neer te zetten. Morgan Freeman, Michael Caine; grandioos. Liam Neeson as always perfect, Aaron Eckhart zoals ik hem nooit zag, Tom Wilkinson die blijk geeft een alleskunner te zijn, Cillian Murphy is een perfecte cast, Gary Oldman zaait met zijn hoofd alleen al respect als lt. Gordon. En dan natuurlijk de legendarische Heath Ledger. De 2 Nolan-films zijn door de genoemde facetten en een acting-powerhouse echt films die voor mij niet te evenaren zijn.

Ik kan me voorstellen dat mensen op smaak vroegere films misschien leuker vonden, maar dit afschilderen als een 'het-ging-wel' film kan ik mij niet voorstellen. Nolan krijgt er dan ook een zware taak aan dit te overtreffen.