Meningen

Het tweede deel uit de Karnstein-trilogie die Hammer House of Horror maakte gebaseerd op het personage Carmilla. Zij wordt tot leven gewekt door het bloed van een maagdelijke deerne en gaat verder in de gedaante van Mircalla. Gespeeld door de prachtige Deense Jytte "Yutte" Stensgaard. Nu komen liefhebbers van vrouwelijk schoon sowieso aan hun trekken in deze film aangezien Mircalla kort daarop haar intrek neemt bij een meisjesschool. Er is zelfs meer vrouwenborsten te zien dan in menig andere Hammer-film. Echter een liefdesscène tussen schrijver Richard Lestrange, de mannelijke tegenspeler, en Mircalla is nogal knullig en gaat zelfs over de schreef als blijkt dat alleen de dame in kwestie volledig naakt is. En dat terwijl deze scene ook nog eens wordt begeleid door een totaal niet passend liedje ‘Strange Love.’ Gelukkig zijn er genoeg visuele en verhalende elementen die de film ten goede komen. En is dit wederom een heerlijke erotische vampierenfilm.

Hm, het is het afstudeerproject van de Duitse filmmaker Tilman Singer, die beweert dat dit een ode is aan de horrorstijl van de jaren 80. Maar dit is een avant-garde film die meer wil laten zien wat je kan doen met geluid, ruimte en sfeer dan een plot, personages of zelfs maar horror. Na wat raadselachtige gepraat en gedoe in een bar, verplaatst het zich naar een ondervraging in een oud politiebureau, Een ondervraging die aanvoelt als experimenteel theater. Naspelen van een auto-ongeluk, het citeren van oneerbiedige versie van het Onze Vader. en de verhoorkamer/theater dat zich vult met mist is het soms simpel vreemd. Echter ook al duurt het slechts 70 minuten is deze niet-lineaire film met enkel proberen te verbijsteren en te desoriënteren niet echt een aanbeveling.

Deze film had een langzaam tempo. Er gebeurt ook helemaal niet veel. De horror-elementen waren maar licht (maar oh...er is wel een demonische geit) en het is doordrenkt van symboliek. Normaal ben ik geen fan van dit type films, maar deze wist me hoe dan ook te intrigeren en boeien tot het einde. Ten eerste speelt dit zich af tegen een bijzonder achtergrond; deed me denken aan technicolor, er zijn levendige door zonovergoten kleuren, turquoise luchten en er staan soms ook regenbogen aan die hemel. Wat ook wel weer passend is bij een film over religie. Toch stond het in vreemd contrast met de verontrustende plotontwikkelingen. Verder is er in de film weinig geluid op de toevoeging van specifieke muziek na; enkele keren Mozarts klarinetkwintet via een cassettedeck en het blikkerige, rinkelende geluiden uit een muziekdoos. De vrouw van El Señor is overleden en niet lang daarna eigent hij zich een kind toe waarin hij de Messias ziet. Hierna beginnen er vreemde dingen te gebeuren maar komen deze door de duivel, Jezus of de religieuze manie van de vader? Dit zorgt ervoor dat zijn dochters het bestaan ​​van God en de gevaren van hun blinde geloof in twijfel trekken. De meeste schermtijd gaat het om El Señor maar het zijn de meisjes Uma, Zion en Laila, die werkelijk intrigeren. Elk sprankelend van een bepaalde schoonheid en aantrekkingskracht, meer als sirenes dan de engelen zoals El Señor ze noemt. Ja dit vond ik een interessante religieuze folk-horror Al vraag ik, me wel af: waar kwam het cassettedeck vandaan? Hoe kon het nog zolang werken? Enfin geen licht kijkmateriaal maar wel erg goed!

Na de dood onder vreemde omstandigheden van een herder in de Peruaanse Andes, raken lokale slechteriken, een agent en twee Metalheads die in een mortuarium werken, betrokken bij een mysterie. Sfeervol en de locatie van Peru is niet alledaags. Maar het bovennatuurlijke gevoel van onbehagen worden verspild aan meer alledaags einde over hebzucht van de mensheid.naar een Inca-schat, die niet eens vervloekt was Wel zie je aardig wat leuke viezigheid in het mortuarium! Wat meer achtergrond over de folklore of mythe had ook fijner geweest. Tjonge en die koppen van de Alpaca's zijn eng! Vermakelijk en zeker geen slechte film!