Ik snap de negatieve reacties niet zo. De film doet wat die moet doen. Heerlijk popcorn vermaak in een mooie visueel vorm gegeven wereld, met grappige elementen. Even uit de realiteit ik vond het allemaal wel geinig!
Met A Haunting in Venice bereikt Kenneth Branagh’s Hercule Poirot-reeks zonder twijfel zijn hoogtepunt. Waar Murder on the Orient Express vooral klassiek aanvoelde en Death on the Nile visueel groots was maar wat vlak bleef qua spanning, gooit deze derde film het over een andere boeg — en met succes.
De film ademt sfeer. Het naoorlogse Venetië vormt een prachtige, dreigende achtergrond voor een mysterie dat meer richting horror schuift dan zijn voorgangers. Het spookhuisgevoel is continu aanwezig, zonder goedkoop te worden. Dat is knap, want Branagh weet de balans tussen mysterie, psychologische spanning en een subtiele dosis humor perfect te houden.
Het acteerwerk is ijzersterk. Branagh zelf zit volledig in zijn rol als de getroebleerde Poirot, maar ook de bijrollen zijn uitstekend gecast. De onderlinge chemie werkt, en de spanning wordt langzaam maar gestaag opgebouwd — zonder te vervallen in voorspelbare jumpscares.
Wat deze film vooral zo goed maakt, is de toon. De wisselwerking tussen lichte ironie en oprechte dreiging maakt het verhaal zowel onderhoudend als meeslepend. Hier is een Poirot die twijfelt, die geraakt wordt, en dat geeft de film extra gelaagdheid.
Kortom: A Haunting in Venice is niet alleen een uitstekende whodunit, maar ook een verrassend spannende film die het detectivegenre een frisse impuls geeft. Geen noemenswaardige problemen of minpunten — deze film klopt van begin tot eind. Laten we hopen dat Kenneth Branagh doorgaat, want deze versie van Hercule Poirot smaakt naar meer.
