The End of the F***ing World - Seizoen 1 (2017)

Leuke serie. Wat vreemd zo nu en dan, en zeker niet een alledaagse 'roadtrip', maar wel vermakelijk. Dacht zelf dat ik tien afleveringen voor mijn kiezen kreeg, maar na de achtste was daar plots de aftiteling. Prima vermaak. Blinkt nergens echt uit, maar verveelt ook nergens. Neem hierin mee dat de afleveringen ook nog eens rond de twintig minuten duren en het is een lekkere wegkijker.

Vermakelijk tussendoortje die het moet hebben van absurde praktijken en vreemde personages. Een groot voordeel is de korte duur van het geheel waardoor je er snel doorheen vliegt. Richting het eind komt toch de verveling enigszins op de loer te liggen maar ze weten op tijd te stoppen.

Ik had eigenlijk verwacht dat de serie nog een stuk donkerder zou zijn qua absurde praktijken maar het viel uiteindelijk mee. Ik heb mij er prima mee vermaakt en een aantal keer kostelijk gelachen.

Vermakelijk serietje. Ik zeg 'tje' omdat het net zo goed een film had kunnen zijn met een magere speelduur van 164 min. De serie werd afgelopen weken veel gepromoot in de media maar bij het zien van de trailer kreeg ik er geen warme gevoelens van. Besloot hem (op aanraden) toch te kijken en moet zeggen dat het lekker wegkeek, zo'n aflevering van 20 minuten. Twee puberende buitenbeentjes die samen een roadtrip beleven. Tienerdrama en absurdistische humor in een donker jasje, waarbij je je vaak afvraagt waar je nou eigenlijk naar kijkt. Uiteindelijk had ik het wel gezien, vaak erg voorspelbare momenten en hoewel er verassend veel diepgang inzat, werd het op den duur langdradig met neigingen tot afhaken. Al met al heb ik me in een drie uur durende kijksessie toch wel redelijk goed vermaakt, maar misschien had de serie beter een film kunnen zijn. De beste Netflix orginal is het bij verre niet en de bij behorende media-aandacht is de serie dan ook niet waard.

Overigens kan ik de poging tot verfilming van de graphic novel van Charles S. Forsman zeker waarderen.

Goeie serie die eigenlijk met een wat andere montage net zo goed een film had kunnen zijn (was zelfs misschien wel beter geweest). Het verhaal van twee tieners op de vlucht is niet bijster origineel, maar de twee hoofdpersonages zijn leuk en vooral hun dynamiek is goed uitgewerkt. Vlot verteld, fris en een tikkeltje eigenzinnig.

Geinige serie, maar ik ben er niet per se kapot van. De eerste twee afleveringen zijn wat mij betreft het sterkste, als we veel flashbacks zien en de twee hoofdpersonages net leren kennen. Daarna verandert het van een roadtrip komedie naar een standaard detectiveverhaal. Complimenten voor de twee hoofdrolspelers, Jessica Barden en Alex Lawther. Ze hebben veel chemie en zetten twee gestoorde personages neer. Heerlijk dat accent van Jessica Barden.

Ik weet niet of ik per se een tweede seizoen hoef te zien, maar we gaan kijken waar dit verhaal heen gaat,

Een soort Bonnie and Clyde voor hipsters, gekruid met een sappig Brits accent.

Jessica Barden en Alex Lawther vormen een olijk duo met een luguber kantje. Er ontstaat al snel een bizarre chemie tussen die twee en dat kan ik wel smaken. Veel tijd hadden ze overigens niet om op aan elkaar te wennen: genoeg films die langer duren dan alle afleveringen samen. Best cool hoe snel de serie je onderdompelt in de malle wereld van deze twee pubers.

Niet dat ik voortdurend op het puntje van mijn stoel zat. Soms kabbelt de serie wat voort zonder dat er veel interessante dingen gebeuren. De dialogen zijn best geestig, maar je zal nooit over de grond rollen van het lachen en veel diepgang hoef je ook niet te verwachten.

Wél constant op niveau is de cameraman van dienst. De beelden hebben een hoog rock-n-roll-gehalte en zijn bovendien heel knap gefotografeerd. De acteurs passen met al hun imperfecties overigens perfect in dat plaatje. In een Amerikaanse serie zouden ze een plamuurlaag van 2 cm krijgen, hier niet. Het levert rauwe portretten op van mensen die niet voor 100% uit plastic bestaan.

3.5*

Vrij redelijke serie die het vooral moet hebben van de twee hoofdrolspelers. Het blijft verder allemaal erg braaf en volgt het standaard stramien, maar de chemie tussen Barden en Lawther zit wel snor. De afleveringen zijn erg kort waardoor het niet snel gaat vervelen. De laatste aflevering was een beetje een domper voor mij omdat het nu niet bepaald origineel of spannend eindigde. De serie is matig en stijgt net ietsje boven de middelmaat uit. 3 sterren voor de show, maar een halve ster extra voor de heerlijke soundtrack (o.a. Ricky Nelson, Wanda Jackson, Hank Williams, Brenda Lee en nog veel meer moois)

Geweldige serie. Inventief, origineel en sterk op meerdere vlakken. Ik vind het tegelijkertijd één van de meest romantische en humoristische series die ik gezien heb, met bovendien nog sterke plotontwikkeling over de acht afleveringen heen. De chemie tussen de hoofdrolspelers is sterk, en zij dragen deze serie dan ook echt. Verder ook nog een heel lekkere soundtrack die zeker en vast voor meer sfeer in deze serie zorgt. En bovendien ook gewoon niet te lang, 8 afleveringen van 20 minuten: zoals het zou moeten zijn. Alleen jammer dat er een tweede seizoen was aangekondigd, want het einde was perfect voor mij. Na Prison Break - seizoen 1 voor mij het beste seizoen dat ik gezien heb. En in mijn top 10 komt deze binnen op plaats 1. Welverdiende 5,0*.

Dit begint vrij sterk, lekker absurd en met boeiende hoofdrolspelers. Maar dat hoge niveau houden ze helaas niet overdreven lang vast. Zo halverwege en verder merkte ik toch al wel dat de serie niet al te veel inhoud bezit en dat beide personages niet heel veel meer te melden hadden. Gelukkig duurt dit allemaal niet al te lang, waardoor het nog wel goed weg keek. Op coming-of-age niveau best geslaagd, maar het had van mij meer over de top mogen gaan. Het is nu allemaal net wat te braaf. Wel een prima soundtrack, het mag gezegd worden. Voldoende, meer niet. Leuk tussendoortje voor wie constant lange seizoenen op Netflix bekijkt.

3*

Heerlijke zwarte humor, absurdistische situaties, coming of age, roadmovie (serie) oh ja en dat heerlijke Engelse taaltje. Ja dit is wel aan mij besteed.

De twee hoofdrolspelers Barden en Lawther zijn top.

Ik dacht dat er nog een tweede seizoen zou komen, maar zie daar nog niet veel van. Jammer, ik zou wel weer kijken.

Een mensenleven geleden las ik eens een interview in de VARA-gids met de Nederlandse auteur J. Bernlef. Ik kan het helaas niet meer terugvinden, maar de strekking was dat hij koos voor personages met psychische zijnstoestanden als autisme, schizofrenie of dementie. Maar voor hem zouden sociopathie/psychopathie nooit interessante karakters opleveren, en dan al helemaal niet wanneer ze 'onmenselijk' gedrag vertonen als mishandeling en geweld. En toch intrigeerde het mij tot op de dag van vandaag. Het moet toch mogelijk zijn om een seriemoordenaar gestalte te geven als een gelaagd en menselijk personage? Als iemand die (net als iedereen) ontwikkelingen doormaakt en intellectuele inzichten verkrijgt, die misschien blijk geeft van een zeker idealisme of een wens om de maatschappij te veranderen. Wat dat aangaat ken ik weinig films of series waarin seriemoordenaars neergezet worden als gelaagde mensen. Misschien komen Hannibal met Mads Mikkelsen en Dexter met Michael C. Hall nog enigszins in de buurt!?

Je begrijpt waarom de premisse van 'The End of the F***ing World' (2017) bepaalde verwachtingen opriep. Niet alleen was de seriemoordenaar van dienst een onzekere tiener, maar James (Alex Lawther) ging op een roadtrip met een potentieel slachtoffer als Alyssa (Jessica Barden). De coming-of-age van twee beschadigde jongeren waarvan de één denkt dat er verlossing te vinden is wanneer hij de ander schade berokkent. Ik was hoogst geïntrigeerd door deze macabere opzet, maar vroeg me tegelijkertijd af hoe je in hemelsnaam een serie gaande houdt waarin 'die ene moord' een intrinsieke motivatie is. Eigenlijk kan het niet anders dan aflopen met een teleurstelling, want als 't James lukt dan verliest hij alle sympathie van de kijker en valt er een ander charismatisch karakter weg. Maar als hij 't niet doet dan is de seriemoordenaars-insteek een tikkeltje onlogisch en vergezocht. Toch hield 'The End of the F***ing World' (2017) mijn aandacht vast omdat ik hoopte op een slim script dat een weg wist te vinden met deze onmogelijke opzet.

Nu kun je een serie natuurlijk niet beoordelen op verkeerde verwachtingen mijnerzijds. Op zichzelf is 't gewoon een prima 'road trip' in de geest van Bonnie & Clyde of Tarantino's 'True Romance' (1993). Filmisch imposante sfeershots van het Britse platteland met een ironische knipoog naar het Amerika van de jaren vijftig en zestig. Opvallend lekkere soundtrack met een anachronistische fusion van genres en stijlen: van Rockabilly, Britpop, Garagerock tot gevoelige ballads. Alleen al die heerlijk melancholische terugkeertrack 'Laughing on the Outside' (1962) van Bernadette Carroll. Een paar gevoelige mumblecore-momentjes van twee emotioneel beschadigde tieners die met elkaar de intensiteit van een jeugdliefde ervaren en de kracht verkennen van intimiteit. Maar zoals een wijze filosoof ooit sprak: 'Isn't that cute...BUT IT'S WRONG!' Het aparte is dat je aan 't begin echt een andere serie lijkt te kijken dan tegen het einde. Veel grimmiger en vertrekkend vanuit een werkelijk originele premisse. Daar komt bij dat het subplot rond een lesbisch detective duo alweer de zoveelste Fargo-ripoff is.

'The End of the F***ing World' (2017) heeft onmiskenbaar een eigen charme, maar speelt te vaak leentjebuur bij andere producties en kiest uiteindelijk voor een veilige weg. Zelfs de slotscène - waar destijds veel om te doen is geweest - is stiekem een beetje braaf en voorspelbaar.

Lekkere frisse energieke serie wel. De eerste afleveringen zijn echt sterk en veelbelovend. Alyssa is een leuk personage en ook de chemie met James is aanwezig. Het Roadmovie gedeelte vond ik wat minder maar al met al vlotte serie.