Black Mirror - Seizoen 4 (2017)

Helaas.

Absoluut dieptepunt is Metalhead. Wat een ongelofelijk saaie en nietszeggende aflevering was dat. Hang the DJ is een vermakelijke feelgood aflevering maar blinkt nergens in uit. Datzelfde geld ook voor Arkangel en Crocodile. Hoewel de laatste wel wat van het wrange gevoel wist terug te brengen.

Het is de laatste aflevering die mij toch nog wist te boeien. De aflevering zit vol met links naar eerdere afleveringen en bouwt goed op naar het eind. Hij is vergelijkbaar met White Christmas die eenzelfde structuur volgde. Maar waar White Christmas met een klap eindigt en je verdwaast naar het scherm laat staren weet Black Museum dat niet te behalen. Want ook daar is er natuurlijk een duidelijke badguy die gestraft moet worden door de held die alles en wel goed overleeft en uitkiemt. Sorry maar daarvoor heb ik al genoeg films en series gezien en hoef ik niet in Black Mirror te hebben.

De wrangheid, naargeestige sfeer, de realiteit van de thema's en bovenal de impact mist dit seizoen bijna compleet. Ja het zijn soms wat deprimerende concepten maar de uitwerking is allemaal erg standaard en correct. Ik krijg het idee dat hoe slecht iets ook gaat het uiteindelijk allemaal wel op een positieve manier afgesloten moet worden. De enige afleveringen die daar nog wat van over hebben zijn Arkangel en Crocodile maar die missen beide ook maar enige vorm van impact. Vooral Arkangel heeft last van een goed concept dat slecht is uitgewerkt. Die hele aflevering zat ik te wachten op het moment dat alles finaal in het puit zou lopen en toen was daar de aftiteling al.

Na het zien van USS Callister had ik niet gedacht dat dat de beste aflevering zou zijn van dit seizoen. Hij mag die positie delen met Black Museum maar beide zijn sneller vergeten dan dat je ze bekijkt.

Black Mirror was zo goed in het realistisch en naargeestig neerzetten van de schaduwkanten van mensen en technologie. Hier een serie die interessant probeert te doen met technologie maar voortdurend focust op het cliché good vs evil verhaal. Een grote teleurstelling, en dat is eigenlijk nog het meest Black Mirror'ish' aan dit seizoen.

Wisselend seizoen, waar geen echte uitschieters in zitten, behalve misschien naar onderen. Dit seizoen heeft vooral geen eigen stijl meer, zoals de Britse variant (lees: de eerste twee seizoenen) dat wel had. Wat mij betreft is dat totaal niet erg. Op deze manier kunnen alle filmmakers het verhaal in hun eigen stijl vertellen en dat zie je hier goed terug, hoewel het niet altijd goed uitpakt. Dit ligt vooral aan de ideeën zelf. Er komen veel technologieën terug die we al in eerdere afleveringen of andere films en series ongeveer hetzelfde terug hebben zien komen. Dat absurde ideeën vond ik dan ook een stuk interessanter.

Ik heb de cijfers van de eerste drie afleveringen ook maar iets aangepast na het zien van de rest:

USS Callister 4*: leuke, unieke aflevering die echt alle kanten op gaat.

Arkangel 3*: het concept was niet echt boeiend en niet geloofwaardig in deze setting.

Crocodile 2,5*: erg brave aflevering. Dit concept kennen we al uit een eerder seizoen.

Hang the DJ 3,5*: mooi verhaal, maar wel redelijk voorspelbaar,

Metalhead 4*: Dit mogen ze wel uitwerken als een complete film. Snap de kritieken totaal niet.

Black Museum 4*: Dit voelde als een echte Black Mirror aflevering. Goed uitgewerkt.

De serie belandt in de middenmoot met dit vierde seizoen. De afleveringen bieden vrijwel niets nieuws / unieks en het lijkt op Black Mirror dat graag op Black Mirror probeert te lijken. Er zit echt nog wel rek in, maar laat ze in hemelsnaam de tijd nemen om weer iets echt goeds (zoals de eerste paar seizoenen) in elkaar te zetten in plaats van zo snel mogelijk cashen met een nieuw seizoen.

USS Callister 3*: leuk concept, maar duurt veel te lang. Pluspunten zijn toch wel om Michaela Coel

en Jimmi Simpson weer te zien in een serie.

Arkangel 2,5*: zojuist moeten teruglezen waar deze aflevering over ging; dat vat het meteen samen. Ontzettend middelmatig en forgettable.

Crocodile 2,5*: zie aflevering twee. Matig verhaaltje verpakt in een nog mindere uitwerking. Saai en alles behalve memorabel.

Hang the DJ 3*: Voldoende aflevering al schiet het naar het einde toe wat uit de bocht met een oninteressante clue.

Metalhead 3*: Voldoende aflevering al is de uitwerking opnieuw matig. Probleem zit 'm voor mij er ook in dat een gelijksoortig verhaal al vele malen beter gedaan is.

Black Museum 4*: Dit lijkt weer op Black Mirror. Vreemde technologieën, zwarte humor, neigt naar absurdisme. Veruit de beste aflevering van het seizoen. Extra pluspunt: mooi om Letitia Wright opnieuw goed te zien presteren in een serie.

Ik heb zin in seizoen 5, maar hoop wel dat er weg wordt gestuurd van doorsnee Hollywood verhaaltjes en uitvoeringen en teruggegaan wordt naar het grijze, grauwe, kleine en neerslachtige zoals we het van de Britten kennen.

Eindelijk de tijd gevonden om alle afleveringen te bekijken. Voor mij was het tweede deel van het seizoen (afleveringen 4, 5 en 6) beduidend beter dan het eerste. Met name de laatste aflevering maakte voor mij veel goed, maar als geheel genomen helaas toch een stuk minder intrigerend dan voorgaande seizoenen.

Een overzicht:
USS Callister 2,5*: Een brave uitvoering van een matig uitgewerkt concept (zie mijn vorige post). Voelt vooral niet echt als Black mirror aan voor mij, meer de focus op de gelimiteerde spanningsboog dan het daadwerkelijke sci-fi format.
Arkangel 3*: Leuk concept, uitvoering dan weer een stuk minder. Een hele jeugd moeten leven met een totale onthouding op stressvolle prikkels, zonder enige vorm van blijvende consequenties vind ik totaal ongeloofwaardig. Dat het dan uiteindelijk toch nog mis gaat, berust meer op louter toevalligheden dan de daadwerkelijke technologie zelf. Ook de totale, stupide onbekwaamheid om gewoon van de een op de andere dag even de switch om te zetten en dan er maar vanuit te gaan dat alles wel los zal lopen, stoorde mij mateloos. Juist na al die jaren van ongezonde overbescherming;
Crocodile 3,5*: Opzich wel een boeiende aflevering, maar het - ook weer niet echt vernieuwende - sci-fi concept had eigenlijk amper een betekenisvolle rol en werd er weer met wat toevalligheden ingepompt;
Hang the DJ 4*: Leuk concept met een prima uitvoering. Goede cast ook.
Metalhead 4*: Een aflevering met een indringende sfeer en mooie cinematografie. Met name het gebrek aan dialoog in combinatie met het apocalyptische eindshot, vond ik voor dit concept erg goed werken. Ook interessant om over de inspiratie van deze aflevering te lezen: Black Mirror Metalhead Inspiration Revealed;
Black Museum *4,5: Lekker duister, meerdere verhaallijnen in één en voor mij de duidelijke uitschieter van het seizoen. Eindelijk weer een aflevering waar ethische dilemma’s van technologische ontwikkelingen op een vermakelijke manier worden verkend.

Vierde en helaas minste seizoen tot nu toe, met slechts twee echt sterke afleveringen, opener USS Callister en het afsluitende Black Museum. De vier daar tussenin zijn oké maar niet heel bijzonder. De rek lijkt er een beetje uit te zijn. Niet dat de reeks lijdt aan een gebrek aan inspiratie, maar de uitwerking van de plotlijnen is een beetje mat en vlak aan het worden. Jammer, want bij vlagen is dit nog steeds een te gekke serie.

Ik moet me helaas aansluiten bij de meerderheid hier: ook ik vond seizoen 4 wat tegenvallen in vergelijking met de vorige seizoenen. Dat wil niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb, want er zitten ook weer aantal erg fijne afleveringen tussen.

USS Callister:

Lekkere opener van het seizoen. Weliswaar wat aan de lange kant, maar het concept vind ik (hoewel het me wel bekend in de oren klonk) leuk bedacht en de uitwerking is ook zeer netjes. Zowel het acteerwerk als de special effects vielen in positieve zin op. 4*

Arkangel:

Prima aflevering die, zeker qua stijl, weer wat meer doet denken aan enkele afleveringen uit het tweede seizoen. Ik moet wel zeggen dat ook ik verwacht had dat de aflevering een andere richting zou uitgaan. Het had mij logischer geleken als ze hadden laten zien wat voor een schade het kan hebben op een kind als het al die jaren niet met angst in aanraking komt. Sara blijkt er echter helemaal niks aan over te houden, hetgeen ik wel enigszins merkwaardig vind. De aflevering weet desondanks goed om te gaan met de gekozen insteek en blijft wel interessant en grimmig tot en met het einde. 3,5*

Crocodile:

De eerste aflevering van deze serie die ik geen voldoende kan geven. Het technologie-aspect lijkt slechts bijzaak in een verhaaltje dat verder nogal standaard is en nergens echt interessant wil worden. Ik zal niet zeggen dat Andrea Riseborough het echt slecht deed, maar Mia wordt nooit een geloofwaardige killer en de plottwist met de cavia maakte ook niet echt indruk. De mooie filmlocaties waren het voornaamste pluspunt dat ik kan bedenken. 2*

Hang the DJ:

Zeer vermakelijke en sympathieke aflevering. Het uitgangspunt is leuk en sluit redelijk geloofwaardig aan op de huidige 'datingmaatschappij'. Er is absoluut sprake van chemie tussen Georgina Campbell en Joe Cole, waardoor je gemakkelijk met hen meeleeft. Het shockelement blijft uit, maar het is wel goed uitgevoerd. 3,5*

Metalhead:

Tegenvallend kat-en-muisspelletje waarbij wederom het idee achter de hele serie niet de hoofdzaak lijkt te zijn. De zwart-wit montage geeft het geheel een apart sfeertje en Maxine Peake slaagt er goed in de aflevering in haar uppie te dragen, maar alles is weinig origineel en de aflevering voelde langdradig aan. 2,5*

Black Museum:

Samen met USS Callister het hoogtepunt van dit seizoen. De aflevering vertoont de nodige overeenkomsten in opbouw met White Christmas, maar het is gelukkig geen exacte kopie. De verschillende experimenten die worden aangehaald zijn boeiend en de plottwist zag ik niet meteen aankomen. Douglas Hodge en Letitia Wright doen het uitstekend en ook de vele referenties naar de voorgaande afleveringen zijn leuk gevonden. 4*

Een seizoen dat geen constant niveau weet vast te houden en varieert van goed tot matig. Nu moet ik wel zeggen dat ik nog bij geen enkel seizoen van Black Mirror heb meegemaakt dat ik alle afleveringen even sterk vond. Het is dus niet zo dat ik geen vertrouwen meer heb in het vijfde seizoen, maar ik vind het wel belangrijk dat de makers niet met eenvoudige (en saaie) thrillers als Crocodile of Metalhead blijven komen. Mijn gemiddelde van 3,25* rond ik naar boven af.

3,5*

Inmiddels alle 4 seizoenen gezien, het tweede seizoen vond ik wel het sterkste. In seizoen 4 valt wel op dat het qua genres best veelzijdig is. Aflevering 5 (Metalhead) is wel achterhaald door de realiteit waarop het zich inspireerde, want dit type oorlogsrobots bestaan al, al zijn ze (misschien?) nog experimenteel. Wanneer de dame in de boom klom en de robot in standby-stand ging dacht ik juist dat het zich van de grond ging afzetten om omhoog te springen, want dat kunnen de echte oorlogsrobots wel. 3* voor het hele seizoen, afleveringen 2 (Arkangel) en 5 (Metalhead) vond ik de minste en halen het gemiddelde omlaag.

Niet allemaal dacht ik. Zal wel met de MM-regels voor de tijdsduur te maken hebben.

Bandersnatch

Gelukkig zijn ze bij Black Mirror weer teruggekeerd naar de zwartgallige insteek, na het tegenvallende vierde seizoen. Bandersnatch heeft een fijn sfeertje en is lekker fatalistisch. Leuk ook hoe het meta-concept van ‘pac man in een doolhof’ is uitgewerkt door dat ventje zelf in een doolhof rond te laten dolen door middel van de keuzes en controlling.

Bandersnatch - 3.0*

Het concept is leuker dan de uitwerking. Een gamedesigner in de jaren tachtig (Fionn Whitehead) probeert een illuster SF-boek over parallelle universa te vertalen naar een computergame, maar gaat twijfelen of hij zelf nog de controle heeft over zijn levensbeslissingen. De grap is dat wij als Netflix-consument steeds keuzes krijgen voorgeschoteld over het pad dat de jongeman kiest. Waar begint zijn vrije wil als onafhankelijk denkend mens en waar zet onze goddelijke aanwezigheid de impulsen in werking die hem vormen? Of (heel meta) worden wij aan het lijntje gehouden en is er geen ontkomen aan het vooraf afgelegde pad dat steeds weer terugkomt bij hetzelfde? Vormen wij technologie of vormt de technologie ons? Maar 'Bandersnatch' (2018) gaat nooit écht onder de huid zitten, omdat het met haar game-opzet steeds terugkeert naar een restart en onze gemaakte keuzes irrelevant maakt. In lijn met de dieperliggende boodschap, maar tegelijkertijd mist hierdoor de psychologische ontwikkeling van het hoofdpersonage elke gravitas of tragiek. En qua stijl en sfeer (los van de heerlijk obscure jaren '80 muziek) wordt weinig toegevoegd aan dit matig uitgewerkte meta-uitgangspunt.

Het vierde seizoen begint ijzersterk, maar zakt ineen op het einde.

USS Callister (5,0*): Iemand die gefrustreerd is in het werkelijke leven, verliest zich in een virtuele fantasiewereld. Dit is een heerlijke parodie op oude sciencefictionseries. Jesse Plemons maakt indruk als de ziekelijke, technologisch begaafde narcist.

Arkangel (4,5*): Overbeschermend zijn sommige ouders, wat verstikkend kan werken voor hun kinderen. Met moderne technologie kan dit helemaal uit de hand lopen. Deze trend is ook in werkelijkheid bezig, zij het minder extreem.

Crocodile (4,5*): We komen wel heel erg in een bigbrothermaatschappij terecht als technologie in de herinneringen van mensen kan kijken. Een geblondeerde Andrea Riseborough schittert als degene die eerst de politie wil bellen, maar later ironisch genoeg het verst gaat in het maskeren van de misdaad.

Hang the DJ (4,5*): Alles wordt bepaald door technologie, dus ook het liefdesleven. In zekere zin is dit een terugkeer naar de gedwongen huwelijken, maar dan met een algoritme in plaats van koppelaarster.

Metalhead (3,0*): Langdradig avontuur in zwart-wit over een robot in de rol van waakhond.

Black Museum (2,5*): Interessant idee, maar het wordt om zeep geholpen door een onuitstaanbare voice-over, overdadig veel bloed en onnodig grof taalgebruik door wetenschappers.

Het knusse en kleinschalige is er nu wel helemaal uit, maar toch zijn de eerste vier afleveringen bijzonder geïnspireerd.