Chernobyl (2019)

Toevallig heb ik deze serie ontdekt juist voor de start.

HBO heeft bewezen dat het met de regelmaat der tijd sterke series kan afleveren en dit is ook nu het geval, al zijn er toch enkele bedenkingen.

Deels fictie, maar op waargebeurde feiten gebaseerd.

De serie start erg sterk met de ramp op zich, maar versneld enorm vanaf aflevering 2 wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt.

Uiteindelijk had men gemakkelijk 10 afleveringen kunnen maken en had men sommige zaken zoals buitenlandse invloed/reactie op de ramp er mee in moeten verwerken.

Dit was tenslotte een ramp op wereldniveau.

Het is allemaal te eng en te eenvoudig voorgesteld.

Alsof 2 of 3 mensen die de touwtjes in handen hadden, tussen het bekvechten door, de ramp van deze omvang oplossen.

Ik heb nu 3 episodes bekeken, en ik ben benieuwd waar dit heen zal leiden tegen aflevering 5.

Tenzij men van plan is om dit meerdere seizoenen vol te houden wanneer de kijkcijfers meevallen.

Magistrale miniserie van HBO, bijzonder deprimerend maar tegelijkertijd heel erg menselijk en meeslepend. Fantastisch tijdsbeeld en geweldig spel van vooral Jared Harris en Stellan Skarsgard. Tel daarbij op het intelligent uitgewerkte script, de meesterlijke dialogen en de zeer authentiek ogende production design en je hebt een serie van ongeëvenaarde kwaliteit. Dit is televisie op eenzame hoogte.

Zeer onder de indruk van deze miniserie. HBO had de lastige taak een verhaal te presenteren met behoorlijk veel personages met lastige Russische namen, en moest een verhaal over kernenergie begrijpelijk zien uit te leggen. Ik ben geen seconde in verwarring geweest. Het script is daarom nagenoeg perfect uitgewerkt.

Jared Harris ken ik alleen van wat kleinere filmrollen, en meestal vind ik hem vrij irritant. Hier zet hij absoluut een Emmy-waardige rol neer. De andere acteurs doen het ook meer dan prima.

Geen 5* omdat ik graag meer had willen zien over de nasleep van de ramp. Eigenlijk vond ik dat alleen in de scènes met de jongen die de rondzwervende dieren moest afmaken goed uitgewerkt.

Holy shit, wát een miniserie!

De gebeurtenis rond Tsjernobyl - dat enkele dagen plaatsvond voor mijn geboortedag - heeft me altijd al wel geboeid. Het is en blijft een fascinerend verhaal; van de ramp zelf, het mysterie rondom de gevolgen van de straling en uiteraard het beeld van de spooksteden die er tot op de dag van vandaag nog zijn. Nu had ik echter niet verwacht dat een verfilming van deze gebeurtenis in de beste handen zou zijn van de man die The Hangover Part II, Scary Movie 4 en Superhero Movie schreef en een regisseur die wat televisiewerk en een paar onbekende films regisseerde. Maar schijn bedriegt, want deze twee heren zijn verantwoordelijk voor één van de beste dingen die ik in een lange tijd heb gezien. Wat een fantastische miniserie is dit geworden, zeg. Eentje die mij van het allereerste shot tot de allerlaatste seconde van aflevering vijf wist te boeien, ontroeren en fascineren.

Er komen - zoals verwacht - inmiddels van allerlei kanten geluiden van de elementen in de serie die feitelijk niet kloppen of meer zijn aangezet voor het verhaal. Maar goed, dat valt over elke serie of film te zeggen. Alsnog zie je bij Chernobyl dat men bepaalde zaken met een enorme nauwkeurigheid hebben vertaald. Niet alleen de casting - sommige mensen lijken sprekend op de persoon die ze spelen - maar ook in de styling en de sets. De personages spreken weliswaar Engels - iets waar ik hier geen enkele moeite mee had - maar verder lijkt alles gevoelsmatig te kloppen, je waant je echt in de Sovjet-Unie van de jaren 80. Oftewel grauwe gebouwen, grijs/bruine pakken, grote brillen en iedereen steekt overal steevast een sigaret op. Er kan niet genoeg lof naar de stylisten van Chernobyl, wat mij betreft. Nóg meer lof en een vrachtwagen aan veren voor in het achterwerk mogen wat mij betreft naar Ijslandse componist Hildur Guðnadóttir, haar werk is betoverend mooi en tegelijkertijd enorm spookachtig. Om rillingen van te krijgen.

Maar er vallen nog véél meer complimenten uit te delen. Casting was zoals gezegd al spot-on, met acteurs die voortreffelijk werk leveren. Jared Harris speelt een fantastische hoofdrol, samen met Stellan Skarsgård. Ik moet zelfs bekennen dat ik Skarsgård - die ik al in talloze films heb gezien - aan het einde van de tweede aflevering pas herkende. Dat zie ik als een groot compliment. Ook de kleinere rollen worden voortreffelijk vertolkt; van de koppige Dyatlov tot de sympathieke medewerkers als een Amikov en Sitnikov. Je zou denken dat met al die Russische namen - en het feit dat veel figuren ook nog eens behoorlijk op elkaar lijken - je in de war kan raken, maar het is knap hoe elk figuur in de serie een onderscheidend en boeiend personage is. Van de medewerkers van de kerncentrale tot de brandweermannen.

Speaking of which, wie het verhaal van Tsjernobyl kent weet natuurlijk dat het geen feelgood verhaaltje is. Chernobyl is dan ook zeker geen luchtig tussendoortje. De grauwe sfeer in combinatie met bepaalde ijzingwekkende make-up effecten maakt dit geen werk voor zwakke zielen. Niet omdat de serie enkel op en top gruwelijk is, maar vooral vanwege de voortdurende dreigende en spookachtige sfeer. Veel beelden en sfeer spookten bij mij in ieder geval nog lang na, na het kijken van elke aflevering. Iets dat de meeste horrorfilms al zelden meer lukt. Chernobyl is dan ook een heel stuk angstaanjagender. Bij het kijken had ik soms de neiging om zelf m’n adem in te moeten houden, je zou bijna het metaal kunnen proeven bij het kijken. Chernobyl is dan ook in één woord adembenemend!

5 sterren.

Aanvankelijk was ik nogal afgeschrikt doordat de Russen Engels spraken. Daar kan ik nogal slecht tegen en dacht eigenlijk al meteen dat dit me erg zou gaan tegenvallen.

Na de eerste aflevering ging de knop wat dat betreft om en kon ik me redelijk onderdompelen in de toch wel erg beklemmende en nare sfeer die hier wordt neergezet.

Het is nauwelijks te bevatten hoe amateuristisch er is omgegaan met dergelijke gevoelige wetenschap. brrr.

Ik las ergens dat de Russen niet zo blij waren met deze serie (begrijpelijk) en een eigen versie hebben aangekondigd (zie ook bericht hierboven) . Daar ben ik dan ook wel weer benieuwd naar eigenlijk.

Ik heb zelf deze week ook de gehele serie gekeken. Even netjes gewacht tot alles uit was, dat kijkt toch altijd net wat prettiger. Chernobyl is een bijzonder sterk geschreven en geregisseerde serie, waarbij de nasleep van deze historische ramp met groot respect wordt behandeld. De serie is zeker niet gericht op choqueren, maar toont wel de gruwelijke gevolgen voor de bevolking. De afleveringen zijn grauw en somber, al komt dat ook door de wereld van toen daar. Al die lelijke flats en treurige gebieden. Het was even wennen aan het feit dat er Engels gesproken werd, maar het acteerwerk van dusdanig hoog niveau dat het al snel wende en ook niet meer zo erg was. Dit had ik ook bijvoorbeeld bij Schinder's List.

4*

Geweldige mini-serie over de nucleaire ramp na een explosie in een kerncentrale in Tsjernobyl in 1986. Uiteraard een boeiend verhaal dat hier in vele facetten langskomt. Indrukwekkend om te zien wat de omvang van de ramp was, en vooral ook de kracht van de radioactieve straling en de hele schoonmaakoperatie en de mensen die hiermee te maken kregen. Verder speelt de rol van de overheid natuurlijk ook een grote rol hier. Uitstekend acteerwerk en mooie muziek (onheilspellende klanken van Hildur Guðnadóttir).

Schitterende, beklijvende mini-serie. Ik heb de vijf aflevering op twee dagen tijd gezien, en een heel palet aan emoties heeft me aangegrepen. Vrijwel alles zit goed, enige kanttekening is misschien dat het Engels als voertaal wordt gebruikt, wat de authenticiteit ietwat afvlakt, al is dat te verwaarlozen; ik kan me er best in vinden zelfs.

Vooral de twee laatste afleveringen zijn geweldig. Aflevering vier is gitzwart, wat mij betreft, met de vele dieren in een niet benijdenswaardige hoofdrol. Een grote pluim voor de makers, want dierenleed wordt algauw 'ns vergeten.

Aflevering vijf biedt een ideaal slot, met het proces en al zijn wendingen. Bovenal heb ik echter genoten, gehuiverd en vooral vaak zo stil aan het scherm gekluisterd gezeten dat je een speld op de grond had kunnen horen neervallen. De mooie soundtrack van de IJslandse Hildur Guðnadóttir draagt daar alleen maar aan bij.

Een onverhoopt succes dus voor HBO, volgens mij, want ik denk niet dat men dit had verwacht. Ik was natuurlijk nieuwsgierig om het zelf te gaan bekijken, en alle beloften zijn waargemaakt. Heerlijk is dat!

4,5 sterren

Wat een heftig verhaal en wat hebben die mensen die stierven toch een vreselijke dood gehad. Echt wat een schok, en dat door een aantal mensen die een promotie verkiezen boven de regels en veiligheid. Het gemak waarmee die man in de centrale andere onder druk zette was gewoon shockerend. Net alsof er niks kan gebeuren. We weten allemaal nu na het zien van de serie wat daadwerkelijk de gevolgen zijn, en vooral in welke omvang. Geef mij dan maar die grote windmolens ipv kerncentrales. Overigens had ik ontzettend veel respect voor Valery Aleksejevitsj Legasov die echt bestaan heeft, over de andere 2 weet ik het niet. Maar Legasov heeft echt een top prestatie geleverd en een nog grotere ramp voorkomen kan je wel zeggen. En gelukkig is zijn verhaal opgepakt later en niet genegeerd. Verder was het een schitterend opgebouwde serie met zeer goede acteerprestaties.

ferm overroepen serie, zeker niet slecht, maar zeker niet de beste serie ooit zoals hier en daar werd geroepen. Er wordt goed geacteerd, maar al bij al toch niet zoveel emotie als zou kunnen bij een dergelijke serie. Ook niet altijd realistisch scenario naar mijn gedacht.

Zeer goed.

Het is sowieso al interessant en fascinerend om te zien omdat een kernramp en de gevolgen toch vrij onbekend terrein zijn, en al helemaal omdat het echt gebeurd is en er redelijk weinig over bekend is bij het grote publiek.

Maar wat ik bijna nog beter vind dan het hele laten zien van de ramp en de nasleep is het tonen van de context van de Sovjetcultuur waarbinnen dit allemaal gebeurde. Eigenlijk ook onontkoombaar natuurlijk, omdat eigenlijk alles dat gebeurt - niet alleen het ontstaan van de ramp, maar ook alle ontkenning en de heroiek van de mensen die zich opofferen erna - alleen maar binnen zo'n samenleving had kunnen plaatsvinden. Maakt het dus eigenlijk dubbel zo interessant om te kijken allemaal. Daarnaast vind ik de hele jaren '80-sfeer ontzettend goed neergezet als het gaat om de kapsels, brillen en de schrale Sovjet-interieurs.

Zit op alle vlakken erg goed in elkaar.

5*

PS. Voor de liefhebbers; er is ook een podcast over elke aflevering (The Chernobyl Podcast) waarin door de makers wordt gesproken over de keuzes die gemaakt zijn, wat er helemaal waarheidsgetrouw is en wat misschien minder, etc. Echt een aanrader om te luisteren.

Lastig te beoordelen. Duidelijk knap gemaakt en decorsetting/acteerwerk zijn van een magistraal niveau. Kosten noch moeite zijn gespaard om de omgeving van Tsjernobyl en Pripjat tot leven te brengen. In die zin begrijp ik dat veel mensen betoverd zijn door deze productie, want het is zonder meer een meeslepende vertelling. Maar er bekroop me gaandeweg de serie een zekere irritatie naar hoe de complexe geopolitieke geschiedenis van de Sovjet-Unie en Oekraïne worden versmald tot een Amerika dat naar zichzelf kijkt. De weinig subtiele analogieën met het presidentschap van Trump. Zoals het erin hameren van de tagline 'What is the cost of lies?' als alarmistische boodschap om het gevaar van populistische en antiwetenschappelijke politiek mee te schetsen. Helden en schurken worden uitvergroot, en er is zelfs ruimte voor een komische 'buddy cop' dynamiek tussen een wetenschapper en een legerfiguur. En dat terwijl de miniserie- ironisch genoeg - zelf ook mythologieën bestendigt, zoals een spectaculaire helicoptercrash of de poëtische gebeurtenissen rond de Bridge of Death. Erg zelfreflectief naar eigen 'leugens' is 'Chernobyl' (2019) niet, terwijl het zich presenteert als historisch accuraat en wetenschappelijk onderbouwd.

'Is there anything we should worry about...?'
'...No...'

Ik was 7,5 toen deze ramp zich voltrok en, net als de beelden van de op zijn zij liggende Herald of Free Enterprise een jaar later, kan ik de beelden op tv me nog goed herinneren. De opnames van het rokende gebouw, de rondcirkelende helicopters en later de vrij gekomen beelden van de stumpers op het dak die ieder 90 seconden kregen om grafiet van de verschillende platen op te ruimen. Een blik op mijn vader die zijn hoofd schudde zoveel te zeggen van die lui worden opgeofferd en zijn ten dode opgeschreven onderstreepte het geheel. Dat zelfs de piloten ernstig risico hadden gelopen ging uiteindelijk mijn begrip te boven. Achteraf blijkt dat Chernobyl net zo goed een per ongeluk geopende Doos van Pandora voor de Russen was als voor ieder ander, een doos van Pandora die in al zijn omvang pas gedurende deze serie uitkristalliseert voor mij als de omvangrijke ramp die het daadwerkelijk was.

Veel gras laat men er niet over groeien want samen met het 'what have you done?' vallen we praktisch in de het moment van de ontploffing. De catastrofe die zich daarna ontvouwt rond al die mensen op locatie, toegesnelde brandweer, en van afstand toekijkende burgers, is om de kriebels van te krijgen. Slechts de aanblik van de weggeteerde Vasili Ignatenko is voldoende om een huiveringwekkende beeld te krijgen van al deze talloze mensen die langzaam aan de gevolgen van ASR gecrepeerd moeten zijn. Een werkelijk verschrikkelijke dood. Maar daar houdt de ellende niet mee op. Op zijn minst net zo ontstellend is de schier onmogelijke onwetendheid waarin dit alles plaats vond. Niet alleen lijkt men niet genoeg op de hoogte van de materie, tevens zat er incapabel personeel aan de knoppen, en aan deze mensen lag het nog wel het minste. Dan is er de 'mist' die Rusland heet. Waar dingen zelden naar buiten komen. Waar mensen verdwijnen, er niet toe doen en eenvoudig opgeofferd worden. Waar het Ijzeren Gordijn niet alleen spreekwoordelijk is en vooral het beeld telt dat men naar het westen uitstraalt. Want in niets mag Rusland minder zijn of lijken. Stel dat men in Zweden geen argwaan gekregen had na metingen, stel dat het de Russen gelukt was dit incident onder het tapijt te schuiven, stel dat men niet er niet in geslaagd was de meltdown door de bodem naar het grondwater te voorkomen.....eigenlijk had dit nog veel en veel slechter af kunnen lopen...

Fraai is de vormgeving van het geheel in combinatie met de soms angstaanjagende en ongemakkelijke soundtrack van Hildur Guonadottir. Surreëel en nachtmerrie-achtig zijn de scènes rond Ignatenko, net als de keuzes die Legasov en Shcherbina moeten maken. Dan zijn er van die kleine dingetjes zoals de telefoon die niet opgenomen wordt, of de rauwe en directe mijnwerkers die met een wel erg smerig klusje opgezadeld worden, maar ja...dat is Rusland. En dan toch weer doe communicatie, het volk dat dom en onwetend gehouden wordt. Het is eigenlijk teveel om te bevatten.

Een prikkel zoals Manhunt en True Detective mij gaven, om vooral maar met de volgende aflevering te beginnen, geeft Chernobyl in die zin niet af. Chernobyl moet het dan ook absoluut niet hebben van spanning, sterker, Chernobyl is zelfs redelijk traag te noemen maar slaagt net zo goed in een alles omvattende aanklacht van de ramp zelf tot de veroordeling aan toe. Zijn er minpunten te noemen? Nee eigenlijk niet, of het moet gaan om details als de symptomen van stralingziekte, de neerstortende helikopter die toch echt op een ander moment en omstandigheden plaats vond of het gegeven dat de kern zelf afkoelde en de inzet van de mijnwerkers en de warmtewisselaar daar niets mee te maken had. Het zijn details want deze serie maakt wel zeker een verpletterende indruk met een verontrustende en bij tijd en wijlen walgelijk beeld van deze enge materie.

"You know the old Russian proverb: 'Trust But Verify'. And the Americans think that Ronald Reagan thought that up."

Een absoluut meester werk! Dat is wat deze mini-serie is. Beklijvend, onheilspellend en adrenaline pompend!

Ik wist inhoudelijk niet zo heel veel af van de nucleaire ramp in Tsjernobyl. Vond het wel altijd een boeiende gebeurtenis, aangezien het een levende stad in een soort post-apocalyptische stad heeft gemaakt.

Zelden zie je een serie vol details en hoogstaande kwaliteit. Kosten nog moeite zijn gespaard om er een goede en rijke televisieserie van te maken. Grote sets vol voertuigen, grote groepen mensen, de kleding en de Russische sfeer zien er allemaal bijna beklemmend maar perfect uit. Het lijkt alsof je zelf op de rampplek bent en dat is een groot compliment. Daarbij is de serie meeslepend, indrukwekkend en ijzersterk. Met een fantastische cast is dit absoluut een dikke aanrader op HBO Max. Deze miniserie laat zien hoe Rusland deze vreselijke ramp, wat overigens zonder een bepaald persoon, misschien nogmaals had kunnen gebeuren. Het liefst in de doofpot stopt, maar is bovenal een ode aan de vele slachtoffers.

Leuke goede mini docu. Maar niet zo bijzonder dat hij hier 4,5 ster verdient. Het verhaal zit goed in elkaar, acteurs doen goed hun werk, verhaal is interessant natuurlijk maar het is niet zo dat ik 'm volgend jaar weer moet kijken. Het gedeelte met het vernietigen van de dieren had van mij niet zo uitvoerig in beeld gebracht hoeven te worden. Duidelijk wat ze er mee wilden laten zien maar had ook een stuk korter gekund.

Oef, begrijp de positieve ophef niet zo. Ontzettend over gedramatiseerd, vervelende stereotype handelingen en karakters. Keuzes hadden wat mij betreft veel meer politiek inhoudelijk kunnen zijn, en/of meer karakter ontwikkeling: gemiste kans. Wellicht dat een lokale crew ook beter had kunnen bijdragen aan een betere representatie. Nee, geen aanrader, maar begin bijna aan mezelf te twijfelen na deze regen van lofzang.

Een hele tijd geleden gezien, ik vond dit bij de beste series ooit gezien, met natuurlijk de heerlijke Stellen Skarsgard..

Intrigerend. Iedereen kent de ramp, maar het verhaal erachter wellicht een stuk minder. Ik weet dan ook niet in hoeverre het verhaal eer doet aan de werkelijkheid, maar daar ga ik dan even vanuit. Stukje research lijkt van wel. Maar voelde wel wat ongemakkelijk hoe USSR politiek weggezet wordt; is dat de Amerikaanse aandikking? Elke staat heeft tenslotte zijn 'vieze spelletjes'. Het is een keuze geweest de serie in het Amerikaans te doen ipv Russisch (of met Russische accenten van mij part); het voelt in het begin wat onnatuurlijk aan, maar voor het volgen is het wel prettig.

Goed in beeld gebracht en de karakters voldoende uitgediept voor een mini-serie. De impact en de politieke nasleep maken indruk. Sfeersetting uitstekend. Je krijgt af en toe de rillingen te bedenken dat het waargebeurd is. Mooi hoe er gekozen is voor een niet puur chronologisch verhaal, door het einde aan te laten sluiten op het begin.

Minder sterk vond ik de verhaallijnen met de brandweerman en zijn vrouw; ik snap dat er een persoonlijk verhaal vertelt moet worden voor het micro-drama, maar hoe irritant naïef is zij, en dan blijkbaar later alsnog een kind (willen) krijgen dus, bah.Hetzelfde met de mannen die de huisdieren moesten afschieten; het voelde nu te fragmentarisch en voorspelbaar (we snappen dat de jongste het er moeilijk mee heeft), ik had dan liever een andere uitdieping van die nasleep gezien.

Al met al een sterke mini-serie die iedereen eigenlijk gezien moet hebben voor het bijzonder stukje geschiedenis.