Beste anime-series

Erg fijne serie inderdaad. Romantiek is mijn genre niet zo, maar deze subtiele benadering was erg fris.

Dit seizoen is Made in Abyss trouwens absoluut de moeite waard. Ik begon er met vrij lage verwachtingen aan: twee kinderen die op avontuur gaan op zoek naar haar moeder - hoe cliché wil je het hebben? Maar de uitwerking is echt subliem. Mooi geanimeerd, sfeervolle soundtrack, en vooral fantastische world-building. En absoluut niet kiddy. Dat het hoofdpersonage irritant is neem ik dan graag voor lief.

Jij ook bedankt voor de tips! Als dit seizoen af is zal ik eens een overzichtje maken van wat ik de afgelopen paar seizoenen gezien heb. Al heb ik de twee beste (nieuwe) series nu al gehad.

Made in Abyss hoorde ik ook positieve dingen over. Ik las de plotbeschrijving voor de aanvang van dit animeseizoen en had het direct terzijde geschoven als - inderdaad - kiddy. En dan hoor je uitgerekend over die serie louter positieve dingen. Begin ik aan als het eenmaal is afgelopen.

Ook al een aantal previews gezien van komend animeseizoen en daar lijkt ook genoeg leuks tussen te zitten. Helaas blijkt achteraf veelal dat hoogstens 1 á 2 series ook echt goed zijn.

Holy shit. Ik weet nog dat ik die oorspronkelijke serie ongeveer een jaar na uitkomen ben gaan volgen en ik was er dan ook in snel vaart doorheen. Toen verkeerde ik nog in de veronderstelling dat ook anime op de Amerikaanse manier gecanceld worden, of dat aangekondigd wordt dat er een nieuw seizoen van iets komt. Ik maar wachten en wachten; de verschrikking. Zoals bij zoveel andere series (en dan vooral de 13 episodes series) ijdele hoop welke je het best maar snel kan opgeven. In ieder geval leuk dat het terug komt! Gebeurt de laatste jaren toch vaker. Lijkt ook vooral bij light novel adaptaties te gebeuren. Bijvoorbeeld Durarara kwam ook na een jaar of 8 terug.

Heb je al meegekregen dat die regisseur met een Blade Runner short komt?

Casshern Sins ziet er trouwens interessant uit. Wel taai, maar ik ga het zeker eens proberen. Baccano gaat ook op de lijst. Ik hou niet zo van jazzy sferen, maar ik kan op zijn minst een poging wagen.

Als jullie van foute humor houden is Aho Girl trouwens misschien wel iets. Moeilijk om er een cijfer op te plakken, want het niveau wisselt heel erg, maar bij momenten is het echt hilarisch.

Blade Runner staat hier op 5/5 sterren, dus consider me interested!

Als iemand - bij Casshern Sins - zijn review begint met... ''Casshern Sins is not for everyone. The show pretty much moves at one pace, and that pace is ’slow’. There is a lot of silence, introspection, and philosophical dialog. Ordinarily, this would make one assume the show is pretentious (especially since it has a lot of similarities to Texhnolyze), but it really isn’t. Casshern has a very simple plot, very simple dialog, and is easy to understand, so people looking for a mind-blower won’t find it here. The plot and messages of Casshern Sins are much more along the lines of Kino’s Journey or Mushi-shi. However, just like action fans will be turned off by the slow pace, fans of more quiet, contemplative anime might be turned off by the fact that there is at least one fight scene per episode and they can at times be lengthy. So the niche here is kind of small, requiring that you like a good variety of styles. I happen to fall into that niche.'' Zie volledige review: Casshern Sins - Digibro's Review - MyAnimeList.net

...dan weet je dat je goed zit

NB: geef wel toe dat het niet voor iedereen lijkt te zijn weggelegd en ik wil het ook weer niet neerzetten als een meesterwerk. Solide 7 - 7,5 in animetermen.

Nog wat series die wat lager in mijn favorieten staan, maar desalniettemin leuk zijn:

Suzumiya Haruhi no Yuuutsu. Dit mag inmiddels wel een klassieker genoemd worden. Het gaat over een schoolmeisje Haruhi die zich verveelt en daarom een schoolclub opricht om op zoek te gaan naar paranormale activiteiten. Hierbij gaat ze flink rücksichtlos te werk: een aantal schoolgenoten worden door haar bij de haren erbij gesleept waarbij flink wat clichés gehanteerd worden, maar die heel erg creatief ingepast in het verhaal worden. De mannelijke hoofdpersoon bekommentarieert alles met flink wat sarcasme, wat voor de nodige humor zorgt.

Er zijn twee versies van deze serie, één uit 2006 (die niet chronologisch is uitgezonden), en een uitgebreidere versie uit 2009, die wel chronologisch is uitgezonden. Dit is 2006+extra afleveringen, maar die zijn niet altijd even goed. Zo is er een story-arc genaamd "Endless Eight" van acht afleveringen volgens het Groundhog Day principe. Probleem: die afleveringen zijn bijna precies hetzelfde, dus ontzettend saai. Mijn raad is dus om de 2006 serie te kijken (en ook in de niet-chronologische uitzendvolgorde).

Er is ook nog een aardige vervolgfilm, en daarna houdt het op omdat nieuws uitlekte dat de stemactrice achter Haruhi, die ook zangeres is, haar hele band behalve de bassist (!!) heeft afgewerkt. Iets waar wij in het westen niet van opkijken, maar in Japan blijkbaar zo'n schandaal dat ze ontslagen is door haar maatschappij, en blijkbaar is dat ook genoeg reden om vervolgseries te schrappen.

Aria. Bestaat uit drie series en een special, hoewel er geloof ik nu net ook een vierde serie uitgekomen is. Ik vond dit erg vermakelijk, maar ik kan me voorstellen dat dit niet iedereen ligt. Het is een science fiction, waar bizar genoeg het hele science fiction aspect niet of nauwelijks een rol speelt. Aangezien de aarde enorm vervuilt is, is de mensheid voor een gedeelte naar Mars verhuist, waar men een stad genaamd Nieuw-Venetië heeft gebouwd. Deze stad is eigenlijk gewoon een replica van Venetië, en de hoofdrolspeelsters zijn gondelmeisjes. Het had dus net zo goed in het echte Venetië kunnen spelen (behalve dat vrouwelijke gondeliers nogal zeldzaam schijnen te zijn). In ieder geval is dit een slice of life anime, waarin eigenlijk niet veel gebeurt, er is ook niet echt sprake van drama, maar de sfeer is erg fijn. Allemaal erg rustgevend.

Monster. Een andere animeklassieker. Een thriller die vrij lang is, 74 afleveringen met heel veel karakterontwikkeling. Gaat over een chirurg die besluit voorrang te geven aan een kind als zowel het kind als de burgemeester neergeschoten in het ziekenhuis aankomen. Het kind overleeft, de burgemeester sterft, wat resulteert in het ontslag van de chirurg. Het kind verdwijnt, waarna ineens een hoop moorden gepleegd worden. De chirurg gaat op onderzoek uit. Vraag is dus wat het kind met de moorden te maken heeft.

Death Note. Eén van de eerste animeseries die ik zag (als je kinderseries als AJ Kwak, Vrouwtje Theelepel, Boes Boes, Nils Holgerson en Tom Sawyer even vergeet!) Er zijn inmiddels vele adaptaties, de animeserie is de enige die ik heb gezien, en ik heb de indruk dat dat ook de beste adaptatie is. Voor degenen die er nog nooit van hebben gehoord, het uitgangspunt is een briljante middelbare scholier die een boek in handen krijgt, de Death Note. Als je daarin een naam opschrijft van iemand, en daarbij aan zijn of haar gezicht denkt, dan sterft die persoon (gezicht is belangrijk, want er zijn meer hondjes die Fikkie heten). Hij gebruikt dit om criminelen uit de weg te ruimen. Wat nog steeds moord is, en al gauw is er een anonieme superspeurder genaamd L (maar niemand weet zijn echte naam) die doorheeft dat er iemand achter de overleden criminelen moet zitten en op zoek gaat naar de dader. Ze komen met elkaar in contact waarna een onderlinge strijd ontstaat. L probeert de bewijzen dat de scholier de dader is, terwijl de scholier L uit de weg wil ruimen. Beiden zijn hoogintelligent, dus het is echt een strijd wie de slimste is. Plot is helaas niet waterdicht, maar het is leuk om te zien hoe ze elkaar steeds te slim af zijn.

Natsume Yuujinchou. Een serie die een beetje lijkt op Mushishi, maar wel minder is. Het gaat over een jongen die Shinto geesten kan zien, en daardoor ermee om moet gaan. Allemaal erg rustig, en ook niet zo dramatisch als Mushishi, waar er soms afleveringen zijn die niet goed aflopen. Om die reden dus ook wat minder. Er zijn inmiddels zes series. Ik heb alleen de eerste twee gezien, toen vond ik het wel welletjes.

Bedankt voor de tips weer! Death Note heb ik voor ongeveer de helft gezien (tot het punt waar Light zijn geheugen verliest). Begon erg leuk, maar werd steeds minder scherp. Monster heb ik serieus overwogen, maar 74 afleveringen van een genre dat me niet ligt is een beetje te veel van het goede. Ik heb er wel eens een paar afleveringen van geprobeerd, maar ik kon er helaas echt niet in komen. Aan Natsume heb ik ook gedacht, maar het leek me een beetje tam - de slice-of-life versie van Musishi. Wat jij ook zegt dus.

Wat Suzumiya betreft: nooit gezien, maar ik heb onlangs wel een serie bekeken die daar op lijkt, Hyouka. Gaat over vier scholieren die een club oprichten, de "Classics Club", en vervolgens allemaal mysteries gaan onderzoeken (maar geen bovennatuurlijke). Best een fijne serie. Ontspannen sfeer, mooi geanimeerd, leuk hoofdpersonage (stöicijns, beheerst, nuchter en intelligent, en zelfbewust lui), en de personages hebben veel chemie en worden best goed ontwikkeld (ze voelen als echte mensen, met tekortkomingen). Valt bij mij onder de rubriek "series die wat lager in mijn favorieten staan, maar desalniettemin leuk zijn".

Haha, leuk weetje! Wel een lullige reden om een animeserie te annuleren inderdaad (pun intended).

Hier dan mijn overzichtje van wat ik de afgelopen seizoenen gezien heb.

Winter 2017:

3.25* KonoSuba, seizoen 2: gaat verder waar het eerste seizoen ophield. De fanservice en puberale humor blijven ergerlijk (en dat weerhoudt me van een hoger cijfer), maar ondanks haar gebreken blijft het voor mij één van de leukere komedieseries. De personages hebben veel chemie (geholpen door de geweldige voice-acting) en de humor is nog steeds erg effectief. Soms flauw, soms hilarisch, maar nooit saai.

Lente 2017:

3.50* Tsuki ga Kirei: een erg vertederende romantische anime over twee scholieren die verliefd op elkaar worden en een relatie beginnen. Wat deze serie bijzonder maakt is hoe "echt" hun relatie voelt. Geen groots drama, geen fanservice, geen tsunderes en yanderes, maar gewoon twee tieners die langzaam maar zeker voor elkaar vallen, en belemmeringen ervaren die herkenbaar zijn in plaats van larger than life. En die subtiele, natuurlijk aanvoelende benadering van het romantische genre bevalt mij wel. Aanrader.

3.25* Attack on Titan, seizoen 2: in vergelijking met het eerste seizoen ligt de nadruk misschien iets meer op karakterontwikkeling (en flashbacks - die zijn er erg veel), maar verder houdt het dezelfde lijn aan. Geen meesterwerk, maar het kijkt lekker weg. Fijne actie, paar sterke momenten, leuke wereld. Vermakelijk.

2.50* The King's Avatar (Quanzhi Gaoshou): een Chinese "anime" over een briljante MMORPG-speler die uit zijn team stapt en vervolgens een nieuwe start maakt. Geprobeerd vanwege de goede beoordelingen, maar ik vond hem persoonlijk maar middelmatig. Cliché, zelden spannend en ontzettend repetitief.

Zomer 2017:

4.00* Made in Abyss: voorlopig met afstand de beste animeserie van dit jaar. Gaat over twee kinderen - een avontuurlijk meisje en een timide robot - die afdalen in een mysterieuze afgrond op zoek naar haar moeder. Klinkt saai? Dat dacht ik ook, maar de uitwerking is echt subliem. Mooi geanimeerd, sfeervolle soundtrack en vooral fantastische world-building. Hoe de wereld stap voor stap opgebouwd wordt, en hoe schoonheid en tragedie arm in arm gaan, is erg indrukwekkend. Dat laatste komt trouwens ook mooi terug in de thematiek van de serie - hoe het menselijke verlangen om het onbekende te verkennen tegelijkertijd voor immense bevrediging en grenzeloos lijden zorgt. En het is absoluut niet kiddy. De serie schrikt er niet voor terug om te laten zien hoe wreed de wereld kan zijn. Dat het hoofdpersonage irritant is (vooral in de eerdere afleveringen een bron van ergernis) neem ik dan graag voor lief.

3.50-3.75* Boku no Hero Academia, seizoen 2: de beste shounen-serie op dit moment wat mij betreft. Het uitgangspunt is erg cliché - een underdog die ervan droomt om de "greatest hero" te worden - maar dat is bij de meeste series in dit genre het geval. Wat telt is de uitwerking, en die is erg goed. Audiovisueel ligt het niveau hoog, met enkele fantastische uitschieters (vooral in dit seizoen), de personages zijn sympathiek en worden best goed ontwikkeld, en de wereld wordt goed opgebouwd. Geen power inflation, geen "ass pulls", maar geloofwaardige gevechten die door de diversiteit aan superpowers best gevarieerd zijn. Geen heruitvinding van het genre, maar zolang het op dit niveau binnen de lijnen blijft kleuren ben ik tevreden.

3.25* Tsurezure Children: de tweede romantische anime van dit jaar die ik met plezier gekeken heb. Het volgt een aantal tieners terwijl ze een relatie beginnen of hun gevoelens voor elkaar verkennen. Iedere aflevering duurt slechts 12 minuten, en daarin worden dan steeds een stuk of vier koppels gevolgd. Waar Tsuki ga Kirei heel "echt" voelde omarmt deze serie juist de clichés van het genre (met tsunderes, "dense" personages, de beauty en de beast, etc.). Maar doordat de sketches zo kort zijn en de serie zichzelf niet erg serieus neemt stoorde mij dat niet zo. Veel afleveringen toverden een glimlach op mijn gezicht, en meer dan dat vraag ik niet van zo'n zomerse serie. Helaas valt het na een tijdje wel in herhaling.

3.25* Classroom of the Elite: een serie over een school waar verschillende klassen de competitie met elkaar aangaan om zoveel mogelijk punten te verzamelen (want tegenwoordig moet iedere serie in een high school plaatsvinden). Een weinig interessant uitgangspunt, maar de serie wordt (voor mij) gedragen door haar hoofdpersonage, een type personage waar ik een zwak voor heb: stoïcijns, beheerst en moeilijk te doorgronden. Als dat personage op de voorgrond staat bloeit de serie, zo niet dan vervalt het al snel in pure middelmaat. Begint sterk, eindigt sterk, audiovisueel prima. Best een aardig tussendoortje.

2.75* Aho Girl: gaat over een meisje die een idioot is en voortdurend idiote dingen doet en in idiote situaties terecht komt. Bij momenten erg grappig, maar vaak gewoon idioot.

2.75* Princess Principal: een serie over een aantal spionnen (om de een of andere reden allemaal jonge meisjes) in een steampunkwereld waarin twee grootmachten om hegemonie strijden. Begint sterk - met bitterzoete scenario's en sterke personages - maar wordt steeds clichématiger en eindigt nogal gehaast.

Voor de herfst ben ik vooral benieuwd naar Kino no Tabi en Mahoutsukai no Yome. Verder wacht ik braaf de beoordelingen af. Van Kino no Tabi heb ik ondertussen één aflevering gezien, en die beviel wel. Minder sfeervol dan de originele serie, maar de episodische structuur en bijbehorende fascinerende scenario's worden behouden. Van Mahoutsukai no Yome heb ik de prequel gezien. Heeft een beetje een Ghibli-sfeer. Dat is niet echt mijn ding, en het is mijn genre niet direct, maar wel het proberen waard.

Verder heb ik de afgelopen seizoenen nog een aantal oudere series gezien:

3.75-4.00* Hunter x Hunter (2011): behoort wat mij betreft samen met FMA: Brotherhood op de shortlist van shounen-series die iedere animefan geprobeerd moet hebben. Zie hier voor een geweldige post die uitlegt wat deze serie boven het maaiveld uit doet steken (en mij toentertijd overtuigde om de serie een kans te geven). Korte samenvatting: HxH heeft een wereld die uitstekend uitgewerkt wordt, met constante regels en een vechtsysteem dat ontzettend divers is, wat gevechten onvoorspelbaar maakt en zorgt voor gevechten waarin strategie minstens zo belangrijk is als brute power; het breekt met veel clichés van het genre (zo speelt het hoofdpersonage in sommige arcs een bijrol, en verliest hij als hij niet sterk genoeg is); de villains zijn niet zwart-wit maar hebben ook "menselijke" kanten, en aan de andere schrikt de serie er niet voor terug om de "donkere" kant van de helden te tonen; en de arcs zijn heel divers, variërend van simpele avonturen tot existentiële reflecties op wat het betekent om mens te zijn. Echt een aanrader.

3.75* Haikyuu: ik zie dat scifi_freak me hem een jaar geleden al heeft aangeraden, maar toentertijd heb ik hem gemeden vanwege mijn allergie voor sportanimes. Onterecht zo blijkt, want ik heb me ontzettend met deze serie vermaakt. Ja, het uitgangspunt is cliché: een aantal underdogs met ongerealiseerd potentieel komen samen en werken naar de top toe. Maar opnieuw: wat telt is de uitwerking, en die is erg goed. Het weet de schoonheid en broederschap van teamsport geweldig te vangen, en de wedstrijden zijn oprecht spannend. Daarnaast introduceert de serie je langzaam tot de sport, waardoor de strategieën (en de vooruitgang van het team) begrijpelijk (en bevredigend) zijn. Voorlopig mijn favoriete sportanime.

3.50* Hyouka: gaat over vier scholieren die een club oprichten, de "Classics Club", en vervolgens allemaal mysteries gaan onderzoeken. Ontspannen sfeer, mooi geanimeerd, leuk hoofdpersonage (stöicijns, beheerst, nuchter en intelligent, en zelfbewust lui - daar heb je dat type weer), en de personages hebben veel chemie en worden best goed ontwikkeld (ze voelen als echte mensen, met tekortkomingen).

3.50* Full Metal Panic? Fumoffu: inderdaad erg grappig hoe het militaire perspectief op alledaagse zaken voortdurend voor chaos en misverstanden zorgt. Valt na een tijdje wel in herhaling, maar toch leuk.

3.25* Saiki Kusuo no Ψ-nan: de slice-of-life / komedie versie van Mob Psycho, met wederom een OP esper in de hoofdrol die zijn krachten als een belasting ziet. Maar Saiki zit in de tegenovergestelde positie: hij wil onzichtbaar zijn, met rust gelaten worden, maar ondanks zijn beste pogingen wordt hij steeds populairder. Bestaat uit korte sketches. Aanvankelijk erg fris, maar herhaalt dezelfde slices of life te veel.

3.25* The Irregular at Magic High School: daar heb je dat type personage weer - een stoïcijns personage dat zelden emoties toont, altijd gecontroleerd handelt en ook nog eens enorm overpowered is. Verder een vrij middelmatige serie met weinig spanning en een wereld die slecht geïntroduceerd wordt, maar ik heb gewoon een zwak voor dit soort personages en het kijkt lekker weg.

3.00* Gekkan Shoujo Nozaki-kun: een parodie van shoujo-animes (over een schrijver van een shoujo-manga die tegelijkertijd niet in de gaten heeft dat zijn assistent een crush op hem heeft), waarin de bekende clichés op de hak worden genomen. Best geinig, maar cliché, en er is nul ontwikkeling.

Momenteel ben ik dus bezig aan Kino no Tabi, en ik ben ook aan Legend of the Galactic Heroes begonnen. De stijl is lelijk, de montage slordig, het drama vooralsnog ineffectief en de gevechten vrij onoverzichtelijk, maar potentieel is er zeker. De hoofdpersonages zijn sterk en de wereld wordt uitstekend opgebouwd.

Op mijn watchlist staan - naast Panty & Stocking, Lupin the Third, en in mindere mate Baccano, Casshern Sins en misschien Dennou Coil - verder nog Kemono no Souja Erin (schijnt haar wereld en personages heel goed op te bouwen en uit te werken) en Nichijou (waarvan ik de beste scènes allemaal al op YouTube heb gezien, waardoor de urgentie om de rest te zien een beetje ontbreekt).

Oh trouwens, voor de liefhebbers: die Blade Runner Short is ondertussen uit. Zelf nog niet gezien.

Zo - hier moet ik weer een jaar mee vooruit kunnen.

Of niet. Tegen mijn verwachtingen in heb ik ook dit kwartaal weer een vrachtlading aan series gezien (ten koste van andere media). Steeds als ik denk dat de schatkist nu écht leeg is weet ik er op de een of andere manier toch weer iets uit te vissen. Maar voor mijn gevoel zit ik nu aan de laatste lootjes. Investeringen in andere media lonen nu waarschijnlijk meer dan mijn net nóg een keer uitwerpen. Of niet? We zullen zien.

Anyway, hier wederom mijn lijstje van wat ik het afgelopen seizoen heb gezien.

Herfst 2017

3.50* Houseki no Kuni: geroemd als de redder van CG-animatie, maar dat is mijns inziens niet helemaal terecht. De serie heeft enkele prachtig geanimeerde scènes, maar dit zit hem voor mij meer in de framing dan in de animatie ervan. Maar dat weerhoudt mij er niet van om deze serie tot de beste anime-serie van de herfst te kronen. Visueel ziet het er (ondanks af en toe een erg lage framerate en uncanny valley CGI) meestal dus best goed uit, de soundtrack is passend en er wordt een sterk coming-of-age verhaal verteld waarin het hoofdpersonage zich fantastisch ontwikkelt en de wereld (waarin "gems", geleid door "sensei", moeten vechten tegen vreemde wezens, "Lunarians", die op de maan wonen) sterk wordt opgebouwd.

3.50* Kino no Tabi: de heradaptatie van Kino no Tabi kon de verwachtingen helaas niet waarmaken - het is in alle opzichten minder dan de originele serie. Sfeer? De stijl en soundtrack zijn niet vervelend, maar vrij identiteitsloos. Plot? De selectie van verhalen is aanzienlijk minder sterk. Die selectie was gebaseerd op een poll waarin fans naar hun favoriete verhalen werden gevraagd, en dat zie je duidelijk terug in de serie: er zit weinig lijn in. In vergelijking met de originele serie zetten de verhalen minder tot denken aan en richten ze zich meer op spektakel, humor en de ontwikkeling van populaire randpersonages. En de verhalen die in beide series voorkomen zijn alle beter in de originele serie: de personages waren minder karikaturaal, de moraal interessanter en de uitwerking van de landen beter. De personages? Randpersonages nemen vaak de plaats in van Kino, en daardoor komt de nadruk meer te liggen op hun dan het verkennen van Kino's tragische maar mooie wereld. Ondanks mijn kritiek ben ik echter blij met deze uitbreiding van het Kino-universum. Die wereld blijft namelijk intrigerend, en Kino's afstandelijke blik blijft verfrissend.

3.25* Inuyashiki: een goede pulpanime, niets meer en niets minder. Het is gebaseerd op een manga van de schrijver van Gantz, dus dan weet je wel waar je aan toe bent: geen bijster positief mensbeeld, veel grof geweld, en in die waanzin een held die licht biedt in de duisternis. Die held is Inuyashiki, een oude man die op een dag per ongeluk gedood wordt door aliens, en vervolgens weer tot leven wordt gewekt als een robot. En dat nieuwe leven gebruikt hij om anderen te helpen: dat is wat hem menselijk doet voelen in zijn metalen lichaam. Zijn antagonist is Hiro: hem overkomt hetzelfde, maar zijn reactie is precies tegenover- gesteld. Geen meesterwerk, en tegen het einde schiet het een beetje door, maar het kijkt lekker weg.

3.25* Mahoujin Guruguru: een satirische serie over twee kinderen die op pad gaan om de koning van de demonen te verslaan voordat hij ontwaakt. Het begint erg fris, met RPG-clichés die voortdurend op de hak worden genomen, een lekker opgewekte sfeer en een razendhoog tempo. Maar zoals vaak verliest de serie haar inspiratie in de tweede helft, en valt het te veel terug op platgekauwde running gags en genre tropes.

3.00* Shokugeki seizoen 3: een serie over Soma, een jongen wiens levensdoel is om een betere kok te worden dan zijn vader, een enorm getalenteerde kok van een kleinschalige diner. Hoewel ik nooit een fan ben geweest van het koken in de serie vond ik het eerste seizoen nog erg vermakelijk, met idiote maar erg creatieve uitbeeldingen van foodgasms, hoge productiewaardes, gevarieerde uitdagingen die verschillende aspecten van koken toonden en een sympathieke cast van personages. Maar in de latere seizoenen valt de serie steeds meer in herhaling: een personage kookt, er zit een twist in het gerecht, foodgasm, the end. De cast blijft sympathiek en wordt goed ontwikkeld, maar de kern van de show (koken) is ronduit saai. En audiovisueel wordt er steeds minder moeite gedaan om te verhullen dat de serie promotiemateriaal voor de manga is. De creativiteit in de animatie is er volledig uit, en de ontwikkelingen zijn gehaast. Matig.

Eerzame vermeldingen: Mahoutsukai no Yome en het tweede seizoen van 3-gatsu no Lion zouden bovenaan deze lijst zijn geëindigd, ware het niet dat ze nog pas op de helft zijn. Later meer dus.

Voor volgend seizoen ben ik (naast de tweede cours van de bovenstaande series) benieuwd naar Violet Evergarden (de meest gehypete serie in lange tijd, met indrukwekkende visuals, een verhaal aan de basis dat prijzen heeft gewonnen en een fameuze studio aan de helm), het nieuwe seizoen van Saiki Kusuo, Devilman Crybaby (de nieuwe serie van Yuasa, vanaf 5 januari volledig te zien op Netflix) en in mindere mate Darling in the FranXX (de nieuwe mecha-anime van Trigger).

Verder heb ik het afgelopen kwartaal nog de volgende series gezien:

4.00-4.25* 3-gatsu no Lion: een serie over een depressieve, geïsoleerde jongen die langzaam maar zeker warmte en richting in zijn leven vindt, voornamelijk onder invloed van drie zussen. Oh, en hij is een pro in Shogi. Ik heb de serie lang voor me uitgeschoven, maar toen ik er uiteindelijk aan begon was ik al snel verkocht. De serie is ontwikkeld door Shaft (de makers van de Monogatari-serie), en die stijl zie je duidelijk in de serie in terug, met een aantal twists die beter bij deze serie passen, waardoor de serie er erg goed uit ziet. En ook de soundtrack is erg sterk, met als resultaat dat de serie veel sfeer heeft. Depressie is een taai onderwerp, maar zo voelt het in deze serie zelden omdat het fantastisch wordt uitgebeeld. En niet alleen het hoofdpersonage, maar ook de randpersonages worden heel goed uitgewerkt. Karikaturen zijn er niet: sommige personages zijn sympathieker dan andere, maar geen enkel personage is door en door slecht. De productiewaardes van Monogatari met een veel beter plot dus. Wat wil een mens nog meer?

3.75*-4.00* Legend of the Galactic Heroes: yep, daar is 'ie dan. De gedateerde animatie en identiteitsloze soundtrack (de klassieke muziek is niet vervelend, maar tilt scènes zelden naar een hoger niveau) blijven stoorzenders, maar de inhoud heeft een dusdanig hoog niveau dat het eindproduct toch fantastisch is. Ik kan me zo één-twee-drie geen serie voor de geest halen met meer ambitie dan LOTGH. Het heeft een enorme cast van personages, waarvan er een groot aantal (de twee hoofdpersonages voorop) terecht iconisch zijn geworden. Het verkent grote, moeilijke ideeën - over de wenselijkheid van democratie tov verlichte autocratie, de rechtvaardiging van oorlog, tot op welke hoogte het doel de middelen heiligt, etc - op een pakkende manier. En het past de logica van haar wereld genadeloos toe op haar personages: fouten worden bestraft, en simpele pech kan de beste vellen. Terecht een klassieker kortom.

3.75-4.00* Jojo: een serie over de Joestar-familie en hun generatielange strijd (iedere serie volgt een nieuwe generatie) tegen duistere machten. Klinkt cliché? Dat was mijn indruk ook: machomannen die vechten tegen clichématige vijanden - dat hoef ik niet te zien. Maar daarmee deed ik de serie tekort, want hoewel het uitgangspunt van de serie inderdaad erg cliché is, is de uitwerking subliem. De eerste arc is nog weinig creatief, maar vanaf de tweede arc toont de serie haar werkelijke gezicht, met erg vermakelijke personages en iconische vijanden maar vooral ontzettend creatieve gevechten. Dat laatste is voor mij vooral wat deze serie zo bijzonder maakt - en in dat opzicht wordt de serie, soms na enig zoeken (zoals in het mindere eerste seizoen van Stardust Crusaders), steeds beter, met hilarisch bizarre gevechten als resultaat. En stijlvol is de serie ook nog, op haar eigen campy manier. De betere battle shounen dus.

3.75* Baby Steps: een serie over een studieuze jongen die verliefd wordt op tennis. Na mijn ontdekking van het sportgenre heb ik een aantal series geprobeerd, en dit vond ik één van de beste, om twee redenen. Ten eerste is het analytische hoofdpersonage iemand waar ik me beter in kan leven dan in de zoveelste schreeuwerige tiener. En het zorgt voor een andere, meer intellectuele benadering van sport: fysieke giften blijven belangrijk, maar begrip en strategie zijn dat ook. Ten tweede is de serie relatief realistisch: het hoofdpersonage ontwikkelt zich stap voor stap, en iedere stap wordt goed uitgelegd. De serie legt duidelijk uit welke kwaliteiten een goede tennisspeler nodig heeft, en vertelt wat tennis uniek maakt. Audiovisueel is het helaas middelmatig, maar dat mag de pret niet drukken. Goed.

3.50* Chihayafuru: vanaf nu doe ik het gewoon alfabetisch. Chihayafuru gaat over een meisje, Chihaya, die een passie ontwikkelt voor karuta, een maf Japanse kaartspel waarin je zo snel mogelijk een kaart moet pakken als je het eerste rijm van een gedicht hoort. Ik weet het, dat klinkt niet bijzonder interessant. Maar de serie slaagt er goed in om karuta boeiend en spannend te maken, en in vergelijking met andere sportanimes heeft het een "vrouwelijkere" benadering, met minder nadruk op "mannelijke" thema's als doorzettingsvermogen, broederschap en competitiviteit en meer nadruk op "vrouwelijke" thema's als de relaties (waaronder romantische spanning) tussen de personages, en wat hen motiveert als spelers. Dat maakt de serie fris. Maar de mannelijke aanpak ligt me uiteindelijk toch net iets beter.

3.50* FLCL: eindelijk herzien, en dit keer beviel het een stuk beter. FLCL is een coming-of-age-story in de vorm van een mecha-anime, met een knotsgekke, drukke stijl en energieke rockmuziek als soundtrack. De eerste keer dat ik het zag stoorde ik me erg aan de muziek, maar dit keer vond ik het vreemd genoeg juist goed passen. En de stijl is uiteraard helemaal mijn ding. Een beetje gedateerd misschien, maar het blijft intens. Maar écht enthousiast ben ik nog steeds niet over de serie. Het plot is nogal warrig, en hoewel de thema's in zekere zin tijdloos zijn ben ik ze te veel ontgroeid om er veel bij te voelen.

3.50* Hikaru no Go: een serie over een jongen, Hikaru, die de geest van een legendarische Go-speler aantreft op de zolder van zijn grootvader. Het resultaat is een ontdekkingsreis door de Go-wereld, die erg goed (en - voor die tijd - realistisch) wordt neergezet. Ook de personages zijn prima, en de soundtrack is passend. Maar de serie begaat één grote zonde: het legt Go niet goed uit. Na iedere aflevering is er een kort segment waarin regels en strategieën van Go worden uitgelegd, maar die werden niet ondertiteld, dus daar heb je als niet-Japans-sprekende niet zoveel aan. En idealiter moeten dat soort dingen gewoon in de serie zelf worden verteld. Nu begrijp je er na 75 aflevering nog niet veel van, en moet je de schrijver maar op zijn woord (en epische muziek) geloven dat er een spannende strijd gaande is. Verder gewoon goed.

3.50* Kemono no Souja Erin: gaat over de ontdekkingsreis van een meisje, Erin, om harmonie en begrip te zoeken (in plaats van brute uitbuiting) tussen mens en dier. Dat thema ligt mij wel, en Erin is een erg fijn personage - één van de zeldzame sterke vrouwelijke personages in anime, met een eigen wil, een goed hoofd en een sympathieke persoonlijkheid. Daarnaast heeft de serie een lekker eigen stijl, en de zachte soundtrack is passend. De tweede helft van de serie is minder (minder karakterontwikkeling, meer politiek), maar als je van een epos met een sterk vrouwelijk personage houdt is dit zeker een aanrader.

3.50* Kobayashi-san Chi no Maid Dragon: een erg leuke slice of life serie over een draak (een maid in haar menselijke vorm) die gered wordt door een vrouw, en vervolgens met haar gaat samenwonen. De humor doet een beetje denken aan Fumoffu, met draken die moeilijkheden ervaren bij hun pogingen om te integreren in de menselijke maatschappij, en de sfeer is lekker luchtig. Een fijn tussendoortje.

3.50* Oregairu: een serie over een verbitterde loner die verplicht wordt om lid te worden van een club wiens doel is om andere mensen te helpen. Aanvankelijk was ik vrij sceptisch over de serie (de zoveelste wish fulfilment serie over een sociaal beperkte jongen die een harem in de schoot geworpen krijgt), maar de serie overtrof mijn verwachtingen. Wish fulfilment of niet, de serie heeft een sympathieke cast en neemt haar personages serieus. De personages hebben tekortkomingen die voor spanningen zorgen, en het confronteren van die tekortkomingen is een lang, moeilijk proces. En het hoofdpersonage - met zijn cynische mensbeeld en onconventionele methoden - ligt mij wel. Slim en introvert, maar ook beperkt.

3.50* Youjo Senki: een zeldzame serie met een hoofdrolspeelster die door en door slecht is, een sociopaat die alleen maar aan zichzelf denkt, en daarvoor (naast zijn gebrek aan geloof - of beter: de actieve verwerping van God) door God ("Being X") gestraft wordt, door hem te reïncarneren als een meisje in een andere wereld (yep), waarin de eerste wereldoorlog langer aanhield. Dat je als kijker in zekere zin aan de kant van de "slechten" staat is een leuke twist, en het hoofdpersonage is een vermakelijke antiheld: een loli die verre van schattig is, maar God veracht, logica en pragmatisme prijst, een cynisch mensbeeld heeft en genadeloos is voor mensen die in haar weg staan. Goed.

3.25-3.50* Usagi Drop: een serie over een werkende man die de bastaarddochter van zijn grootvader adopteert en vervolgens zijn hele leven aan moet passen. Vaak vind ik kinderen irritant, maar Rin is een uitzondering op die regel: ze heeft de leuke aspecten van kinderen (onschuld, nieuwsgierigheid, trouw - dat soort dingen) zonder de slechte aspecten (drukte, egocentrisme, zeurderigheid, etc). Daardoor is de serie lekker luchtig, en de uitdagingen van het ouderschap maken een interessant onderwerp.

3.25* ReLIFE: om de groei van NEETs tegen te gaan wordt een nieuw programma ontwikkeld, waarin NEETS een verjongingspil gegeven wordt en ze terug naar de middelbare school gestuurd worden. Ja, echt. Want daar kunnen ze hun sociale leven, conditie, toekomstvisie en zelfvertrouwen weer opbouwen. Met als resultaat een volwassene die tienerproblemen probeert op te lossen (en in de tussentijd zijn eigen problemen probeert te overwinnen). De personages zijn sympathiek en het tempo ligt lekker hoog, maar hoogdravend is dit natuurlijk niet. Wel een leuk tussendoortje.

Ik ben nog bezig met Casshern Sins, Ghost in the Shell, Nichijou, Panty & Stocking en Welcome to the NHK. En Aria, Bakuman, Natsume Yuujincho en Shirobako staan nog op mijn watchlist. En dan zijn er ook nog een aantal series die ik misschien weer ga oppakken als mijn lijst leeg is (oa de Lupin III serie). Voorlopig ben ik dus toch nog zoet vrees ik. Maar hopelijk is mijn backlist over drie maanden écht leeg.

Paar lekkere series gezien hoor. Paar toppers, maar ook een aantal die ik zelf nog moet zien. Leuk dat je Baby Steps goed kunt waarderen. Sport anime kan ontzettend fijn zijn indien goed uitgewerkt. Dat bewijst deze serie ook.

En LotGH: ik ben soms nog geschokt wat voor gedurfde keuzes werden gemaakt met hoofdpersonages. Mensen zweren bij GRRM, maar men kon voor dat soort plot en karakterontwikkelingen toen al in Japan terecht.

Van Usagi Drop al eens de manga gelezen? Dat werkje ging echt volledig de verkeerde kant op. Gelukkig stopt de anime op het goede moment. Mierzout, maar fijn.

Ik zal 3-gatsu no Lion eens opzoeken. Ik ga komende weken wat recente anime kijken uit dit seizoen nu alles een beetje klaar is. Bevindingen post ik hier wel een beetje. Komend seizoen kijk ik ook weer uit naar de nieuwe reeks Nanatsu no Taizai.

Ik heb de samenvattingen van de latere volumes gelezen (ik wilde weten hoe de serie afliep). Maar dat had ik dus beter niet kunnen doen. Dan bouw je zo'n mooie vader-dochter relatie op, en dan dat. Ugh.


Ik ben benieuwd! Meer activiteit in dit topic is altijd welkom.


Ja, is dat iets? Ik weet dat het één van de best verkopende mangareeksen is, maar de indruk die ik ervan had was altijd dat het een vrij standaard battle shounen is.

Hmm. Lastige. Het is inderdaad een shounen en die bevatten natuurlijk een hoop overeenkomsten met elkaar. Ik vind Naruto en One Piece bijvoorbeeld ook hele fijne series, maar die komen eerder uit mijn jeugd. Shounens die ik nu zie moeten wat origineler uit de hoek komen. Dat doet deze serie wat mij betreft. Ten eerste is dit verreweg de best getekende shounen ooit. Dan heb ik het over de manga, maar de anime neemt het aardig over. Helaas hebben shounenanime niet altijd een even hoge production value per episode. Deze reeks skipt daarom godzijdank de filler. Verder zie je bijzonder drukke actiescenes met extreme gevechten en powers. Doet denken aan Akame ga Kill, doch zonder het geforceerde schokeffect.

Daarnaast is het aspect van de zeven zonden en de 10 geboden heel tof in de serie uitgewerkt. Soms is er een hele dunne lijn tussen goed en kwaad. Goede personages die bijvoorbeeld tot heel veel dingen in staat blijken te zijn. Geen idee of je Hunter x Hunter ooit hebt gezien, maar die donkere kant wil het vaak op gaan. Het is ook geen standaard coming of age verhaal die je vaak ziet in shounen als Dragon Ball, One Piece of Naruto. De hoofdpersoon is een paar duizend jaar oud en draagt dus veel bagage met zich mee. Meer dan een onvolwassen Luffy of Naruto om iets te noemen. Ik zou het meer typeren als shounen omdat de aktie, wereld, plotlijnen en gebruik van comedy doen denken aan shounenseries. Het gaat echter veel dieper en de serie volgt trouw, zonder filler, de manga. En die is zéér goed en blijft vooralsnog interessant. Terwijl ik mijn interesse in One Piece wel kwijt ben.

Conclusie: onorthodoxe shounen die meer ambities heeft dan de standaard. Doet in die trant denken aan (het nog betere) Tower of God. Of The Gamer.

Fijn; eindelijk eens zin in wat anime gekregen zo. Wanneer ik mijn binge van iZombie heb afgerond even wat dingen gaan bekijken.

Top, bedankt voor de uitleg! Gaat op de lijst, voor als ik een keer zin heb in een shounen. Hij staat zelfs op de site zie ik. (Hunter x Hunter heb ik inderdaad gezien trouwens. Die beviel erg goed. One Piece heb ik altijd gemeden vanwege de kinderlijke uitstraling en het enorme - en groeiende - aantal hoofdstukken.)

Om er weer goed in te komen ben ik begonnen met wat series van het afgelopen animeseizoen die wat minder ontvangen zijn, maar die ik op basis van plot of visuals toch vrij aantrekkelijk vond ogen. Even wat bevindingen.

Dies Irae: Dit was een van de meest veelbelovende series van het seizoen. En ging volledig ten onder aan hoge verwachtingen. Het is een adaptatie van een ambitieuze visual novel reeks met een breed scala aan personages. De anime maakt de fout om het een anime voor de fans te maken: extreem veel personages maken hun entree (de fans zullen de namen vast kennen) met veel bombarie en verdwijnen vervolgens weer om later weer op te duiken. Op dat punt weet je al niet meer wie die personages zijn. Om het ingewikkelder te maken volgt de eerste aflevering puur de antagonisten (nazi's, I kid you not) die een niet uitgelegd occult ritueel volgen en andere namen (?) en krachten kregen(?). Not sure... In de tweede aflevering volgen we opeens een schooljongen die een vorig leven heeft geleid dat echter helemaal niets te maken heeft met het hierboven naziverhaal. Bizar vaag plot met matige visuals. Daar ben ik mee gekapt. Klonk aanvankelijk origineel en leuk, maar dit is gewoon een zooitje. 1/5

Black Clover: standaardshounen in de zin van Naruto en Fairy Tail. Waar Fairy Tail al neigt naar plagiaat van Naruto en One Piece is dat bij Black Cover het geval in het kwadraat. Plot is precies hetzelfde als Naruto: een wees die graag hokage (in dit geval wizard king) wil worden, die geen enkele standaardkrachten heeft in deze wereld, maar wel een duister iets binnenin zich draagt; die een overpowerde rivaal/vriend heeft die zijn arrogante bek niet tegen hem opentrekt, maar wel zijn beste vriend is (waarom?); een hoofdpersoon die gigantisch dom en druk is, maar op basis van zijn lef en doorzettingsvermogen een groot aantal vrienden verwerft. etc. Alleen dan zonder de sublieme worldbuilding van Naruto. De ninja-powers van Naruto en het hele Shinobi wereldje is veel tijd in gaan zitten en leuk bedacht: er zit als het ware een systeem achter. In Black Clover niet: er is gewoon magie en die magiërs gebruiken dikke boeken met spreuken (die ze overigens niet opnoemen) die zij krijgen toegewezen en that's it. Deal with it. Leuk voor de fan van shounens. 2/5*

Juuni Taisen: Tikkeltje standaard, maar wel een leuke Battle Royale achtige anime. Gaat over een periodiek (over 12 jaar) terugkerend toernooi waarin de sterkste krijgers/moordenaars van verschillende clans meedoen. Ieder jaar is er een ander doel dat volbracht mag worden. Je raadt het al: hoe dat doel volbracht moet worden en wat het lot wordt van de medespelers maakt niets uit. Er zijn ook geen duidelijke regels: men mag zelfs het land verlaten tijdens het spelen van het toernooi. Ondertussen krijgen we natuurlijk flashbacks te zien om de deelnemers uit te diepen en hebben we te maken met een (on)gezonde dosis verraad. Standaard, maar leuk vormgegeven en fijne actie. Het ambieert ook niet meer te zijn dan dat. Zeer vermakelijk. 3,25/5*

Net-juu no Susume (Recovery of an MMO Junkie): niet veel verwachtingen van, maar best leuke slice of life (wat het eigenlijk gewoon is). Vier afleveringen van gezien, maar verwacht snel door te gaan. Het gaat over een dame van dertig zonder zelfvertrouwen die na haar ontslag besluit een NEET te worden. Dat ze vermoeid is van de ketenen van sociale contacten moge duidelijk zijn (een thema dat we steeds vaker zien in series en anime). Voordat ze begon met haar baan was ze verslaafd aan een verouderd MMO spel en besluit nu een nieuw MMO spel met een huge online community te gaan spelen. In die wereld leert ze vrienden kennen, is ze makkelijker en zonder aarzeling haarzelf, en wordt ze ook verliefd op een ander personage (met genoeg complicaties). Gek genoeg zorgt haar online activiteit er juist voor dat er ook meer gebeurt in haar privéleven en treedt ze steeds meer buiten haar comfortzone. Leuke anime die niet per se grote maatschappelijke thema's zwaarmoedig wil behandelen, maar waar zeker meer diepgang achter schuilt dan op eerste gezicht lijkt. 3,75/5*

Een paar andere series geprobeerd, maar daar eigenlijk na één aflevering mee gestopt. Deed dat eerder na een aflevering of vier. Ben er weer achter gekomen dat er behoorlijk wat ongeïnspireerde zooi wordt gemaakt zeg! Laten we het erop houden dat dat het lot is als je ondergewaardeerde anime wilt vinden.

Dit is volgens mij de eerste omschrijving van Black Clover die ik heb gelezen waarin niet geklaagd wordt over het geschreeuw van het hoofdpersonage. (Dat is ook meteen alles wat ik over de serie weet.)

Over Net-juu heb ik ook positieve dingen gehoord. Ik heb de eerste aflevering gezien, maar het klikte bij mij niet echt. De MMO-setting is mijn ding niet zo. Te weinig binding mee. Maar het lijkt me inderdaad wel een leuke, luchtige romcom, en misschien ben ik er in de toekomst wel een keer voor in de stemming.

Dat geldt voor ieder medium volgens mij. Maar ik ben blij dat er mensen zijn die het doen. Hopelijk weet je een paar mooie parels op te vissen uit de vervuilde oceaan!

Crunchyroll en Animenewsnetwork hebben trouwens wel informatieve jaaroverzichten.

Tamelijk irritante voice-acting in Black Clover, maar ik lijk er na behoorlijk wat shounens te hebben gezien een weerstand voor te hebben. De hoofdpersonages uit Dragon Ball, Naruto, One Piece, Fairy Tail etc zijn ook gigantisch druk. Alleen deze hoofdpersoon lijkt op momenten wel door alle geluidsbarrières te gaan.

Wie weet kom ik nog wat tegen, maar heb binnenkort wel wat hoogscorende series op mijn lijstje staan.

Nieuwe trailer van de LOGH-reboot (die begint op 3 april):

De voice acting, character designs en stijl en soundtrack lijken zo op het eerste gezicht érg generic, maar de animatie is een gigantische stap vooruit. Bij de originele serie kon ik vaak niet goed volgen wat er gebeurde tijdens de gevechten, en hopelijk wordt dat hier gecorrigeerd. De diepgang van de originele serie zal deze reboot waarschijnlijk niet weten te evenaren, maar hopelijk weet het toegenomen spektakel daarvoor enigszins zal compenseren. En ach, als het tegenvalt dan loopt de originele serie niet weg. Niets te verliezen.

Hier weer mijn overzichtje van wat ik het afgelopen seizoen heb gezien! Uiteindelijk heb ik toch nog flink wat gezien - minder dan het vorige kwartaal, maar meer dan ik had verwacht. Het seizoen zelf had een aantal mooie verrassingen (ondanks de overdosis aan comfy slice-of-life-series), en ook daarbuiten heb ik een paar goede ontdekkingen gedaan. Maar genoeg introductie, hier gaan we weer.

Winter 2018

3.75*-4.00* 3-gatsu no Lion seizoen 2: nog meer geprezen dan het eerste seizoen, maar ik vond dit seizoen persoonlijk net iets minder. De thema's liggen me minder: de nadruk ligt dit keer minder op de depressie van het hoofdpersonage, en meer op de beslommeringen van bijpersonages, en sociaal commentaar op die problemen. Dat doet de serie prima, maar het sociale commentaar is niet geheel vrij van tropes, en het hoofdpersonage gedraagt zich net iets te veel als een shounen MC met een superhero complex (en een neiging voor melodrama). Daarnaast is het gewoon iets minder fris. Maar over de gehele linie was het weer een erg sterk seizoen. De personages ontwikkelen zich uitstekend, en het blijft knap hoe de serie zo'n groot ensemble van personages met zoveel nuance en inzicht weet neer te zetten.

3.50-3.75* Devilman: Crybaby: kijk, dit is nou het soort serie waarmee Netflix een bijdrage kan leveren aan de animewereld. Stijlvol, compromisloos, en boordevol sex en geweld: dit zou de normale televisie in deze vorm nooit gehaald hebben. Maar in de handen van Netflix wordt het een harde trip met veel stijl en een unieke, donkere visie. Meer van dit en minder series opkopen en pas uitzenden als ze afgelopen zijn graag!

3.50-3.75* A Place Further than the Universe: een serie over vier meisjes die om uiteenlopende redenen besluiten om met een expeditie naar Antarctica te reizen. Ik verwachtte "cute girls doing cute things" gedoe, maar na de lovende recensies heb ik het toch maar geprobeerd, en het beviel zowaar uitstekend. De hoofd- personages hebben veel persoonlijkheid en hun beweegredenen worden sterk uitgewerkt. En de centrale thema's van de serie - het najagen van dromen en vriendschap - worden met veel liefde en overtuiging uitgewerkt. En ook audiovisueel is het prima. Vooral de soundtrack was erg effectief. Fijne verrassing.

3.50* Dragon Ball Super (finale): ja, bij deze mijn bekentenis dat ik de serie uit nostalgie een beetje heb zitten volgen. En hoewel ik de serie als geheel zeker geen 3.5* zou geven (vooral de eerste twee arcs - met povere animatie en verhaallijnen die we al kenden - waren dramatisch) heb ik me met de laatste arc, en zeker de finale daarvan, erg goed vermaakt. De animatie is aanzienlijk verbeterd, vooral tijdens de hoogtepunten, en de nieuwe personages - en verdere uitbreiding van de wereld - zijn aan me gaan groeien. Vooral de twee toernooien waren erg vermakelijk. Hoogstaand is het allemaal niet (het is ontzettend voorspelbaar, volgt alle shounen-tropes nauw en barst van de fanservice, ten koste van geloofwaardigheid), maar dat had ik ook niet verwacht. Spektakel en nostalgie, dat is wat de serie voor mij moet brengen, en daarin is het uiteindelijk prima geslaagd. Een aanrader voor de nostalgici onder ons dus, zolang je je verwachtingen kan temperen.

3.50* Mahoutsukai no Yome: blijkbaar zijn in Japan verhalen waarin een personage na een moeilijke jeugd naar eigenwaarde zoekt in de mode - dit is (naast 3-gatsu en Violet Evergarden) de derde serie in die trant deze winter. Het gaat over een meisje dat op een slavenmarkt gekocht wordt door een niet-menselijk magisch wezen, en hoe zij vervolgens samen groeien: Chise (het meisje) leert zichzelf te waarderen en ontwikkelt haar eigen verlangens, Elias (het magische wezen) leert menselijke emoties te begrijpen. Begint erg sterk, en het ziet er goed uit, maar in de tweede cour verliest de serie enigszins haar focus (het zoekt naar een groots conflict in plaats van persoonlijke groei door kleine conflicten), en het eindigt vrij zwak.

3.50* Violet Evergarden: na de hype kwam voor velen de teleurstelling. Maar dat kwam voornamelijk door de opgeblazen verwachtingen die veel mensen van deze serie hadden, want er is op zich weinig mis met de serie: het is alleen geen meesterwerk. Het gaat over een meisje dat kindsoldaat was, de commandant verloor wiens bevelen haar leven richting gaven, en vervolgens zelf richting aan haar leven moet zien te geven. In technisch opzicht is dit visueel één van de meest indrukwekkende series die ik heb gezien, en hoewel Violet niet het meest charismatische personage is wordt ze goed ontwikkeld. Op de productiewaardes na blinkt het nergens echt in uit, maar als je van dit soort series houdt is het zeker de moeite waard.

3.25* Overlord II: het vervolg op de power fantasy waarin een gamer een MMORPG-wereld ingezogen wordt en vervolgens - samen met zijn onderdanen - één van de machtigste wezens van die wereld blijkt. Het eerste seizoen toonde vooral hoe de MC iedereen overpowert, maar in het tweede seizoen doet de serie een serieuze poging om haar wereld op te bouwen, met een breed scala van personages. Alleen zijn de personages niet bijster interessant (wandelende fantasyclichés), en is de world building wat te gehaast. Maar het blijft wel een vermakelijke serie verder, en een derde seizoen is verrassend genoeg al aangekondigd.

2.00-2.25* ReLIFE: Kanketsu-hen: wat moet je niet doen als je als uitgangspunt neemt dat twintigers met een pil terug naar high school gaan? Inderdaad, je moet dat uitgangspunt niet serieus nemen. Maar dat doet deze serie wel, met als resultaat een heleboel onnozel melodrama dat meer irriteert dan ontroert. Meh.

Eerzame vermeldingen: Darling in the Franxx en Saiki Kusuo zijn nog bezig (beide niet hoogstand, maar wel vermakelijk), en met After the Rain ben ik nog bezig. En ik ben ook aan Gintama begonnen (omdat ik las dat de serie binnenkort gaat eindigen). Maar geen idee of ik ooit door alle afleveringen zal komen.

Dit seizoen heeft een heleboel series die er goed uit zien. BnHA, Steins;Gate en Full Metal Panic hebben vervolgseries (van die drie beviel vooral de première van Steins;Gate uitstekend), een aantal populaire mangaseries krijgen een adaptatie (Golden Kamui, Hinamatsuri, Wotakoi), en Megalo Box (erg stijlvol, met een old school sfeertje) kan een sleeper hit worden. De LOGH-reboot bevalt vooralsnog ook prima. De stijl en character designs zijn saai, maar verder is het visueel een enorme update, en de persoonlijkheid van de hoofdpersonages (en strategie van de gevechten) wordt goed gevangen. Lijkt een fijn seizoen te worden.

Verder heb ik het afgelopen kwartaal nog de volgende series gezien:

3.75* Ghost in the Shell: Stand Alone Complex: cyberpunk is mijn ding niet zo, omdat de focus vaak ligt op onderwerpen - criminaliteit, politieke corruptie, complotten - die me niet zo boeien. Maar de GITS-films zijn een uitzondering omdat ze aan dat mengsel filosofie toevoegen, en ontzettend sfeervol zijn. Deze serie kan de sfeer van de films weliswaar niet evenaren, en is iets minder filosofisch, maar ik ben blij dat ik haar toch een kans heb gegeven. Hoewel de hoofdverhaallijnen dus niet direct mijn ding zijn worden ze erg intelligent uitgewerkt, en sfeer heeft de serie volop, vooral vanwege de uitstekende soundtrack. En naast de hoofdverhaallijnen zijn er ook een heleboel stand alone afleveringen die ik uiteindelijk misschien nog wel leuker en interessanter vond. In die afleveringen worden de wereld en personages uitgediept én worden filosofische thema's verkend, en dat maakte de serie voor mij meteen een stuk interessanter. Goed.

3.75* Scum's Wish: ik zag het ergens omschreven worden als de HBO-versie van een high school romcom, en dat vat de serie wel goed samen. Veel seks, en veel morele ambiguïteit, met personages die vaak weinig sympathiek maar tegelijkertijd begrijpelijk handelen. Het gaat over twee tieners die besluiten om elkaar hun lichamen te lenen om de leegte in hun hart te vullen, omdat ze niet kunnen zijn met de mensen (leraren) op wie ze werkelijk verliefd zijn. Klinkt trashy, ik weet het, maar de serie karikaturiseert haar personages niet maar is juist bloedeerlijk over de drijfveren van de personages - en voor wie zich zijn chaotische puberteit nog kan herinneren zijn die vaak best herkenbaar. De serie is eerlijk over de donkere kanten van de liefde, maar benadrukt tegelijkertijd dat het een uitdaging is die het waard is om aan te gaan. Mooie, rauwe serie.

3.50-3.75* Bakuman: een interessant - zij het zwaar geromantiseerd - inkijkje in de mangawereld, en meer in het algemeen de uitdagingen die komen kijken bij het creëren van kunst/fictie. De hoofdpersonages zijn twee tieners wiens droom het is om mangaka te worden, en het enthousiasme waarmee ze hun droom najagen is aanstekelijk. Door de voortdurende competitie om de top te bereiken voelt het een beetje als een sportserie, waardoor het makkelijk wegkijkt, en ondanks het aantal afleveringen blijft het fris tot het einde.

3.50-3.75* Uchouten Kazoku: gaat over een "excentrieke familie" van tanuki in een magische versie van Kyoto waarin tanuki (wezens die van vorm kunnen veranderen) en tengu (wezens die kunnen vliegen en de elementen kunnen beheersen) naast mensen leven. Erg leuke serie. Lekker fris, opgewekt sfeertje, het hoofdpersonage is sympathiek, en de cast heeft veel chemie. Ook de thema's zijn interessant: vooral het thema van voedsel. Tanuki worden door mensen gegeten, en de serie verkent hoe zij daar in staan, als intelligente, zelfbewuste prooien. Wat tot bizarre situaties leidt, maar ook tot interessante reflecties.

3.50* Casshern Sins: een trage, melancholische serie over een robot die naar betekenis zoekt in een dode wereld. Een taaie serie, maar ook erg fascinerend. Het is in zekere zin een anti-shounen, met gevechten die niet spannend maar repetitief, doelloos en anticlimactisch zijn. En het centrale thema - hoe verschillende personen met de dood omgaan, en het belang van dood in het menselijke bestaan - is erg interessant.

3.50* Grimgar: een realistische benadering van het isekai-genre, waarin personages in hun nieuwe leven in een andere wereld voor hun leven moeten vechten met de zwakste vijanden om niet van de honger om te komen. Die benadering ligt mij wel, en het is boeiend om een verzameling van standaard anime-personages met die omstandigheden te zien stoeien. En verder kijkt het gewoon makkelijk weg.

3.50* Nichijou: een serie die ik al kende van haar YouTube-highlights, en uiteindelijk ook maar op de normale manier heb gezien. In serievorm is het iets minder effectief, vooral doordat het steeds weer terugvalt op dezelfde soort humor (kijk eens hoe maf, random en over the top alles is!), maar het blijft erg vermakelijk verder, met enkele hilarische gags en een constant niveau over de gehele serie. Een leuke komedieserie.

3.50* Panty & Stocking with Garterbelt: een knotsgekke serie over een seksverslaafde en een suiker- verslaafde engel die uit de hemel gekukeld zijn en spoken moeten verslaan om weer toegelaten te worden. De stijl is erg tof, met enorm vlotte en energieke animatie die bij momenten echt fantastisch is. Helaas wisselen intense en hilarische, en flauwe en middelmatige, segmenten elkaar af, en de puberale poep-en-plas-humor is mijn ding niet. Maar voor liefhebbers van dit soort animatie is het zeker een aanrader.

3.25* Welcome to the NHK: gaat over een NEET (iemand die geen werk heeft of zoekt maar door zijn ouders gesteund wordt) en zijn poging, geholpen door een vriendelijk meisje, om aan die conditie te ontsnappen. De humor moet je liggen, en bij mij klikte die niet echt, en niet iedere ontwikkeling is even interessant, maar de dramatische ontwikkelingen zijn bij momenten erg effectief, en de serie biedt een aantal boeiende inzichten.

Pfoe, blijft veel werk dit. Maar hier kan ik als het goed is weer drie maanden mee vooruit.

Bakuman, Welcome the the NHK, Casshern... dat zijn heerlijke bingeseries. Komen nog uit mijn vroege animetijd. Zeker Bakuman was ik enorm fan van toen. Heerlijke (enigszins volwassen) shonen. Volgens mij ook van de mangaka van Death Note dacht ik?

Devilman en Violet Evergarden heb ik ook gezien. Die eerste was écht heerlijk. Fucked up, fijne visuals en non-stop actie. Beetje hoe ik One Punch Man en Mob Psycho 100 heb ervaren, minus de humor dan. Violet zag er prachtig uit en bij vlagen ook hele mooie one-off verhaallijnen. Niet echt briljant nee en ook lost het niet helemaal de grote verwachtingen in. Toch heel makkelijk uitgekeken en het had zeker zijn momenten. Darling in the FranXX en Saiki staan nog op mijn to-watch list. Eigenlijk wel een hoop animes die op netflix staan komen op die lijst. Zeker de helft heb ik gezien, maar er staan ook wat interessante (recentere) dingen op. Zoals Blame (ben liefhebber van het werk van de mangaka). Ook dit nieuwe seizoen even het betere werk er tussenuit proberen te vissen. Denk wel dat ik de nieuwe Tokyo Ghoul ga volgen, ondanks dat ik de Re manga stukken minder vind dan het eerste deel. Ik heb ook wat andere dingen op het oog. Zodra een aflevering of drie beschikbaar zijn van die series ga ik het een en ander testen. Bevindingen probeer ik hier wel te plaatsen (ben net klaar met The Magicians S3, dus moet hoe dan ook een nieuwe serie uitkiezen).

Met Casshern was ik juist érg lang bezig. Dat was echt het soort serie waar ik om de zoveel tijd weer een aflevering van oppakte. De sfeer is erg zwaarmoedig, waardoor het niet een serie is die je snel opzet als je moe thuiskomt na een dag werken, en doordat het voor een groot deel episodisch is word je ook niet echt in het verhaal getrokken. Maar een bijzondere serie is het zeker. Nog bedankt voor de tip!

Bakuman was ik wel als een razende doorheen (ondanks de 72 afleveringen die het telt). Inderdaad van de mangaka van Death Note. Geen idee of het deels autobiografisch is, maar die manga waarmee ze aan het einde succes boekten had ook érg veel weg van Death Note: twee personages met conflicterende idealen die psychologische gevechten voeren, en uiteindelijk allebei doodgaan. Erg leuke serie inderdaad.


Darling in the Franxx heeft mijn verwachtingen echt overtroffen. Kijkt erg fijn weg. Toen de serie begon was er veel geklaag over de fanservice, en ik knipperde ook wel even met mijn ogen toen ik de mecha-besturing zag. Maar ik kon er wel om lachen hoe onsubtiel het allemaal is, en na de eerste paar afleveringen is de fanservice sterk verminderd. Wat overblijft is een eerbetoon aan het mecha-genre dat barst van de clichés maar uitstekend vermaakt, met veel spektakel, een sterke productie en een simpel maar bevredigend plot.


Ik ben benieuwd! Ik vind dit vooralsnog een erg fijn seizoen. Weinig echte uitschieters misschien (al zijn er wel een paar kandidaten, zoals Steins;Gate 0, dat vooralsnog als een meer volwassen versie van de originele serie aanvoelt, waar de personages soms iets te veel wandelende tropes waren), maar een heleboel vermakelijke series. Los van de vervolgen/reboots (Legend of the Galactic Heroes, My Hero Academia, Full Metal Panic (helaas lijkt de humor er voorlopig helemaal uit te zijn, maar deze serieuze aanpak is ook niet verkeerd), en Steins;Gate 0 dus) heb je een historische avonturenserie (Golden Kamui, helaas wel met hilarisch slecht geanimeerde CGI-beren), een komische gag-serie (Hinamatsuri), een romcom die zowaar op volwassenen focust (Wotakoi), een verrassend degelijke Sword Art Online spin-off van de schrijver van Kino no Tabi, en twee originele series met behoorlijk wat potentieel (Hisone to Maso-tan, een BONES-serie over draken-piloten, en vooral Megalobox, een eerbetoon aan Ashita no Joe). En voor de liefhebbers van piano- muziek is er Piano no Mori, met karige animatie maar veel aandacht voor de muziek. Voor ieder wat wils.

Voor eerste indrukken is deze site trouwens wel nuttig.

Goed punt. Let wel: die series heb ik gekeken in mijn puberjaren. Toen was ik niet uit de buurt van anime te houden. En wat heeft een puber: tijd te over. Zelfs voor depressieve zwartgallige slowburners als Casshern. Ik weet niet wat het is, maar na een aantal superhelden/shonen/mecha anime te hebben gezien maakte deze anti-heldenepos sterke indruk.

Bakuman was inderdaad supervermakelijk en amusant. Ik vond die manga's die zij, maar ook hun concurrenten (vooral die jonge concurrent/gek/hikikimori schreef toffe dingen) maakten ook hele mooie verwijzingen naar overige manga's. Mooi wereldje die ook de gevaren van het opbranden van mangaka's laat zien.



De vervolgen ga ik in ieder geval wel kijken. Benieuwd wat ze van de nieuwe Legends of Galactic Heroes hebben gebrouwen. Steins;Gate vond ik heel wat jaartjes geleden top. Benieuwd of het vervolg datzelfde gevolg kan geven. FMP kijk ik ook mee straks. Hoop dat de slapstickhumor wel een beetje terugkeert, maar Fumoffu was ook een losstaand deel.

Full Metal Panic is nog niet afgelopen (door productie-issues zijn een aantal afleveringen vertraagd), maar het nieuwe seizoen is al lang en breed weer begonnen, dus bij deze weer mijn (onvolledige) overzichtje.

Lente 2018

3.75-4.00* Legend of the Galactic Heroes: de reboot (van de befaamde serie over twee grootse personages aan andere kanten van een conflict tussen een democratie en een dictatuur) biedt eigenlijk alles wat ik er van verlangde. Tuurlijk, de nieuwe character designs en de CGI-animatie zijn even wennen, en de serie offert soms world building en diepgang op voor meer focus en een hoger tempo. Maar alles bij elkaar is dit een zeer welkome update van de originele serie. De twee hoofdpersonages zijn nog net zo charismatisch en prikkelend als altijd, en de thema's van de serie (met name de risico's en rechtvaardiging van verschillende politieke systemen, en oorlog) komen nog steeds zeer goed naar voren. En de focus op de kern van de serie zorgt ervoor dat het makkelijker wegkijkt. Voeg daar zeer degelijke animatie en een prima soundtrack aan toe, en ik ben meer dan tevreden. Nu duimen dat we een volledige adaptatie krijgen.

3.75-4.00* Megalo Box: de verrassing van dit seizoen. Een serie over een sport (boksen) waar ik niets mee heb, als eerbetoon aan een serie (Ashita no Joe) die ik nooit heb gezien, van een studio (TMS) die niets groots heeft voortgebracht. Maar het bleek een kleine topper te zijn. Het gaat over een "megalobokser" (iemand die vecht met mechanische supplementen die zorgen voor meer power en extra verdediging), Junk Dog, en zijn reis van illegale vechter in gekochte wedstrijden naar de top. Erg standaard allemaal, en uiteindelijk voegen de mechanische supplementen weinig tot niets aan het verhaal toe. Wat maakt de serie dan toch zo sterk? Ten eerste zijn de vormgeving en (vooral) de soundtrack uitstekend. De serie heeft een old school stijl die er best leuk uitziet (en de nostalgie prikkelt van de oudere fans), en een swingende soundtrack die hip hop en elektronische muziek kunstig mengt (wat dat betreft doet het erg denken aan Samurai Champloo). En ten tweede ligt de focus net zoveel op de personages als op het boksen. De wedstrijden zelf zijn weinig memorabel, maar de verhalen die ze vertellen en karakterontwikkeling die ze tonen zijn dat wel. De serie slaagt er in slechts 13 afleveringen uitstekend in om je om de personages te doen geven, en vrijwel ieder belangrijk personage uit te diepen en te ontwikkelen, en dat is knap. Fijne verrassing.

3.50-3.75* Hinamatsuri: in theorie gaat het over een meisje met psychokinetische krachten die bij een yakuza gaat wonen (en die samen in allerlei absurde situaties terecht komen), in de praktijk gaat er net zo veel aandacht uit naar een flink aantal andere personages (en hun net zo absurde perikelen) die vaak een stuk gedenkwaardiger zijn. De serie is primair een absurdistische komedie in de trant van Nichijou, waarbij bekende situaties al snel absurde vormen aannemen onder druk van de typische karaktertrekjes van de personages. Mijn favoriete personage is bijvoorbeeld een meisje (Hitomi) die nergens nee op kan zeggen maar tegelijkertijd ontzettend getalenteerd is, wat verder en verder escaleert totdat ze een cynische werkvrouw is met een breed netwerk. Maar Hinamatsuri onderscheidt zich door ook een flinke dosis drama toe te voegen (zo is één van de personages dakloos). En dat vreemde mengsel van maffe situaties en oprecht drama werkt verrassend goed. Één van de betere komedies dus.

3.25-3.50* FLCL Progressive: een leuke reboot van de originele serie, over een introvert meisje (Hidomi) en haar even getroubleerde klasgenoot (Ide) wiens levens opgeschud worden door de manipulatieve Haruko. Net als de originele FLCL heeft het een warrig verhaal waarin emotie en karakterontwikkeling belangrijker zijn dan een overzichtelijk plot, en audiovisueel is het af en toe weer erg creatief (vooral de surrealistische droomsequenties zijn uitblinkers). Maar het is wel in vrijwel alle opzichten minder dan het origineel. Visueel is het allemaal een stuk tammer (één van de sterkste punten van FLCL was haar visuele waanzin), en de muziek is een stuk minder aanwezig. Daarnaast heeft de serie een stuk minder focus. De originele serie richtte zich vrijwel volledig op de ontwikkeling van Naota, en andere personages waren daar groteneels aan ondergeschikt. Hier worden de spotlights gedeeld met meer personages (die net zo belangrijk zijn), en dan kun je in zes afleveringen niet zoveel doen. En de ontwikkeling die er is stelt niet zoveel voor: de drijfveren en achtergronden van de personages zijn weinig interessant. Maar ondanks haar zwakke punten is het een zeer degelijke reboot die de kern van de originele serie best goed weet te vangen.

3.25-3.50* Golden Kamuy: een serie over een "onsterfelijke" oorlogsveteraan (een bijnaam die hij heeft verdiend door keer op keer aan de dood te ontsnappen) en een Ainu-meisje (een etnische groep met een traditionele leefstijl in de trant van indianen en Aboriginals) die om verschillende redenen op zoek gaan naar goud dat van de Ainu is gestolen (waarvoor ze de getattoëerde huid van ontsnapte gevangenen nodig hebben). De animatie is zeer pover (vooral de CGI-beren zien er lachwekkend slecht uit), maar desondanks heb ik me prima met de serie vermaakt. Ik hou wel van dit soort avonturenseries, de personages worden goed uitgewerkt (ook de Ainu-cultuur wordt respectvol weergegeven) en het verhaal is vermakelijk (hoewel het soms iets te veel een "prisoner of the week" vorm aanneemt). Niet de beste adaptatie dus, maar verder een prima serie. En een tweede seizoen is al aangekondigd voor oktober.

3.25-3.50* Wotakoi: een romantische komedie waarin zowaar volwassenen de hoofdrol innemen - vier otaku die twee koppels vormen en op hetzelfde kantoor werken. De personages zijn sympathiek, hun interacties zijn vermakelijk en de volwassen setting is fris, maar helaas valt de serie wel prooi aan de standaard tropes van het genre. Het hoofdkoppel begint al in de eerste aflevering te daten (hoera), maar ondanks dat ze in theorie een koppel zijn gedragen ze zich in de praktijk niet anders dan personages in typische high school romcoms: ze gedragen zich voornamelijk als vrienden maar langzaam maar zeker ontwikkelt zich meer tussen de twee. En dat voelt als een gemiste kans. Ik had liever gezien dat de uitdagingen van een volwassen relatie verkend worden dan ze na maanden nog steeds zien stoeien met een kus of knuffel. Wel een leuke, opgewekte serie verder, maar er had meer in gezeten.

3.25* Sword Art Online Alternative: Gun Gale Online: een vermakelijke spin-off van Sword Art Online waarin een roze loli deelneemt aan een team death match in een cyberpunk setting. Kijkt lekker weg als je van battle royales houdt, de personages zijn leuk en er komt zelfs nog wat strategie bij kijken, maar de finales van de twee toernooien zijn enigszins teleurstellend: in contrast met de rest van de toernooien neemt hier de "rule of cool" de overhand en wordt geloofwaardigheid opgeofferd om de finales er vooral "cool" uit te laten zijn.

3.00-3.25* Darling in the Franxx: een serie van twee delen. De eerste helft is een coming of age-verhaal waarin de jonge hoofdpersonages – in een dystopische setting waar ze op bevel van "Papa", een duistere leider, in mecha's tegen monsters (klaxosaurs) moeten vechten – de liefde ontdekken. Een simpel verhaal in een simpele setting, maar het werkt, en komt in aflevering 15 tot een bevredigende climax (die tegelijkertijd een seksuele climax symboliseert - dat soort metaforen zijn er in deze helft trouwens een hoop). De tweede helft toont meer ambitie, richt zich minder op de personages en meer op het uitwerken van de wereld en de thema's van de serie - en dat mislukt helaas volledig. De thema's zijn erg onbevredigend: dat men in het bevolkingsarme Japan tieners het bed in wil krijgen is begrijpelijk, maar het idee dat gender en voortplanting essentiële onderdelen zijn van de menselijke natuur voelt in de eenentwintigste eeuw verouderd. En de world building offert coherentie op om eerbetoon te doen aan enkele bekende mecha-series, met als resultaat een vrij plotse trendbreuk ("the aliens did it!") die simpelweg niet werkt. Daarnaast storten met name de hoofdpersonages volledig in elkaar. Zero Two was in de eerste helft een sterk vrouwelijk hoofdpersonage, maar verandert in de tweede helft samen met haar "darling" Hiro in een parodie op de liefde, alsof ware liefde een ziekelijke afhankelijkheid is waarin je voortdurend bevestigt dat je van elkaar houdt. Het potentieel van de leuke en prima geanimeerde eerste helft wordt in de tweede helft dus volledig de grond in geboord, en uiteindelijk was ik na de finale blij van de serie af te zijn. Had meer in gezeten.

3.00* Piano no Mori: gaat over een getalenteerde jongen met een kansarme achtergrond en zijn droom om een pianist te worden. Dramatisch geanimeerd en erg voorspelbaar, maar verder best de moeite waard als je (zoals ik) houdt van pianomuziek, en het is fijn dat een muziekserie zich eens volledig richt op de muziek (veel andere series vallen prooi aan melodrama en/of slice-of-life gedoe dat vooral afleidt).

3.00* Saiki Kusuo seizoen 2: volgt hetzelfde patroon als het eerste seizoen. Het begint leuk, met de introductie van een aantal nieuwe personages en gags, maar valt al snel terug in hetzelfde ritme.

3.00* Shokugeki seizoen 3 (tweede cour): dit seizoen heeft - verspreid over beide cours - misschien wel de beste karakterontwikkeling van alle seizoenen (vooral van Erina, maar ook van de vader van Soma), maar shokugeki hebben hun originaliteit volledig verloren, en de adaptatie (ingekleurde manga met muziek en voice-acting, veel meer dan dat is het niet) is ontzettend gemakzuchtig.

Voor dit seizoen ben ik benieuwd naar de nieuwe seizoenen van Attack on Titan (al ga ik die misschien niet live volgen - dat kan erg traag gaan als je bij bent met de manga), Gintama (schijnbaar niet het laatste seizoen, zoals ik dacht, maar wel de laatste arc, al heeft de auteur die belofte eerder gebroken) en Overlord, en Full Metal Panic, MHA en Steins;Gate 0 zijn nog bezig. Verder ben ik positief over de eerste afleveringen van Banana Fish (een stijlvolle adaptatie van een klassiek crime drama), Planet With (een originele serie van de bekende schrijver Satoshi Mizukami), Hanebado (een erg strak geanimeerde serie over badminton) en Angolmoi (een historische serie, waar ik altijd wel van hou, over de Mongoolse invasie van Japan). Over Cells at Work (een info-anime waarin de rollen van cellen vermenselijkt worden), Tenrou: Sirius the Jaeger (trailer ziet er goed uit, maar niet echt mijn genre en Netflix heeft hem opgepakt, waardoor er voorlopig alleen onregelmatige fansubs uit zullen komen) en Grand Blue (de manga is een leuke guilty pleasure, maar geen idee of het net zo goed werkt op het scherm, en als de verrassing weg is) twijfel ik nog.

Verder heb ik nog de volgende series gezien:

3.50* After the Rain: een karakterdrama over een meisje dat verliefd wordt op een veel oudere man. Een mijnenveld van een onderwerp, waar de serie zich knap doorheen weet manoeuvreren. In plaats van zich te richten op het najagen van haar crush – een kansloze exercitie – richt de serie zich op hoe de interactie tussen de twee hoofdpersonages hen beïnvloedt en verandert. Met andere woorden: in plaats van een romantisch drama krijgen we een karakterdrama waarin de drijfveren en ontwikkeling van de personages, niet hun liefdesleven, centraal staat. Zij biedt hem een jeugdig perspectief, hij haar een volwassen perspectief, en zo groeien ze allebei. Fijn drama. Zeer degelijke vormgeving en soundtrack ook.

3.50* Gintama: vraag me niet hoe, maar ik ben ondertussen bij, en wat is dit een moeilijk te beoordelen serie. Gintama is een komedieserie over de avonturen van Odd Jobs, een groep bestaande uit een samurai, Gintoki (een man die het liefst de dag doorbrengt op de bank, nooit geld heeft, en het vergokt, wegdrinkt of anderszins verliest als hij het wel heeft, maar tegelijkertijd verrassend complex en bezielend is), Kagura (een meisje van een andere planeet die net zo lui is als Gintoki, belachelijk veel eet, en nul sex appeal heeft, maar ook een goed hart heeft en ontzettend sterk is) en Shinpachi (een jongen die ervan droomt een samurai te worden en daarom Gintoki volgt – hij is de normaalste van de groep, maar is ook een ontzettende nerd), die voor een vergoeding bereid zijn om allerlei taken op zich te nemen. Maar hoewel zij de belangrijkste personages zijn heeft Gintama een gigantische cast die de hoofdpersonages regelmatig overschaduwt. De setting is overigens een mengsel van Japan ten tijde van de samurai (het heeft het politieke systeem en de militaire cultuur van die tijd), het moderne Japan (de serie zit vol anachronismen, met televisie, games, popsterren, verwijzingen naar de recessie, en meer van dat) en science-fiction (want Japan is in de serie overgenomen door Amanto/aliens die nieuwe technologie en soorten hebben geïntroduceerd). Wat de serie voor mij zo moeilijk te beoordelen maakt is hoe wisselvallig het is. Wanneer Gintama op haar best is behoort het tot mijn favoriete komedies en actieseries: op haar best kan het enorm hilarisch, badass of ontroerend zijn – en soms al die dingen tegelijkertijd. Maar op haar slechtst is het flauw, voorspelbaar en cliché – en die slechte periodes kunnen soms meer dan tien afleveringen aanhouden. Gintama kan ruwweg in twee delen onderverdeeld worden (in de praktijk lopen ze regelmatig door elkaar heen, maar soit): de “komische” arcs, meestal stand-alone afleveringen waarin de personages absurde avonturen beleven, en de “serieuze” arcs, waarin personages zich over meerdere afleveringen serieus ontwikkelen. De humor is voor mij een beetje een hit- en miss. Gintama heeft een aantal van de grappigste afleveringen die ik ken, en de meta-humor is geweldig, maar is ook vaak veel te plat en gemakzuchtig voor mijn smaak (overal kots overheen gooien is geen alternatief voor een goed script). Het niveau van de serieuze arcs is constanter, en vooral later in de serie ligt het niveau enorm hoog, maar ze vallen helaas ook regelmatig prooi aan clichés en tropes van het genre. Zo raakt Gintoki in vrijwel ieder grote arc serieus gewond om te laten zien hoe sterk de big bad wel niet is, om hem vervolgens de overwinning uit het vuur te laten slepen, vijanden worden vrienden, iedereen heeft een tragische back story – je kent het wel. Erg lastig om er een cijfer op te plakken dus, met een aantal erg diepe dalen, een heleboel tijdverspilling (dat krijg je met honderden afleveringen) en veel tropes, maar de hoogtepunten zijn uitmuntend genoeg om het voor mij de moeite waard te maken.

En dat was het weer voor dit seizoen. Er zijn trouwens weer een paar mooie adaptaties aangenkondigd (Vinland Saga oa), en Mob Psycho een nieuw seizoen. Genoeg moois voor de toekomst dus.

Ik loop een seizoen achter (te weinig tijd de laatste maanden), dus dit gaat een lang bericht worden! Ik hoop ook dat ik me nog genoeg herinner van alle series die ik heb gezien (vooral in de zomer heb ik een heleboel gekeken), maar ik zal mijn best doen om wat informatiefs te schrijven bij iedere serie. Alles bij elkaar waren het weer twee prima seizoenen. Er waren geen echte uitschieters, en een paar fikse tegenvallers (vooral Steins;Gate 0), maar meer dan genoeg moois om me goed te vermaken. Anyway, hier gaan we weer:

Zomer 2018

3.75* Grandmaster of Demonic Cultivation: een Chinese animatieserie (dus strikt genomen geen anime, want niet Japans, maar vooruit) over twee jongens/mannen die verwikkeld raken in een oorlog tussen clans (denk Game of Thrones in China) en langzaam maar zeker een sterke band ontwikkelen. Ik geef toe: een belangrijke reden dat ik zoveel genoot van deze serie is dat ik een zwak heb voor series in dit genre. Een politiek epos met fantasie-elementen waarin clans strijden om macht en idealen? Sign me up. Dat verhaal wordt bovendien prima opgebouwd: de wereld en haar conflicten worden goed opgebouwd voordat de ontwikkelingen tot een climax komen. Maar daarnaast zijn de personages ook gewoon sterk: vooral de hoofdpersonages hebben veel chemie, en hun motivaties zijn realistisch. En hoewel de serie in visueel opzicht niet foutloos is zien vooral de achtergronden er vaak prachtig uit. Als je een keer een Chinese animatieserie wil proberen en dit genre je ligt is deze serie dus zeker een aanrader.

3.75* My Hero Academia, seizoen 3: dit blijft één van de zeldzame battle shounen die - ondanks al haar gebreken, van de saaie school setting tot de clichématige personages - constant een hoog niveau blijft halen. Vooral de eerste helft was indrukwekkend, met een aantal intense gevechten én een sterke emotionele climax die het eerste "hoofdstuk" van het verhaal zeer goed afsluit. In de tweede helft zakte het even in, maar gelukkig eindigt het weer sterk, met de introductie van een aantal leuke nieuwe personages, en vooral de uitdieping van Bakugo. Mijn favoriete personage zal hij nooit worden, maar dat zelfs een schreeuwlelijk als hij zoveel diepgang krijgt toont aan hoeveel respect de auteur heeft voor zijn personages.

3.75* Attack on Titan, seizoen 3: de vorige seizoenen hadden hun momenten, maar dit is voor mij het seizoen waar het niveau van AOT flink omhoog schiet. De focus verschuift voor een groot deel van de titans naar de mensen, en dat pakt uitstekend uit: titans zijn best vermakelijk, maar menselijke conflicten zijn veel interessanter. Het resultaat is dat de wereld flink uitgediept wordt (en daardoor ineens een stuk complexer blijkt dan voorheen), veel personages zich enorm ontwikkelen (vooral Krista/Historia groeit enorm), en maatschappelijke thema's omtrent oorlog en discriminatie meer naar de voorgrond komen. Dit seizoen markeert het begin van de transformatie van AOT van een simpele actieserie naar een groots politiek epos, en dat is een ontwikkeling waar ik volledig achter sta. Een nieuw seizoen volgt in april.

3.50-3.75* Asobi Asobase: een serie over drie schattige meisjes die schattige dingen doen met hun schattige vrienden - of dat wilden de makers ons althans doen geloven. Niet dus. Deze meisjes zijn allesbehalve schattig: ze zijn schaamteloos ranzig en genieten er enorm van om elkaar te treiteren. Daarnaast komen ze met de meest bizarre ideeën op de proppen om zich te vermaken, wat regelmatig tot hilarische situaties leidt (ondersteund door geweldige voice acting - luister maar naar deze ED voor een voorproefje). De humor moet je liggen, en niet alle grappen werken, maar dit was makkelijk één van de leukste komedies van dit jaar.

3.50* Gintama Silver Soul Arc II: na honderden afleveringen komt Gintama dan eindelijk ten einde! Na een episch seizoen vol climaxen waar jaren na toegewerkt is ... bieden de makers hun excuses aan omdat de schrijver toch niet op tijd een einde klaar bleek te hebben. Never change, Gintama. Anyway, er gebeurt dus een hoop dit seizoen, ieder personage wordt er bijgehaald om ieder los eindje tot een bevredigend einde te brengen, en dat lukt grotendeels (al ben ik nog steeds geen fan van de villain). Maar in vergelijking met het eerste deel van deze arc miste het wat humor. Niet het beste seizoen dus, maar nog steeds gewoon goed.

3.50* Planet With: als de eerste animeserie geschreven door Mizukami (een befaamd mangaschrijver) kwam deze serie met hoge verwachtingen, en voor een groot deel maakt het die waar. Het uitgangspunt is - zoals vaak bij zijn werk - simpel: een jongen verliest zijn geheugen, en wordt vervolgens gevraagd om te vechten voor zijn idealen. Maar Mizukami geeft de bekende clichés (hoewel zeker aanwezig) vaak een nieuwe draai, wat de serie fris aan doet voelen. En de serie gebruikt haar tijd fantastisch. In slechts 12 afleveringen zijn er meerdere die als een finale zouden kunnen dienen, en dat zonder overhaast te voelen, want de personages, thema's en climaxen worden ieder uitstekend opgebouwd. Mijn genre zal dit nooit helemaal worden, en in audiovisueel opzicht is het erg middelmatig, maar het script is een klein meesterwerkje in pacing.

3.25*-3.50* Happy Sugar Life: een hartverwarmend verhaal over de liefde tussen een tienermeisje en ... een kleuter ... die ze ontvoerd heeft ... en in haar appartement verborgen houdt. Ik weet het: dat klinkt niet erg hartverwarmend. En de serie kan af en toe inderdaad érg trashy zijn. Maar de hoofdpersonages worden uitstekend uitgewerkt. Dit zijn gebroken mensen, en hun wederzijdse band - hoe moreel dubieus ook - heeft voor beiden een helende werking. Het had iets minder trashy gemogen voor mij, maar de kern van de serie - over herstel van trauma - is dus gewoon sterk. En de climaxen worden uitstekend verbeeld.

3.25-3.50* Shoujo Kageki Revue Starlight: een plucky meisje dat de top van een theater wil bereiken? Samen met haar stille vriendin? Want vriendschap overwint alle obstakels? Ik hou niet van dit soort series. Maar Revue Starlight is een uitzondering. Waarom? In de eerste plaats omdat de serie er vaak fantastisch uitziet: de serie zit werkelijk boordevol prachtige shots die de emotionele conflicten van de personages geweldig verbeelden. En in de tweede plaats kiest de serie voor een onconventionele benadering, waarin de meisjes strijden voor hun positie in zwaardgevechten vol symboliek. De idol tropes blijven aanwezig, en dat is mijn ding niet. En het einde is zwak. Maar in visueel opzicht is dit één van de knapste series van het jaar.

3.25* Overlord III: gaat verder waar het eerdere seizoen ophield. De aandacht waarmee de auteur de wereld opbouwt blijft indrukwekkend, en het is interessant om te zien wat voor invloed Nazarick op de rest van de wereld heeft. Maar de productie is echt ondermaats, waardoor de climaxen veelal weinig indruk maken. En waar het eerste seizoen nog eindigde met een spannend gevecht is het sindsdien armoe troef, met Nazarick die over al haar vijanden heen walst. Één van de betere isekai, maar geen echte uitblinker.

3.25* Hanebado: een serie over ... badminton! Ik vraag me af hoeveel sporten er nog over zijn voordat iedere sport een keer aan de beurt is geweest. Het centrale conflict van de serie is dat tussen talent en hard werk, en dat conflict wordt best goed uitgewerkt, met een prima finale en solide animatie. Maar daartussenin zit een heleboel melodrama dat afleidt van de sport waar ik deze serie in de eerste plaats voor keek. Daarnaast wordt het drama gewoon slecht opgebouwd, met vage motivaties zonder een bevredigende conclusie.

3.25* Cells at Work: een infotainment-serie over bloedcellen en hun strijd tegen allerlei lichamelijke kwalen. Best vermakelijk (en leerzaam), en minder kinderachtig dan dit soort series vaak zijn (zo is er bijvoorbeeld veel gore). Maar het is nog steeds iets te kinderlijk voor mijn smaak, met vijanden en hoofdpersonages die erg cartoonesk aanvoelen, en de "monster of the week"-structuur gaat snel vervelen.

3.00-3.25* Angolmois: gaat over de historische invasie van Japan door de Mongolen, die begint op een eiland ver van de kust. Het hoofdpersonage besluit te vechten voor dat eiland, en de serie volgt zijn dappere strijd. Ik hou wel van historische series, en voor liefhebbers is het best de moeite waard. De animatie is helaas echter zeer pover, waardoor de gevechten zelden indruk maken, en hoewel de serie sterk eindigt zijn de personages te zwak en ligt het tempo te hoog om een sterke indruk achter te laten.

3.00-3.25* FLCL Alternative: de eerste FLCL-reboot had een pover script maar deed een dappere poging om de waanzin van de originele serie na te bootsen; deze serie heeft het tegenovergestelde probleem. De personages en hun drijfveren worden goed uitgewerkt en de thematiek omtrent volwassenwording en de pijn en spanning die daarbij horen komt goed naar voren. Maar zonder het bekende surrealisme blijft alleen een vrij standaard coming-of-age verhaal over. Slecht is het niet, maar hier kijk ik FLCL niet voor.

3.00* Steins;Gate 0: en ten slotte de grootste teleurstelling van dit seizoen. De serie begon erg sterk: in de eerste afleveringen wordt het trauma van Okabe uitstekend verkend, en worden een aantal nieuwe personages geïntroduceerd die de cast prima aanvullen. Maar de rest van de serie verkwist dat potentieel helaas grotendeels. In plaats van zich te richten op wat ik wilde zien (Okabe die zijn trauma overwint en ontdekt hoe hij tijdsparadoxen kan omzeilen) strompelt de serie in allerlei zijpaden die afleiden van de centrale conflicten, totdat die uiteindelijk voor een groot deel uit zicht raken. De serie heeft nog steeds een aantal erg sterke momenten (Okabe en Mayuri worden goed uitgediept, de gevaren van tijdreizen worden serieus besproken), maar uiteindelijk voelt dit toch vooral als een mindere versie van het eerste seizoen.

Oké, het volgende seizoen doe ik morgen! (Evenals oudere series die ik heb gezien.)

Nu de andere helft! Voor mijn gevoel heb ik dit seizoen weer best een hoop series gezien, maar als ik mijn stemmen mag geloven valt dat wel mee: er staan "slechts" zeven series genoteerd, de helft van wat ik in de zomer heb gezien (al zijn een aantal series gewoon nog niet afgelopen, waarvan vooral Run with the Wind en Jojo Part 5 de moeite waard zijn). Een iets rustiger seizoen dus, maar nog steeds met een paar goede series.

Herfst 2018

3.75* Bloom Into You: de beste serie van de herfst volgt een onconventioneel liefdesverhaal, over een meisje wie romantische liefde vreemd is (Yuu) en een schijnbaar perfect ouder meisje (Touko) die echter flink wat problemen blijkt te huisvesten. En de titel slaat op hoe de liefde voor Touko langzaam maar zeker in Yuu begint te bloeien. Wat de serie de moeite waard maakt zijn met name twee dingen. In de eerste plaats zijn de personages gewoon erg sterk geschreven - en niet alleen de hoofdpersonages, want ook de rest van de cast wordt prima uitgewerkt, en is erg gevarieerd wat betreft seksuele geaardheid. De problemen van de personages zijn realistisch, en hun ontwikkeling is stapsgewijs en daardoor geloofwaardig. Ten tweede is de serie erg sterk geregisseerd: soms is het wat aan de langzame kant, maar de kernmomenten worden allemaal uitstekend uitgebeeld, met passende animatie en vaak uitmuntend sound design. De serie piekt dus wanneer het moet, en is verder gewoon solide. Helaas eindigt de serie wel enigszins onbevredigend, en een tweede seizoen is nog onzeker, maar dit eerste seizoen is in ieder geval absoluut de moeite waard.

3.50* Bunny Girl Senpai: ik begon aan deze serie met lage verwachtingen - de poster heeft een meisje in een bunny girl kostuum en het zou over een jongen gaan die de problemen van meisjes oplost. Zulke harem-series zijn meestal mijn ding niet. Maar deze serie slaagt door met veel tropes van het genre te breken. Zo begint het hoofdpersonage al snel een relatie met één van de meisjes, en in tegenstelling tot de Monogatari-serie blijft zij voortdurend op de voorgrond, waardoor er meer lijn zit in het verhaal dan vaak het geval is. En daarnaast zijn de personages gewoon erg leuk. Vooral het hoofdkoppel heeft veel chemie, en hoewel alle tienerproblemen weinig nieuw zijn (pesten, zusterjaloezie, sociale uitsluiting, onzekerheid over je lichaam, etc.) worden ze prima verkend (met een aantal sterke climaxen) in weinig tijd. Leuk.

3.50* SSSS.Gridman: na Darling in the Franxx was ik eigenlijk geneigd om deze nieuwe Trigger-serie te mijden, maar ik heb hem toch maar een kans gegeven, en hij beviel verrassend goed. Dit is Trigger op haar best: het verhaal (over gevechten tussen een superheld en kaiju) is simpel, maar Trigger haalt er het maximale uit. De studio experimenteert bijvoorbeeld met mengsels van 2D- en CGI-animatie (wat er best goed uitziet) en kiest vaak voor een onconventionele benadering, met veel aandacht voor sfeer en alledaagse situaties. En daarnaast krijgen de personages best veel diepgang: zo lijkt de villain van het verhaal tegen het einde wel het hoofdpersonage, met hoeveel ontwikkeling ze doormaakt. Meer van dit graag.

3.25*-3.50* Banana Fish: een adaptatie van een oudere mangaserie over de band die een onschuldige Japanse tiener (Eiji) en een getroubleerde Amerikaanse bendeleider (Ash) ontwikkelen. En die centrale relatie wordt uitstekend uitgewerkt: ze groeien er allebei door, en vooral de problemen van Ash - en zijn herstel van trauma - zijn erg interessant om te volgen. Het verhaal eromheen is helaas een stuk minder memorabel: met het centrale conflict (rondom Banana Fish) wordt uiteindelijk weinig gedaan, Ash is zo getalenteerd dat al zijn vijanden tot onnozelaars gereduceerd worden en de gevechten vallen keer op keer terug op dezelfde vermoeide tropes. De serie is dus niet zonder problemen, maar alleszins heb ik me er goed mee vermaakt.

3.25*-3.50* Thunderbolt Fantasy, seizoen 1 & 2: het eerste seizoen is al wat ouder, maar het is makkelijker om ze allebei in één keer te recenseren. Thunderbolt Fantasy is strikt genomen geen anime: het is namelijk geen animatieserie, maar een poppenserie! Maar het heeft zoveel gemeen met Japanse animatieseries dat het vaak toch als zodanig wordt besproken, en ik volg die trend. Anyway, het eerste seizoen gaat over een band of misfits die een gestolen zwaard terug willen claimen van een villain; het tweede seizoen verkent de gevolgen van de onthullingen in de finale van het eerste seizoen. Wat de serie de moeite waard maakt zijn vooral drie dingen. Ten eerste heeft de serie - geschreven door de befaamde scriptschrijver Gen Urobuchi - een erg leuk script: vooral het eerste seizoen barst van de verrassende twists (en een aantal hints naar boeiende thema's), en daardoor verveelt het zelden. Ten tweede omarmt de serie hoe campy het is: het is moeilijk om een serie waarin poppen elkaar de tent uitvechten al te serieus te nemen, en dat doet de serie gelukkig ook niet. De serie kan episch zijn, maar is vaak gewoon erg grappig. En ten slotte zijn de hoofd-personages (Shang en Lin) erg vermakelijk: Shang is een eigenzinnige goedzak, Lin een manipulatieve antihero, en de twee hebben erg veel chemie. De serie heeft haar problemen, en vooral dit tweede seizoen voelde een beetje als een transitieseizoen met te weinig lijn, maar betere poppenseries ken ik niet.

3.00-3.25* Goblin Slayer: de serie met de beste marketing - begin de eerste aflevering met een grafische scène, en voilà, iedereen heeft het over je. De rest van deze serie (over het uitmoorden van goblins, die dat in deze serie ook wel verdienen, want ze zijn inslecht) is echter minder opzienbarend: het lijdt onder de bekende clichés (de mooiste vrouwen in de serie vallen voor het hoofdpersonage, terwijl hij amper iets zegt en geobsedeerd is met goblins), en valt al snel in herhaling (goblins, goblins en nog meer goblins).

3.00-3.25* Iroduku: The World in Colors: in visueel opzicht de mooiste serie van het seizoen, met enkele prachtige scènes. Helaas is het verhaal vaak doodsaai. De serie volgt een timide en somber meisje dat zich langzaam maar zeker opent voor anderen en zo weer kleur begint te zien in het leven. En de centrale scènes waarin dat thema naar de voorgrond komt zijn best sterk. Maar alles daartussenin hoop ik snel te vergeten: de cast is een verzameling van clichés en veel conflicten worden erbij gesleept. Schoonheid zonder diepgang.

Verder heb ik de afgelopen seizoenen nog gezien:

4.00* Fate/Zero: een prequel van Fate stay/night (zie hieronder), over de strijd om de heilige graal die aan die serie voorafging. En deze serie (geschreven door - opnieuw - Urobuchi) is in werkelijk alle opzichten beter dan de hoofdserie. Fate stay/night is een adaptatie van één van de routes in een visual novel, en het resultaat is dat enkele van de personages in het spotlight komen te staan terwijl de rest op de achtergrond blijft (er moet immers iets nieuws te ontdekken zijn in iedere route). Fate/Zero is een adaptatie van een light novel, en daardoor ontwikkelt het gewoon ál haar personages. Ieder personage doet er toe en al hun drijfveren worden verkend, en dat maakt de serie meteen een stuk interessanter en completer. Fate stay/night volgt een stel tieners die deze legendarische oorlog uitvechten; Fate/Zero volgt daarentegen volwassen veteranen die weten wat ze doen, en dat maakt hun gevechten een stuk intenser (en volwassenen in anime brengen altijd een frisse wind). Fate/Zero heeft interessantere thema's, die in veel detail worden verkend. Het heeft een betere soundtrack. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar los van die vergelijking is het gewoon een erg vermakelijke serie. Als je van dit soort fantasievolle epics houdt, en filosofische overpeinzingen over strijd en regeren kan waarderen, is deze serie absoluut de moeite waard.

3.75-4.00* Monster: een al wat oudere serie over een dokter die het leven redt van een jongen die nadien een monster blijkt te zijn. De rest van de serie volgt zijn pogingen om die beslissing onder ogen te zien: was het een fout, of maakte hij de juiste keuze? En als het een fout was, moet hij die dan "ongedaan" maken? Ik heb deze serie lang gemeden vanwege haar lengte (74 afleveringen) en genre (ik hou niet van crime thrillers), maar de personages en sfeer zijn dermate sterk dat beide geen bezwaar waren. De serie is soms wel aan de langzame kant, en eindigt een beetje vreemd, maar is verder een echte uitblinker in dit genre.

3.75* Mahou Shoujo Madoka Magica: nog een serie die ik lang gemeden heb vanwege haar genre. Een serie over magische meisjes? Nee, dank je. Maar net als Monster is dit een serie die haar genre makkelijk weet te overstijgen. Ja, er zijn "magical girls", maar dit is geen kinderserie: magie krijg je hier niet voor niets, en de prijs blijkt enorm hoog. Daarnaast heeft de serie veel sfeer, met zowel sterke visuals (het is door dezelfde studio gemaakt als de Monogatari-serie, en dat kun je zien) als een uitstekende soundtrack, en worden de personages en hun conflicten en idealen uitstekend uitgewerkt. Het eindigt een beetje zwak (al moet ik de vervolgfilm nog zien), maar verder is dit echt een aanrader, magische meisjes of niet.

3.50-3.75* Space Brothers: gaat over twee broers die er als kind van droomden om naar de maan te reizen. Één van hen heeft die droom nu gerealiseerd, de ander is net zijn baan kwijtgeraakt. Wat volgt is zijn streven om hun droom alsnog waar te maken. Ik hou wel van dit soort series, over personages die hard werken voor hun dromen, en hoewel de personages soms op je zenuwen kunnen werken zijn ze meestal erg sympathiek, en zijn hun drijfveren geloofwaardig. En hoewel de serie de werkelijkheid uiteraard in zekere mate idealiseert is het grootste deel van het astronautenproces op waarheid gebaseerd, wat erg interessant is om te volgen.

3.50* ACCA: 13th Territory Inspection Department: een serie over een bureaucraat wiens taak het is om de 13 staten van zijn land te overzien, en die tijdens zijn controles langzaam maar zeker in politieke spelletjes wordt betrokken. Ik hou altijd wel van zulke politieke intriges, en het hoofdpersonage is sympathiek. Ook leuk is dat ieder van de staten een eigen cultuur heeft, waardoor de serie soms wel een reisgids lijkt. Een aanrader voor mensen die vinden dat stoffige ambtenaren aan herwaardering toe zijn.

3.50* Fate/stay night: Unlimited Blade Works: ik leek er hierboven misschien wat negatief over, maar ondanks al haar clichés, gebreken en gebrekkige focus is ook deze serie (over tieners die strijden om de heilige graal dus) de moeite waard. Het centrale koppel heeft veel chemie, de grenzen van de ideologie van het hoofdpersonage worden uitstekend verkend en het is gewoon erg vermakelijk. De Heaven's Feel films (die een andere route volgen) zijn trouwens ook de moeite waard (al is er pas één uit, in het westen althans).

3.50* Shingeki no Bahamut: Genesis & Virgin Soul: deze twee series doe ik ook in één keer. Beide series vinden plaats in dezelfde fantasiewereld, en delen een groot deel van hun cast. De eerste serie volgt een aantal mensen terwijl ze verwikkeld raken in de strijd tussen goden en demonen, met in het middelpunt de draak Bahamut, die indien vrijgelaten alles zou vernietigen. In de tweede serie nemen de mensen actief deel aan de oorlog, en daardoor komen de bekende fantasy-vragen (zijn demonen noodzakelijk slecht en mensen noodzakelijk goed?) naar de voorgrond. Meesterwerken zijn dit niet, maar als je een simpele fantasieserie zoekt is dit een prima keuze. Vooral het eerste seizoen is erg vermakelijk (het tweede seizoen heeft minder sympathieke personages, en de romantische elementen werkten voor mij niet).

3.50* Soredemo Machi wa Mawatteiru: gaat over een meisje (Hotori) dat zich een detective waant en allerlei alledaagse mysteries probeert op te lossen. Niet heel bijzonder, maar ik vond het een charmante serie, met een lekker opgewekte sfeer en leuke personages met leuke interacties. Zelfs de mysteries zijn vermakelijk.

3.50* The Great Passage: een serie over het maken van ... een woordenboek! Het hoofdpersonage is een beetje een weirdo, maar hiervoor blijkt hij perfect te zijn, en in de serie zien we hoe hij in die rol (en als persoon) groeit. Ik vind taal en haar rol in ons leven erg interessant, en de reflecties van deze serie over het belang van woorden als een brug tussen mensen boeiden me daarvoor erg. Na de eerste afleveringen komt de nadruk echter meer op de ontwikkeling van het hoofdpersonage te liggen, en dat boeide me minder.

3.25*-3.50* Full Metal Panic! Invisible Victory: deze serie kwam nog uit het lenteseizoen van dit jaar, maar het eindigde wat later dan de andere series, en ik was vergeten om hem later nog toe te voegen. Anyway: dit is het derde seizoen van de Full Metal Panic-serie, die de serieuzere toon van het tweede seizoen behoudt. Aan dat tweede seizoen kan deze serie uiteindelijk niet toppen - daarvoor is het visueel te zwak en is de karakter-ontwikkeling te beperkt (Kaname speelt zelfs een bijrol) - maar het blijft één van de betere mecha-series.

3.25*-3.50* Just Because!: een serie over middelbare scholieren in hun laatste jaar. De focus ligt vooral op hun romantische beslommeringen, maar ook hun spanning over hun toekomst wordt verkend. De personages zijn sympathiek en het drama vaak lekker understated, maar het gebruik van enkele ergerlijke tropes (misverstanden als een drijfveer van drama) zorgen ervoor dat ik niet onverdeeld enthousiast ben.

3.00-3.25* Pet Girl of Sakurasou: gaat over een autistisch meisje dat als huisdier wordt gehouden en vervolgens verliefd wordt op haar verzorger. Oké oké, ik overdrijf (al komt het daar soms zeker bij in de buurt), maar de relatie tussen de twee hoofdpersonages is op zijn minst onconventioneel. Interessanter dan alle liefdesperikelen tussen de personages is het thematische conflict tussen hard werk en talent. Dat autistische meisje blijkt namelijk enorm getalenteerd te zijn, en dat doet het hoofdpersonage twijfelen aan zichzelf. Na de eerste helft verdwijnt dat conflict echter naar de achtergrond en zijn liefdesdriehoeken aan de beurt. De serie heeft kortom haar momenten maar frustreert net zo vaak.

3.00-3.25* Tiger & Bunny: een serie over twee superhelden en de band die zich tussen hen ontwikkelt terwijl ze vechten tegen schurken. Die band is sterk, en het hart van de serie. En de commerciële setting waarin de helden manoeuvreren is een vermakelijke satire. Helaas zijn de randpersonages minder charmant en valt de "villain of the week"-routine snel in herhaling. Een vermakelijke serie, maar geen uitblinker.

Zo! Nu alleen nog mijn top 10 van dit jaar, en dan heb ik mijn best weer gedaan.

Op dit moment geniet ik van Baki. Een Netflix anime gebaseerd op een manga. Deze anime draait voornamelijk om actie en gevechten, voor het verhaal of voor emotie hoef je het niet kijken. Gewoon opgepompte vechters met allerlei vechtstijlen die op een lekkere, grove en gewelddadige manier willen laten zien dat ze de sterkste zijn.

Nadeel is wel dat het voorgaande seizoen uit 2001 niet op Netflix staat, waardoor veel personages niet echt goed geïntroduceerd worden. En er komen een hoop personages in voor, maar dat maakt het ook wel weer interessant. Ik ben geen anime-expert, maar deze serie laat mij het meest denken aan Dragon Ball Z en ook een beetje One Punch Man.