Beste anime-series

Wat zijn jouw favoriete anime-series (Japanse animatie-series)? Welke anime-series raad jij andere gebruikers aan? Dat kun je in dit topic bespreken!

Met mijn lijstje wacht ik nog even tot mijn watchlist leeg is.

Ondertussen is mijn anime-watchlist eindelijk leeg, dus bij deze:

1. 4.50* Kino no Tabi (Kino's Journey): een zeer sfeervolle en prikkelende anime over een meisje (Kino) dat over de wereld reist en maximaal drie dagen in een stad blijft. In die steden (of tijdens haar reizen) wordt ze geconfronteerd met vreemde (soms wat surrealistische) tradities en andere gebeurtenissen die je aan het denken zetten. De verhaallijnen zijn erg boeiend en de rustige sfeer is aangenaam. Het is alleen heel kort.

2. 4.25* Mushishi: de emotionelere, spirituelere broer van Kino no Tabi. Net als Kino no Tabi heeft het een zachte, wat dromerige sfeer met surrealistische elementen, en ook in Mushishi is filosofie aanwezig. Maar in deze serie worden filosofische kwesties minder expliciet behandeld en staat het vertellen van mooie menselijke verhalen voorop, over hoe mysterieuze wezens genaamd "mushi" het leven van mensen beïnvloeden. Kino no Tabi is meer filosofie, Mushishi meer poëzie. Zo vullen ze elkaar erg goed aan.

3. 4.00* Mushishi Zoku Shou: de opvolger van Mushishi, jaren later verschenen. Het is minder fris en origineel dan haar voorganger, maar het blijft een mooie serie met enkele prachtige afleveringen.

De volgorde van de komende drie maakt me niet zoveel uit, dus ik zet ze maar alfabetisch neer:

4. 3.5* Fullmetal Alchemist: Brotherhood: een episch verhaal dat me erg deed denken aan Avatar. Net als Avatar slaagt het er erg goed in om een fascinerende en complexe, zij het niet altijd even geloofwaardige, wereld te schetsen, met een boeiende achtergrond en personages die zich interessant ontwikkelen. Maar het is soms ook nogal clichématig, moralistisch, sentimenteel, flauw en kinderachtig.

5. 3.75* One-Punch Man: een erg vermakelijke guilty pleasure over een held die al zijn vijanden in één klap verslaat. In deze serie staat dus niet het overwinnen van enorme uitdagingen, maar juist de afwezigheid van enige uitdaging centraal, wat een leuk uitgangspunt is. Daarnaast ligt het tempo erg hoog en barst het van de actie. Maar het is nog pas net begonnen, dus het is afwachten hoe fris het blijft.

6. 3.5* Samurai Champloo: een leuke, opgewekte hiphop-samoerai-anime over drie personages, een meisje en twee samoerai, die samen op zoek gaan naar "de samoerai die naar zonnebloemen ruikt". De sfeer is lekker relaxed en de personages zijn leuk om te volgen, maar echte hoogtepunten zijn zeldzaam.

7. 3.25* Steins;Gate: een anime over een groep vrienden die per ongeluk tijdreizen ontdekken. De humor is soms nogal flauw, en de presentatie clichématig, maar het verhaal is best boeiend en de personages gaan na een tijdje aan je groeien, vooral Okabe en Kurisu. Niet briljant, wel vermakelijk.

8. 3* Texhnolyze: het is mooi geanimeerd, met een donkere, sfeervolle setting, en bij momenten is het daardoor (en door de muziek) ontzettend sfeervol. Daarnaast heeft het een aantal complexe, memorabele personages. Maar het tempo ligt zeer laag en over de gehele linie was het gewoon niet boeiend genoeg.

9. 3* Boogiepop Phantom: een horroranthologie met een aantal zeer sfeervolle afleveringen, vooral dankzij de sterke muziek. Maar het niveau is te wisselvallig en de serie is zelden uitmuntend.

10. 2.75* Serial Experiments Lain: de thema's (technologie, realiteit, bewustzijn, persoonlijke identiteit en meer) zijn boeiend, maar verder kan ik me niet zoveel van deze serie herinneren.

Aantal favorieten heb jij al genoemd: Mushishi moet iedereen gezien hebben; ook mensen die normaal niks met anime hebben.

Zelf genoten van Deathnote (4*) en Monster (4.0*)

Bedankt! Ik ga Mushishi en Kino No Tabi kijken.

Ik heb zelf lang geleden een paar afleveringen van Elfen Lied gezien, maar ik heb het nooit helemaal afgekeken.

Mijn watchlist is na een hernieuwde zoektocht eindelijk leeg, dus het is tijd voor een update! Uit gemakzucht kopieer ik mijn bovenstaande omschrijvingen bij de betreffende series. Mijn cijfers moet je verder met een korreltje zout nemen, maar hopelijk geeft het een idee van mijn smaak. De beoordelingen van series met een sterretje erachter zijn onder voorbehoud omdat ze nog niet afgelopen zijn.

01. 4.75* Kino no Tabi (Kino's Journey): een zeer sfeervolle en prikkelende anime over een meisje (Kino) dat over de wereld reist en maximaal drie dagen in een stad blijft. In die steden (of tijdens haar reizen) wordt ze geconfronteerd met vreemde (soms wat surrealistische) tradities en andere gebeurtenissen die je aan het denken zetten. De verhaallijnen zijn erg boeiend en de rustige sfeer is aangenaam. Het is alleen heel kort.

02. 4.50* Mushishi: de emotionelere, spirituelere broer van Kino no Tabi. Net als Kino no Tabi heeft het een zachte, wat dromerige sfeer met surrealistische elementen, en ook in Mushishi is filosofie aanwezig. Maar in deze serie worden filosofische kwesties minder expliciet behandeld en staat het vertellen van mooie menselijke verhalen voorop, over hoe mysterieuze wezens genaamd "mushi" het leven van mensen beïnvloeden. Kino no Tabi is meer filosofie, Mushishi meer poëzie. Zo vullen ze elkaar erg goed aan.

03. 4.25* Shinsekai yori: de beste nieuwkomer in mijn lijst, en waarschijnlijk mijn favoriete mainstream-anime. Hij gaat over een groep vrienden die in een dystopie leven waarin iedereen psychokinetische krachten heeft, maar in tegenstelling tot veel dystopieën is die, evenals de personages in de serie, niet zwart-wit maar grijs: problematisch, zeker, maar gezien de alternatieven is het een begrijpelijk compromis. De serie komt langzaam op start, maar na enkele afleveringen komt het plot goed op gang en wordt de serie niet alleen erg spannend maar belicht het ook enkele erg interessante thema's. En de sfeer van de serie is, mede dankzij haar pakkende soundtrack, ook niet mis. Een aanrader dus.

04. 4.25* Mushishi Zoku Shou: de opvolger van Mushishi, jaren later verschenen. Het is minder fris en origineel dan haar voorganger, maar het blijft een mooie serie met enkele prachtige afleveringen.

05. 4.00* One-Punch Man*: een erg vermakelijke guilty pleasure over een held die al zijn vijanden in één klap verslaat. In deze serie staat dus niet het overwinnen van enorme uitdagingen, maar juist de afwezigheid van enige uitdaging centraal, wat een leuk uitgangspunt is. Daarnaast ligt het tempo erg hoog en barst het van de actie. Maar het is nog pas net begonnen, dus het is afwachten hoe fris het blijft.

Na deze eerste vijf wordt het rangschikken lastiger, dus op de sterren na orden ik ze gewoon alfabetisch:

06. 3.75* Bakemonogatari: een anime over een half-vampier en zijn ervaringen met het abnormale. De serie valt vooral op door haar bijzondere, minimalistische stijl met veel aandacht voor patronen. Daarnaast wordt er vooral erg veel gepraat, wat soms erg vermakelijk is maar vaak ook nergens over gaat, en de fanservice, perverse humor, harem-fantasieën en maffe personages voelen soms wat overdone.

07. 3.75* Fullmetal Alchemist: Brotherhood: een episch verhaal dat me erg deed denken aan Avatar. Net als Avatar slaagt het er erg goed in om een fascinerende en complexe, zij het niet altijd even geloofwaardige, wereld te schetsen, met een boeiende achtergrond en personages die zich interessant ontwikkelen. Maar het is soms ook nogal clichématig, moralistisch, sentimenteel, flauw en kinderachtig.

08. 3.75* Katanagatari: een serie die me heel erg deed denken aan Samurai Champloo. Net als SC heeft het een chille sfeer, met een ontspannen hoofdpersonage en een soundtrack met hiphopinvloeden, en net als SC volgt het de hoofdpersonages tijdens hun reizen, ditmaal op zoek naar legendarische zwaarden. Het is allemaal weinig hoogstaand, maar de sfeer is prettig, de stijl van de serie is leuk en het vermaakt goed.

09. 3.75* Re:Zero*: het uitgangspunt van Re:Zero - een loser uit onze wereld wordt geplaatst in een fantasiewereld - is cliché maar de uitwerking is subliem in haar harde realisme. Als middelmatig mens uit onze wereld in een fantasiewereld vol monsters en getrainde vechters geplaatst worden is niet per se een leuke ervaring: de kans dat je keihard faalt is aanzienlijk. En doordat het hoofdpersonage het vermogen heeft om na zijn dood in de tijd terug te keren heeft hij daar alle gelegenheid toe, met alle traumatiserende gevolgen van dien. Daarnaast worden de wereld en haar bewoners bovengemiddeld goed uitgewerkt en is de regie erg verzorgd. Een soort Japanse Game of Thrones is het. Cliché, maar erg leuk.

10. 3.75* Samurai Champloo: een leuke, opgewekte hiphop-samoerai-anime over drie personages, een meisje en twee zwaardvechters, die op zoek gaan naar "de samoerai die naar zonnebloemen ruikt". De sfeer is lekker relaxed en de personages zijn leuk om te volgen, maar echte hoogtepunten zijn zeldzaam.

11. 3.50* Fullmetal Alchemist: audiovisueel kan het niet tippen aan het later gemaakte Brotherhood, en het verhaal is minder compleet, maar het is nog steeds de moeite waard imo. Sommige dingen doet het zelfs beter, zoals de uitwerking van de homuncili. Maar kijk eerst Brotherhood. Die is beter.

12. 3.50* Here and There, Now and Then: een serie over een jongen die in een andere (toekomstige?) wereld wordt gezogen, waarin alles schaars is en een harde oorlog gaande is. De anime laat de gruwelen van de oorlog erg goed zien, maar audiovisueel is het middelmatig en het hoofdpersonage is irritant.

13. 3.50* Kaiba: een surrealistische anime over een jongen die reist in een wereld waarin herinneringen opgeslagen en verplaatst kunnen worden - door mensen die daarvoor de middelen hebben. Laat je niet misleiden door haar kinderlijke stijl: deze serie is vaak keihard. Het plot is helaas nogal verwarrend, met de laatste aflevering als dieptepunt, maar het blijft een bijzondere serie.

14. 3.50* Kill la Kill: knotsgekke actie, niets meer, niets minder. De serie heeft echt een razendsnel tempo, en visueel is het bij momenten een waar feest. Doordat het hoofdpersonage de helft van de serie halfnaakt rondloopt kan ik de anime moeilijk serieus nemen, maar vermaken doet het zeker.

15. 3.50* Mob Psycho 100*: de anime-adaptatie van die andere manga van ONE, het brein achter One-Punch Man. Net als OPM heeft het een enorm sterk hoofdpersonage (een esper dit keer), maar in tegenstelling tot Saitama is Mob veel pacifistischer en onzekerder van aard, en in vergelijking met OPM besteedt het meer aandacht aan het uitwerken van personages en het verkennen van ideologische conflicten. Daarnaast zijn de personages (en thema's) iets jeugdiger. Ondanks een matige start is de adaptatie grotendeels goed geslaagd, en als je OPM goed vond zul je deze ook wel kunnen waarderen.

16. 3.50* The Twelve Kingdoms: een anime die zich vooral onderscheidt door haar subtiele opbouw. Het gaat over een meisje dat naar een fantasiewereld wordt getransporteerd, en haar ontwikkeling in die wereld wordt erg indrukwekkend opgebouwd. Haar reactie op haar nieuwe thuis is realistisch: ze is bang voor verantwoordelijkheid, begrijpt de wereld niet waarin ze zich bevindt, is naïef en ligt in de knoop met zichzelf. Maar langzaam maar zeker leert zij, samen met de kijker, de wereld kennen en aanvaardt ze haar lot, wat culmineert in een erg bevredigend einde. Audiovisueel is het echter matig.

17. 3.25* Monogatari Series: Second Season: het vervolg op Bakemonogatari (vooruit, er zitten nog twee kleinere series tussen, maar die zijn niet echt de moeite waard imo). Veel mensen slaan deze hoger aan dan haar voorganger, maar persoonlijk vond ik het minder fris, en audiovisueel tammer. Daarnaast richtte Bake zich meer op het introduceren van de personages, terwijl Mono hen vooral verder uitwerkt, en daar zijn ze mijns inziens zelden interessant genoeg voor. Er zitten echter nog steeds geweldige afleveringen tussen, met als hoogtepunt de laatste arc (met een relatief onbekend personage in de hoofdrol).

18. 3.25* No Game No Life*: weer een serie waarin de hoofdpersonages naar een andere wereld verhuizen, dit keer een wereld waarin alle conflicten worden opgelost door middel van spellen - en laat de hoofdpersonages daar nu net in uitblinken. De stijl is lelijk en de humor soms erg puberaal, maar ik heb een zwak voor superslimme personages en hun spelconfrontaties zijn vermakelijk.

19. 3.25* Ping Pong The Animation: de titel spreekt voor zichzelf - dit is een anime over ping pong. De serie valt vooral op door haar expressieve stijl, met weinig detail en veel overdrijving.

20. 3.25* Steins;Gate: een anime over een groep vrienden die per ongeluk tijdreizen ontdekken. De humor is soms nogal flauw, en de presentatie clichématig, maar het verhaal is best boeiend en de personages gaan na een tijdje aan je groeien, vooral Okabe en Kurisu. Niet briljant, wel vermakelijk.

Boogiepop Phantom, Serial Experiments Lain en Texhnolyze heb ik de vorige keer al vermeld, dus voor de variatie zal ik mijn lijst vervolmaken met vijf andere titels (die het dus niet per se meer verdienen):

21. 3.00* KonoSuba*: de zoveelste serie waarin het hoofdpersonage naar een andere wereld reist, samen met een godin, Aqua, die vooral opvalt vanwege haar lage intelligentie en superkorte rokje. KonoSuba is een komedie, en het is best vermakelijk hoe de serie clichés van het genre op de hak neemt. De humor is alleen iets te puberaal voor mijn smaak, en regelmatig erg flauw. Maar het is best aardig verder.

22. 3.00* Log Horizon*: nog eens een andere wereld. Gamers komen vast te zitten in hun favoriete spel, en moeten daar vervolgens een leven opbouwen. Het is best boeiend om te volgen hoe de hoofdpersonages proberen om een nieuwe samenleving te bouwen, maar verder is het vrij standaard.

23. 3.00* Rurouni Kenshin: Tsuiokuhen: een OVA, maar vooruit. Het gaat over een zwaardvechter die de oude orde omver wil werpen in de naam van rechtvaardigheid, maar uiteraard is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Hij wordt bovendien verliefd, en dat zorgt voor de nodige drama. Best stijlvol, maar cliché.

24. 3.00* Sword Art Online*: *duikt in een hoek*. Nee serieus, ik vond het best aardig, in ieder geval voor de eerste 14 afleveringen. Het gaat over een jongen die, samen met een hoop anderen, vast komt te zitten in een MMORPG. Het is enorm cliché allemaal, maar de soundtrack is best sterk en het verhaal vermaakt.

25. 3.00* The Tatami Galaxy: een anime over het studentenleven van een jongen die talloze levens probeert maar telkens het gevoel heeft dat er iets ontbreekt, dat zijn leven niet zo mooi is als hij het zich had voorgesteld. De clou is leuk en de surrealistische animatie is bijzonder (maar soms ook erg lelijk), maar verder wist het me niet echt te boeien. Wel de moeite waard om eens te proberen.

Verder kijk ik (nieuwe seizoenen van lopende series terzijde) uit naar:

- FLCL (2017): ik heb de oorspronkelijke serie ooit eens gezien, en daar herinner ik me vooral van dat het lekker hectische animatie had die grotendeels verpest werd door ergerlijke muziek. Mijn verwachtingen van een nieuw seizoen zijn dus niet al te hoog, maar knotsgekke actie is altijd een poging waard.

- Legend of the Galactic Heroes (2017): een remake/heradaptatie van de enorm hoog aangeschreven space opera, vol complexe personages en politieke filosofie. Space operas zijn mijn ding niet, en de pompeuze sfeer, lelijke animatie, lengte en het trage tempo van de originele serie schrikken af, maar hopelijk zorgt deze nieuwe versie voor de nodige modernisering zonder het niveau al te ver omlaag te halen.

- Steins;Gate 0: het vervolg op Steins;Gate, waarin een alternatieve tijdslijn wordt verkend. Voer voor mensen die meer van hetzelfde willen dus, al schijnt deze serie iets donkerder te zijn.

Met deze lijst hoop ik even vooruit te kunnen. Ik hoop dat jullie er iets aan zullen hebben.

Hmm, een nieuwe LotGH. Best interessant, maar ik heb eigenlijk wel een zwak voor die 70's, 80's mecha. Vond de mecha animatie van destijds er veel mooier uitzien dan vele mecha van tegenwoordig. Allemaal zo bubbly en kinderlijk. Wel eens dat het tempo van de serie vaak gewoon te laag was. Het was vrij complex en er werd veel aandacht besteed aan politiek en strategieën. Verder was de karakterontwikkeling ontzettend uniek en goed gevormd; iets wat ik zelden tegenkom in anime.

Uiteindelijk vond ik het toch een 3,25 type serie. Veel mooie kanten, doch te lang en pompeus. De remake, laat ik dan maar hopen, kan wellicht goed worden. Meer tempo erin en wat minder lang. Hopelijk blijven ze qua animatie wat dichter bij de 80's, maar dan met de animatie en special effects van nu. Zo'n Dragon Ball Super bijvoorbeeld vind ik er niet uitzien vergeleken met de oude series. Zelfde met de zoveelste reboot van Gundam (al schijnt die nieuwe, IBO, wel goed te zijn).

Verder leuk om Brotherhood (één van mijn tienerfavorieten), One-Punch Man en Ping Pong te zien. Zijn leuke series. Je cijfer voor Kenshin vind ik wat te laag. Misschien komt het omdat ik de OVA na de - ietwat teleurstellende - serie zag, maar ik vond 'm erg indrukwekkend. Was door de serie natuurlijk al wel behoorlijk bekend met de personages, dus dat geeft wel de nodige lading mee.

Bij het bekendmaken van de remake werden al meteen grappen gemaakt dat het op een high school plaats zou vinden vol tsunderes met grote ogen, grote borsten en korte rokjes, dat Yang daaruit een harem zou samenstellen en dat het na 12 aflevering al afgelopen zou zijn. Een beetje flauw natuurlijk, maar ik hoop ook dat de serie haar volwassen sfeer en vormgeving en complexe plot, personages en thema's zal behouden. Verder kan de serie mijns inziens echter zeker een update gebruiken.

Dat helpt waarschijnlijk inderdaad. Niet alleen omdat je dan meer voeling hebt met de personages, maar ook omdat de OVA een flinke stap omhoog schijnt te zijn in vergelijking met de serie, dus als je de serie hebt gezien heb je logischerwijs meer waardering voor de punten waarop de OVA haar verbetert. Ik heb de OVA daarentegen gezien tussen hedendaagse series, en dan valt vooral het relatieve gebrek aan detail en dynamiek op, al blijft het behoorlijk stijlvol. Daarnaast interesseerde het verhaal me gewoon weinig. Het begon best sterk, met de introductie en training van het hoofdpersonage, maar het liefdesverhaal kon me gestolen worden. Er was geen enkele chemie tussen de personages imo, en het barstte van de clichés. Ik had meer interesse in zijn strijd voor een nieuwe wereldorde, maar dat kwam amper aan de orde.

Is dit trouwens jouw myanimelist-profiel? Zo ja, dan heb je nog een stuk meer gezien dan ik!

Ja, dat is wel heel erg de tendens van tegenwoordig. Daarom vrees ik er ook nogal voor. Vaak zijn het de generieke shows die na een aflevering of 12 al snel een vervolg krijgen; de wat betere shows moeten het vaak doen met een karige 12 afleveringen en een afgeraffeld eind (vooral bij manga verfilmingen een doorn in het oog). Wel zeer eens dat de serie een update kan gebruiken. De OVA reeks had volgens mij ongeveer 110 afleveringen. Dat moet toch in een aflevering of 35 ~ 40 kunnen. Het moet geen Evangelion tafereel worden - enige world building is toch wel noodzakelijk. Ergens hoop ik ook dat ze van al die Germaanse namen afstappen in de remake. Von Lohenheim en whatever in de Japanse taal doet pijn aan de oren. Iedere anime met oorlogselementen gebruikt Duitse benamingen voor landen, wapens, situaties, families, adel etc. Echt vermoeiend.

Goh ja, daar ben ik ook nog een tijdje lid geweest. Wel lang geleden, dus totaal niet meer actueel. Vooral op het gebied van manga en webtoons, en qua anime zal ik sommige dingen ook niet meer zo hoog waarderen. Was toen ook veel actiever met anime bezig. Nu zoek ik een aantal series aan het eind van elk seizoen er uit en meestal haak ik na een aflevering of 3 af. Soms zit er dan nog weleens een voltreffer tussen als One Punch Man, Gurren Lagann, Haikyuu (als je van sportanime houdt) en Zankyou No Terror.

Beste anime die ik gezien heb dit jaar was btw Baccano. Erg sfeervolle mozaïek anime, dat zich in verschillende eeuwen afspeelt in New York. 16 afleveringen, dus ook prima te behappen. Wellicht kan je dat nog smaken in de tussentijd?

De remake werd al in 2015 aangekondigd, dus ik verwacht dat het wel een behoorlijk aantal afleveringen zal krijgen. Maar iets minder dan 110 mag wel inderdaad. Verder is Production I.G., die de remake verzorgt, natuurlijk een hoog aangeschreven studio met veel ervaring op het gebied van science fiction, en met Legend of the Galactic Heroes hebben ze in theorie goud in hun handen. Maar we zullen zien!

Daar zal ik nu waarschijnlijk ook toe veroordeeld zijn. Vooralsnog is het herfstseizoen in ieder geval niet veel soeps (vooral nieuwe seizoenen van series die niet volg). Misschien dat ik Psycho-Pass nog een keer ga proberen (daar schijnt veel filosofie in te zitten), en verder zal ik jouw tips eens bekijken.

Ik vind myanimelist zelf overigens wel een nuttige aanvulling op tvmeter. Hier staat helaas nog niet zoveel anime op, en het toevoegen van series is rotwerk, dus in de tussentijd hou ik ze gewoon daarop bij.

Ja, dat laatste houdt mij ook tegen. Meestal bekijk ik de scores van MAL en dit soort charts voor alle series en ova's per seizoen. Dat werkt wel nuttig.

Psycho-Pass S1 vond ik erg tof. Is ook wel een favoriet inderdaad. Gaat wel aardig in op straffeloosheid (sommigen willen nog weleens een link leggen met Dostoyevski, maar zover zal ik nooit gaan) en digitalisering.

Ik kijk zelf erg uit naar (is al bezig overigens) Drifters. Anime van een geroemde manga. Recensies zijn vooralsnog niet mis, dus dat lijkt mijn voltreffer van dit seizoen te worden. Dat Re:Zero zal ik ondertussen eens checken.

Animenewsnetwork vind ik ook wel een fijne site, zowel voor recensies als voor charts zoals die van jou.

Naast Re:Zero kan ik ook Mob Psycho 100 aanraden. Drifters zal ik eens in de gaten gaan houden.

Drifters is inderdaad een leuke serie! Het uitgangspunt - bekende historische figuren worden op het moment dat ze dreigen te sterven verplaatst naar een fantasiewereld die ze vervolgens moeten zien te beschermen tegen de "Black King" (Jezus?) die de mensheid wil uitroeien - is een vermakelijk excuus om de kijker met een voortdurende stroom van bloed en geweld te overstorten, en het is allemaal lekker over the top. Audiovisueel is het alleen weinig indrukwekkend, en de humor is flauw en slecht getimed.

Psycho-Pass viel ook niet tegen. Het uitgangspunt - criminelen stoppen voordat ze een criminele daad begaan hebben - is weliswaar niet nieuw, maar het wordt hier realistischer uitgewerkt dan in veel andere pogingen omdat hier niet zozeer de toekomst wordt gemeten (waarvoor je onnoemelijk veel factoren zou moeten berekenen, als het al mogelijk is), maar het potentieel van mensen om crimineel te handelen. Verder gaat de serie goed in op het conflict tussen vrijheid en veiligheid, en dat het (verder nogal saaie) hoofdpersonage niet braaf de westerse liberale ideologie volgt - leve het individu! down with the system! - is best verfrissend. Maar audiovisueel is het middelmatig en detectivethrillers zijn mijn ding niet.

Re;Zero en Mob Psycho 100 inmiddels gezien. Eerstgenoemde viel erg tegen. Dat komt bovenal denk ik, door het cheaten met tijd en het feit dat ik ondertussen tal van anime met hetzelfde element (of een vleugje daarvan) heb gezien. Laatst nog het hoog aangeschreven ERASED (best goed overigens). Cruciale momenten overdoen, als het ware een save in-game. Op een enkele serie na kan ik er wat weinig mee. Vooral daardoor deed het me allemaal niet zo veel. Er zaten wel wat dingen in die ik kon waarderen (humor, op de hak nemen van clichés en animetropes), maar vond het allemaal niet zo bijzonder. Ook de psychologische uitwerking vond ik niet helemaal geslaagd en vaak wordt enige uitleg richting andere personages 'handig' vermeden. Gelukkig begon ik er tegen het einde wel aardig in te komen toen de MC eindelijk eens wat verstandige beslissingen nam, maar toen was de serie snel afgelopen. Dankzij een goede pakweg episodes op het eind toch nog een kleine 2,5/5.

Mob Psycho 100 was wel genieten. ONE's humor ligt mij erg (Gintama achtig) en ook deze serie zit vol met kleurrijke personages. Vooral de baas van Mob (de fake-psychic) vond ik briljant, vooral tegen het einde aan en Mob met zijn domme ''Saitama'' blik mocht er zijn. Ook die blonde met die enorme pruik was lachwekkend op een goede manier. Behoorlijk leuke kleurrijke animatiestijl ook, maar verder is het weer net zoals One Punch Man. Overpowered as hell, doch ontzettend komisch en soms ook best verrassend. Net als OPM eindigde de anime te vroeg. Minstens 24 eps a.u.b. Gewoon een 3,75/5 (OPM scoort een 4,25 gok ik).

Ondertussen ook nog 14eps van Ghost Hunt gezien. Leuk voor degenen die van serials houden (per thema een aantal eps) met thrillerelementen. Helaas gaat het al snel buiten de paranormale verschijnselen richting de shoujo/comedy achtige tafferelen. Niet mijn ding, dus afgehaakt. Gisteren de eerste ep gezien van GATE en dat smaakte wel naar meer. Nog wel wat andere dingen gekeken de afgelopen dagen, maar meerdere keren na een ep of 2 gestopt. Wel fijn weer, zo'n animebui. Lekker korte eps, dus goed in te ruimen in drukke weken

Grappig genoeg vond ik het tegen het einde juist minder worden omdat het personage zich steeds meer als een mainstream hoofdpersonage ging gedragen! Dat Subaru flinke gebreken heeft en daardoor regelmatig dubieuze beslissingen neemt vond ik verfrissend. Zo zitten echte mensen immers ook in elkaar. Maar ik begrijp de kritiek, hoor. Het is inderdaad eerder gedaan (denk aan Steins;Gate), en de setting en personages zijn vaak ontzettend cliché, hoewel ze mijns inziens niet onaardig uitgewerkt worden.

Het tweede seizoen van OPM is al aangekondigd voor 2017! Mob Psycho zal vast ook een tweede seizoen krijgen. De manga heeft in ieder geval al makkelijk genoeg materiaal voor nog eens 12 afleveringen.

GATE heb ik nog niet geprobeerd. In recensies wordt het vaak propaganda van het Japanse leger genoemd, en dat schrikt af. Daarnaast schijnt de uitwerking vrij cliché te zijn. Maar laat het vooral weten als het goed bevalt! Ik hou wel animeseries waarin "normale" mensen naar een andere wereld reizen.

Ondertussen heb ik ook nog twee series geprobeerd: Gurren Lagann en Parasyte. De eerste lijkt erg op Kill la Kill (soortgelijke hectische animatiestijl, over the top actie, schreeuwende kinderen die de wereld willen redden door hersenloos op vijanden af te rennen), maar persoonlijk vond ik Kill la Kill leuker. Die was net iets stijlvoller, en nam zichzelf minder serieus, wat beter past bij spectaculaire actie zonder pretenties (en het was ... minder fallisch, haha). Daarnaast heeft Kill la Kill leukere (minder irritante) personages, en volgens mij had het het ook iets betere muziek. Maar Gurren Lagann was ook de moeite waard.

Parasyte, over een jongen wiens arm overgenomen wordt door een parasiet, was ook sterk. Hoewel het hoofdpersonage (evenals zijn vriendin) ontzettend saai was hield het spannende verhaal mijn aandacht makkelijk vast, en de ecologische thema's die besproken werden (de verhouding van de mens tot haar natuurlijke leefomgeving en tot andere diersoorten, het probleem van overbevolking, etc.) liggen wel in mijn straatje. En de muziek was ook best passend. Alleen het einde was erg prekerig.

Daarnaast ben ik begonnen aan één van de bekendste manga's die geen anime-adapatie heeft: Vagabond. Ik hou wel van verhalen over grote zwaardvechters in een ver verleden, met normen en waarden die ons tegenwoordig grotendeels vreemd zijn (eer, kracht, mannelijkheid), en het is behoorlijk stijlvol getekend.

Hehe, die reactie verwachte ik al Je hebt daarin ook wel gelijk dat het wat voorspelbaarder wordt op het einde, maar ik was behoorlijk opgelucht dat Subaru op een gegeven moment niet continu van vooraf aan hoefde te beginnen. Als ik ergens een hekel aanheb, is het wel karakterontwikkeling tussen meerdere personages en er is maar één personage die dit nog weet. Vond verder de ontbrekende uitleg waarom hij opeens in deze wereld beland erg storend en hoewel het schokkend is dat hoofdpersonages er hard aangaan in het begin, wordt dat al snel repetitief. Ook de manier waarop ze er aangaan komt al niet meer als een klap. Ik kwam op het internet ook een review tegen die Re;Zero wel effectief beschreef; een kruising tussen de twee grootste A-1 hits: Steins;Gate en Akame Ga Kill (de bloederige kills [van hoofdpersonages]) met veel plotholes.

Goed, klinkt allemaal negatief, maar ik heb de serie gewoon afgekeken en ook grotendeels met verstand op nul leuk gevonden. Ik moet dus gewoon niet zo veel klagen

Gate is overigens best oké - met een nadruk op best. Het begint verrassend goed en verfrissend. Een leger bestaande uit een paar mythische beesten, maar voornamelijk mensen met pijl en boog met middeleeuws harnas winnen het natuurlijk nooit van een modern leger met wetenschap van strategieën over 2000 jaar oorlog en vooral het gegeven dat zij (Japan in dit geval) tanks, explosieven en artillerie kunnen inzetten wanneer zij de initiële schok te boven zijn gekomen. Daarnaast is het hoofdpersonage een behoorlijk adequate officier, ondanks dat ie een slacker is. Eerste pakweg 12 afleveringen zijn dan ook erg goed met legermissies van het Japanse leger in een fantasy-achtige wereld (Middeleeuwen achtig, maar dan met verschillende fantasy rassen).

Daarna volgt nogal een aparte turn en kiest onze lead ervoor om met zijn bij elkaar gezochte harem (die daarvoor niet extreem veel aandacht kregen) bizarre missies te volbrengen in die wereld. En jawel, de Japanse legerofficieren vinden dat opeens prima We kijken naar een leger dat een campagne voert en oorlog probeert te vermijden en de lead die in eerste instantie leiding geeft aan een legerunit, mag maar zo zijn unit links laten liggen en een aantal chicks gebruiken als zijn team. Bizar. Ik zat dus even op het punt om te gaan stoppen, maar nu lijkt er toch nog wat te komen en ik hoef nog maar 5 afleveringen. Hopen dat het einde wat wordt.

Op zich dus helemaal niet zo een lofzang aan het Japanse leger, omdat het vooral Japans leger vs barbarenleger / moderne wapens vs zwaard +pijl en boog is. Echter zit er inderdaad wel een irritant stukje in wanneer Japan het heel even met hun special forces opneemt tegen de kwaadaardige VS, Rusland en China en die drie naties goed om de tuin leidt en zonder moeite 'verslaat'. Gelukkig is dat heel kort, maar wel storend. Vermakelijke serie dus, maar niet altijd even sterk.

Het blijft lastig om m'n berichten kort te houden als ik het over series heb...

Bedankt voor de uitleg! Dat klinkt op zich wel als een serie in mijn straatje, al lijkt het me inderdaad geen meesterwerk. Maar als ik ooit een makkelijk tussendoortje zoek zal ik 'm in gedachten houden.

Ik ook hoor, maar de auteur draaft mijns inziens een beetje door in het succes dat hij Subaru gunt: dat hij leert van zijn ervaringen, oké, graag, maar opeens al zijn tekortkomingen overwinnen terwijl hij een paar momenten geleden nog zwaar getraumatiseerd was, dat gaat me iets te snel. Daarnaast was de serie tegen het einde een aantal keer ontzettend cheesy (gevecht met Betelgeuse, reünie met Emilia, etc.). In dat opzicht lijkt de schrijver moeite te hebben om een middenweg te vinden tussen emotionele extremen.


Anderzijds krijg je zo wel een gevarieerder beeld van personages dan anders mogelijk zo zijn omdat je ze ziet in zeer uiteenlopende tijdslijnen (denk bijvoorbeeld aan Rem en Crusch). Al kan dat natuurlijk ook op een andere manier. Ik vond het in ieder geval wel iets hebben, maar dat is een kwestie van smaak.


Dat wordt waarschijnlijk later in de serie uitgelegd (ik heb begrepen dat de serie nu pas op zo'n 15% van het beoogde totaal zit). Ik ben niet blij met alle keuzes van de schrijver, maar hij werkt zijn wereld wel goed uit, dus het zou me verbazen als er geen goede reden is voor Subaru's verhuizing. In dit eerste seizoen waren er al hints (de heks zegt bijvoorbeeld tegen Subaru dat ze van hem houdt, wat erop wijst dat hij niet zomaar een willekeurige persoon uit onze wereld is), maar het blijft voorlopig gissen.


Ha, ik vind het leuk om te lezen, hoor! Ben jij trouwens ook al aan Drifters begonnen of wacht je tot 'ie af is?

Nee, ik spaar Drifters op. Voelt wel aan als een goede anime, dus ik kijk het liever achter elkaar door.

Verder wel eens met je betoog (en inderdaad vooral wel met de personages. Was de verschillende ontwikkelingen van Rem in het begin alweer vergeten). Dat vond ik ook wel leuk gedaan. Betelgeuse vond ik overigens maar een matig personage. Het is tegenwoordig wel heel erg in om psycho's in anime echt bat-shit crazy te maken. Het uiterlijk, het eten van zijn vingerkootjes, extreem dramatische manier van praten; nee, dat werkte voor mij niet zo. Dan verlang ik toch even terug naar villains uit bijvoorbeeld Monster of Hellsing Ultimate. Koelbloedig, niets teveel zeggen en bovenal: in de dagelijkse omgang zo normaal als jij en ik. Vind ik eigenlijk een stuk 'enger' dan zo een Betelgeuse. Echter wel benieuwd naar die cult rondom die heks. Ziet er vooralsnog wel veelbelovend uit. Uiteraard inbegrepen zijn de verwijzingen naar de zeven hoofdzonden. Het blijft immers een Japanse anime, hé

Eens wat betreft Betelgeuse. Ik ben ook geen fan van theatrale villains. Hij schijnt wel een tragische back story te hebben, maar vooralsnog maakte hij inderdaad weinig indruk, al was 'ie wel vermakelijk verder.

De heksencult vind ik ook wel veelbelovend. Het doet erg denken aan de homunculi uit FMA, en zal daar vast ook door zijn geïnspireerd. En de volgende confrontatie is zeer nabij (lees vanaf "Re:ZERO Interlude II and III Synopsis" als je interesse hebt in spoilers). Helaas eindigde de anime net daarvoor. Ik had liever dit bitterzoete einde gehad. Maar vanuit commercieel oogpunt is dat uiteraard een logische keuze.

Ja, het heeft diezelfde sfeer wel. Vooral de homunculi zoals gepresenteerd in de eerste adaptatie (vond ik zelf, zeker in het begin, een stuk 'enger').

Ik weet niet hoe populair Re:Zero tijdens de uitzendweken was, want dan had het mij een betere keuze geleken om inderdaad met het wat crue eind af te sluiten. Dan voel je toch meer een drang naar seizoen 2 (al zijn er natuurlijk ook genoeg onbeantwoorde vragen) dan bij het happy end. Zoals met The Walking Dead tussen S6 en dit S7 missen dat soort confrontaties een hoop kracht als ze als opener van een seizoen, ipv. aan een einde worden gebruikt.

Toegegeven, in ieder geval genoeg materiaal om van S2 een beter seizoen te maken. Zeker nu er genoeg bestaande karakterontwikkeling is tussen het groepje Subaru, Rem, Crusch, en toffe oude peer Wilhelm.

Het was enorm populair: op crunchyroll waren er storingen als nieuwe afleveringen uitkwamen omdat de servers overbelast werden en in Japan waren er advertenties in metrostations en zo. Maar dat konden ze natuurlijk niet weten toen ze aan de serie werkten, dus dan is het begrijpelijk dat ze het zekere voor het onzekere nemen en kiezen voor een einde dat bevredigt als het maar bij één seizoen zou blijven. Maar ik ben het met je eens dat het bitterzoete einde beter zou zijn geweest. Over anderhalf jaar voel ik niets meer bij de personages, dus ik vraag me af hoe ze dat willen gaan aanpakken.

Precies.

Keek in het verleden wel wat anime.

Genoten van:

Ghost in the shell stand alone complex

Death Note

Cowboy bebop

Hellsing

Elfenlied

Serial experiments lain

Zag dat netflix ook een en ander geplaatst had. Ben wel benieuwd naar sinbad.

Wie weet ooit nog eens Bleach

De eerste trailer van de Legend of the Galactic Heroes heradaptatie is uit:

Zie hier voor een versie met Engelse ondertiteling. Veel mensen maken zich boos over de character designs, en die zijn inderdaad nogal generiek. Maar verder ziet het er uit als een flinke update.

Alleen het releaseschema bevalt me niet. In de lente van 2018 komt een seizoen uit met 12 afleveringen. En in 2019 komen er vervolgens nog drie films uit ter waarde van nog eens 12 afleveringen. Dus óf het tempo ligt moordend hoog en de complexiteit van de originele serie (zelf overigens nooit gezien, maar die reputatie heeft het) gaat verloren, óf het tempo ligt moordend laag en de serie wordt uitgespreid over vele jaren. Daarnaast ben ik geen fan van serie/film-combinaties. Dat werkt vrijwel nooit.

Afwachten wat het gaat worden dus. Als ik tijd en zin heb ga ik misschien toch nog eens voor de originele serie zitten. Maar dat heb ik mezelf al vaker voorgenomen. Zoveel afleveringen, zo weinig tijd.

Er zaten ook films in de originele LOGH. Maar interessant. Character designs wijken nu ook weer niet heel erg dramatisch af van het origineel, en over het algemeen ziet het er visueel een flink stuk beter uit.

De originele LOGH vond ik ondanks de matige animtie zeker een erg interessante serie. Het plot valt samen te vatten als: twee planetenallianties vechten tegen elkaar. De één is een verlichte dictatuur, de ander is een verrotte democratie, wat natuurlijk de vraag op doet komen wat je zou verkiezen. De beide strijdmachten worden door bewonderingswaardige mannen geleid die elkaar steeds met tactische en strategische trucs te slim af zijn. Verder aarzelt deze serie niet om zijn hoofdpersonen voortijdig af te maken, wat als een schok over kan overkomen, maar wel realistisch aanvoelt. Tenslotte beslaat de soundtrack louter uit symfonieën uit het ijzeren repertoire, wat ik erg kan waarderen.

Wat de nieuwe LOGH betreft wacht ik totdat alles zo'n beetje compleet is. Wat ik altijd doe bij reeksen, vandaar dat ik nog niets van de nieuwe Evangelion heb gezien (film 4 laat maar op zich wachten ...)

Maar de films bij de originele serie waren prequels, toch? Prequels vind ik prima, maar ik zie liever niet dat films een serie vervangen. Series brengen meer discussie - iedere aflevering wordt afzonderlijk besproken - en hebben meer tijd voor opbouw (in een film moet er nu eenmaal iets gebeuren, wat voor meer haast zorgt, en meer nadruk op spektakel). Daarnaast komen films altijd pas een paar maanden later met ondertitels in het westen terecht, terwijl series gewoon tegelijkertijd uitgezonden worden. Films hebben wel meer budget natuurlijk, maar dat lijkt me bij deze serie niet het belangrijkste.

Ik ken de originele serie verder hoor! Maar de gedateerde animatie en grote hoeveelheid afleveringen hebben me er altijd van weerhouden om hem te gaan kijken. Inhoudelijk lijkt hij me wel echt de moeite waard, zoals jij mooi samenvat. Een soort Game of Thrones in space.

Ah, vandaar dat je zo lang gewacht hebt met Monogatari. Ik heb daar echt het geduld niet voor, en ik vind de sociale component van series (de discussies en memes) altijd erg leuk. Maar ik begrijp de keuze. Een serie kunnen kijken zonder lange onderbrekingen is natuurlijk erg prettig.

Er is één prequel en een tussendoor. Al was dat geloof ik meer een samenvatting, maar mijn geheugen laat me een beetje in de steek.

Bakemonogatari had ik al wel eerder gezien, dus dat was een herziening. De rest was ik eigenlijk niet van plan om te zien, maar toen kwam Kizumonogatari + Onderhonds lovende kritieken, dus moest ik er toch aan geloven.

Ik zie nu ook pas je bericht met al je favorieten. Leuk dat we dezelfde top 2 hebben. Ik had bij Mushishi ook eenzelfde gevoel als bij Kino no Tabi. Verder ook een flinke overlap van wat er volgt, al vind ik FMA Brotherhood eigenlijk helemaal niets, terwijl ik de eerste FMA juist wel aardig vond. Brotherhood is te episch naar mijn smaak, en men is wel erg creatief met nieuwe regels verzinnen om maar met de raarste onzin te komen.

Een uitgebreidere versie van de eerste twee afleveringen. Dus niet echt een prequel inderdaad, maar aangezien veel mensen klagen over het rommelige begin waarschijnlijk toch iets wat de serie beter maakt.

Daarnaast zijn er nog twee side story series met 20+ afleveringen. Maar geen idee waar die over gaan.

Goede smaak. Grappig dat jij Brotherhood de mindere vond, meestal is het juist andersom. Ik vond beide series wel de moeite waard, maar Brotherhood scoort voor mij eigenlijk op bijna alle fronten beter. Interessantere thematiek, betere karakterontwikkeling (met een veel boeiendere villain) en world-building en visueel een flinke update. Het is wel een echte shounen-serie inderdaad, en daar moet je tegen kunnen, maar ondanks haar beperkingen vond ik het een leuke serie. Ik hou af en toe wel van epische verhalen.

Heb je toevallig nog een goede tip voor een serie die ik nog niet gezien heb?

Deze Lupin III serie. Ook de enige Lupin III serie die ik heb gezien, wellicht dat ik ooit nog een andere meepak, maar deze was in ieder geval behoorlijk duister, gritty en behoorlijk "adult" (meer dan de andere Lupin III series heb ik het idee, hoewel ik die dus niet gezien heb). De OP is in ieder geval geweldig en zet wat mij betreft de toon voor de hele serie. Voorkennis van het personage is niet nodig, want het is een reboot, dus iedereen wordt geintroduceerd. Er zijn ook twee vervolgfilms, de laatste moet ik nog zien.

Andere tips: Detroit Metal City. Er is ook een live action film maar de animeserie is echt een stuk beter vanwege de timing. Gaat over een jongen die na zijn middelbare schooltijd naar Tokyo trekt om daar door te breken als hipster popmuzikant (zijn favoriete stijl is Zweedse popmuziek), maar uiteindelijk de leadzanger van een death metal band wordt, terwijl hij een hekel heeft aan metal. Maar af en toe neemt zijn metalpersoonlijkheid hem over, wat enerzijds zijn band alleen maar populairder maakt, anderzijds voor de nodige pijnlijke (en grappige) sociale problemen zorgt. Deze serie neemt het hele metalwereldje flink in de zeik (en zelf ik als metalfan kan hier heel erg om lachen). Echt gortdroog.

Dennou Coil. Eigenlijk is dit een serie over Google Glass, voordat dat een begrip werd. In ieder geval kinderen met een soort Google Glass achtige brillen, die virtuele huisdieren laten zien en nog veel meer. Sci-fi dus, maar een behoorlijk realistische versie van sci-fi, en ook best goed uitgewerkt.

Ghost in the Shell. De series hebben niet de fantastische sfeer als de Oshii films, maar zijn interessant om een andere reden: veel meer nadruk op technologie. Cyberpunk dus, maar waar de Oshii films meer nadruk op -punk leggen, zijn de series veel meer cyber-. Zelf geef ik de voorkeur aan de Oshii films, maar de series zijn ook leuk, maar dus op een andere manier.

Golden Boy. Staat op moviemeter, want het is een miniserie. De hoofdpersoon is erg pervers en komt erg dom over, maar is eigenlijk superslim en heeft een hart van goud. De wijze waarop zijn perverse gedachten uitgebeeld worden is echt hilarisch, en de timing is briljant.

GTO oftewel Great Teacher Onizuka. Een beetje als Golden Boy, maar dan een veel langere serie (31 afleveringen uit mijn hoofd). Gaat over een motorgangleider die besluit leraar te worden vanwege de sexy meisjes in schooluniform. Probleem: hij is ontzettend dom en wijkt daarin af van Golden Boy. Overeenkomst is dat hij ook een hart van goud heeft en echt zijn best doet om zijn leerlingen te helpen, waarbij hij nogal onorthodoxe methoden hanteert.

Full Metal Panic. Mecha is niet mijn genre, maar er zijn uitzonderingen, met name Patlabor. Dit is een andere uitzondering met name vanwege de humor. De hoofdpersoon is een voormalig kindsoldaat die undercover gaat op een middelbare school om een bepaald meisje te beschermen. Probleem: hij heeft totaal geen weet van sociale normen in de gewone samenleving, wat voor de nodige problemen (en vooral humor) zorgt. Bestaat uit drie series: de eerste en derde bevatten afwisselend grappige momenten en generieke mechagevechten. De tweede serie Fumoffu focust volledig op de humor. Geen mecha daar, en als het je om het grote verhaal gaat, kan je de tweede serie gewoon overslaan. Echter, de tweede is wat mij betreft echt het hoogtepunt vanwege de humor.

Panty & Stocking with Garterbelt. Je hebt Kill la Kill al in je lijstje. Dit is ook een product uit de zieke geest van Imaishi, die ook de man achter Dead Leaves is, en wat mij betreft zelfs nog wat beter dan Kill la Kill. Gaat over twee engeltjes, Panty en Stocking, die wegens wangedrag uit de hemel getrapt zijn, en onder de hoede van een priester genaamd Garterbelt terechtgekomen zijn. Ze moeten allerlei demonen verslaan om hun plek in de hemel terug te verdienen, waarbij Panty haar slipje kan veranderen in een pistool, en Stocking haar kousen als zwaarden kan gebruiken. Complicatie Panty is seksverslaafd, Stocking is chocoladeverslaafd, Garterbelt is SM verslaafd. Allemaal behoorlijk pervers, en dat terwijl de stijl erg lijkt op die van de Powerpuff Girls!

Planetes. Een sci-fi serie, maar dan in de nabije toekomst. Het sci-fi aspect is ook behoorlijk realistisch, want men gaat niet veel verder dan dat commerciële ruimtevaart binnen het zonnestelsel is ontstaan. De hoofdpersone werkt voor een bedrijf dat ruimtepuin opruimt, wat ook realistisch is, want ruimtepuin afkomstig van kapotte satellieten etc. is nu al een groot probleem. Geen grootst verhaal, maar kijkt wel aardig weg.

Wat FMA betreft, ik vind het altijd leuk als men met een universum komt waarin andere natuurwetten gelden, maar zodra de regels vastgesteld zijn moet je je er ook aan houden. Bij FMA heb ik het idee dat dat laatste gebeurt: je krijgt in de eerste afleveringen een globaal beeld van de spelregels, en daar houdt men zich in de resterende afleveringen ook grotendeels aan. Bij Brotherhood heb ik het idee dat er te pas en te onpas nieuwe regels ingevoerd worden om de meest rare ontsnappingen en uitkomsten mogelijk te maken. Verder dus overdreven episch, met name dat gedoe rondom die poort. Vergelijk het met Tengen Toppa Gurren Lagann, waar ze met melkwegstelsels gaan gooien ...

Dank voor de tips! Ik zal je lijstje eens op mijn gemak gaan doorspitten.

Helemaal mee eens. Maar ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat Brotherhood haar regels brak, of nieuwe regels introduceerde die radicaal van de eerdere afweken. Het was vooral een kwestie van dezelfde regels toepassen op een grotere schaal volgens mij? In vergelijking met de meeste shounen-series vond ik de wereld in ieder geval goed doordacht. Maar het is al een tijd geleden dat ik hem heb gezien, dus vraag me niet om een gedetailleerde vergelijking tussen de twee adaptaties te maken.

Wat ik me wel herinner is dat het einde inderdaad veel "epischer" is. FMA was een kleinschaliger verhaal waarin de focus meer lag op de karakterverhoudingen dan op een epische conclusie waarin de wereld gered moet worden. Of althans, dat is hoe ik het me herinner. Maar aan dat "epische" stoorde ik me niet echt. Ik stoorde me eerder aan het feit dat het allemaal zo voorspelbaar was , met Edward als held die de wereld redt. Maar dat hoort een beetje bij het genre. En het beviel me persoonlijk beter dan het einde van FMA ,met die andere wereld. Te vergezocht, en het bracht geen closure. Maar ik begrijp je kritiek hoor!

Edit: die Lupin-serie ziet er alvast super uit! Erg frisse stijl. Gaat op de lijst.
Edit2: En Panty & Stocking ga ik ook zeker proberen! Vreemd dat ik die nog niet kende.
Edit3: ik zie trouwens dat er een nieuw seizoen van Full Metal Panic aan komt.

Ha, inderdaad. De twee 'hoofdseizoenen' zijn wel prima met aardig plotje, maar Fumoffu was echt geweldig. Heb echt continu kapot gelegen om de humor, terwijl ik dat bij animeseries niet vaak heb. Een soortgelijke anime, School Rumble, vond ik daarom ook geweldig. Iets als Gintama vind ik op zich ook wel geestig en goed doordacht met al die metareferenties, maar is toch net wat teveel humor gericht op Japanners. Ben daar toch naar een aflevering of 80 (heb ik wel wat jaartjes over gedaan) mee gekapt.

Leuk trouwens Animosh, dat je Tsuki ga Kirei ook nog een mooie score hebt gegeven. Denk dat ik dat toch wel één van de fijnere anime van de afgelopen jaren vind. Zeer sympathieke serie.

Ik kan Zankyou no Terror (Terror in Resonance) - MyAnimeList.net nog zeer aanraden. Van de man achter o.a. Cowboy Bebop, Samurai Champloo en Space Dandy. Nu echter met een serieus onderwerp (namelijk twee jongens die besluiten een terroristische aanslag te plegen).

Voor een toffe lugubere shounen kan ik nog God Eater aanraden. Beetje een bijzondere animatiestijl (en het is een game verfilming) om aan te wennen, maar ik vond de anime behoorlijk bruut, om mij simpel uit te drukken. Richting het einde toe misschien niet meer van een uitzonderlijk niveau, maar bij de eerste aflevering was ik al hooked.

Andere aanrader (iets heel anders) is Welcome to the NHK. Een zwarte drama-comedy over depressie en isolatie.

En zie ik nou dat je nog niet bent begonnen aan Baccano? Dé ultieme retro-anime (met erg veel sfeer). En nu ik daarover begin moet ik ook denken aan Kekkai Sensen (Blood Blockade Battlefront) - MyAnimeList.net. Sfeerbeeld van New York + verschillende animetropes (rare humor? check. Superkrachten? check. Portal naar andere werelden/dimensies? check.)

En nu moet ik ophouden, want er zijn wel meer van die heerlijke animes die over de jaren toch wat onder de radar zijn gebleven (buiten Baccano dan). EDIT: Ultiem voorbeeld daarvan is toch wel Casshern Sins. Toch wel bijzonder, daar de eerste originele Casshern serie toch best een typische voorloper van het latere shounengenre is (komt uit de 70's dacht ik). Casshern Sins (ergens uit 2006 o.i.d.) is echter een zeer duistere en troosteloze bedoeling. Een 'superheld' die gedoomd is om wegens zijn onsterfelijkheid iedere naaste te overleven en de wereld rond te dwalen om de weinige overgebleven mensen toch te helpen is een hele andere benadering van het superheldengenre. Meer psychologie zoals Texhnolyze. Zeker een tip!