Over Carol Dempster
Carol Dempster werd geboren op 9 december 1901 te Duluth in de staat Minnesota als dochter van een scheepskapitein op 'The Great Lakes', de grootste groep van zoetwatermeren op aarde. Zij was de jongste van vier kinderen. Het gezin verhuisde naar Californië nadat haar vader had besloten dat hij iets anders wilde met zijn leven. Terwijl de jonge Carol meedeed aan danslessen op school werd ze ontdekt door de professionele danseres Ruth St. Denis, die haar prompt uitnodigde voor een opleiding op de St. Denis School of Dance. In haar eerste jaar studeerde ze als jongste van de groep met succes af. Het was ook op deze school dat ze werd ontdekt door regisseur D.W. Griffith, die er hoogstpersoonlijk voor zorgde dat ze verder onderricht kreeg in acteren en dansen. Griffith had grootse plannen met Carol en wilde van haar zijn nieuwste 'leading lady' maken. Griffith, wiens huwelijk met Linda Arvidson verre van gelukkig was, leek wel geobsedeerd door de veel jongere Carol en hoewel ze de komende jaren een relatie hadden, hield ze de boot af om met Griffith te trouwen. Ze maakte haar bescheiden filmdebuut als één van de haremmeisjes in Intolerance: Love's Struggle Throughout the Ages (1916). Haar echte debuut beleefde ze in The Hope Chest (1918) van regisseur Elmer Clifton, geproduceerd door Griffith. Haar eerste hoofdrol had ze uiteraard wel in een film van haar grote mentor: The Girl Who Stayed at Home (1919). In totaal zou ze maar liefst in zestien speelfilms van D.W. Griffith de hoofdrol spelen, ondermeer in The Love Flower (1920), Dream Street (1921), One Exciting Night (1922), The White Rose (1923), Isn't Life Wonderful (1924) en Sally of the Sawdust (1925). Haar tegenspelers waren acteurs van grote naam zoals Richard Barthelmess, John Barrymore, Lionel Barrymore, William Powell, Ivor Novello, W.C. Fields en Adolphe Menjou. In 1926, tien jaar na haar debuut als actrice, speelde Carol Dempster in haar laatste film (The Sorrows of Satan) en zei het acteren vaarwel, waarna ze in het huwelijk trad met de zeer rijke bankier Edwin S. Larsen. Dit huwelijk hield stand tot zijn dood in 1978. Op de korte acteercarrière van Carol Dempster kwam vooral kritiek van andere Griffith-actrices zoals de gezusters Lillian en Dorothy Gish, Miriam Cooper en Mae Marsh. Ze vonden dat ze geen eigen stijl had ontwikkeld en juist hun acteerstijl had overgenomen. Waarschijnlijk kwam er ook wat jaloezie om de hoek kijken omdat Dempster de nieuwe favoriet was van Griffith. Feit is wel dat de speelfilms van Griffith en Dempster minder succesvol waren op het witte doek dan zijn klassieke films met Lillian Gish. Filmkenner en biograaf Richard Schickel noemde haar in zijn Griffith-biografie 'weinig attractief' en vond haar 'slecht overkomen op het witte doek'. Actrice Louise Brooks vond haar 'onvriendelijk en teruggetrokken' en Ed Falherthy, die jarenlang voor de Griffith studio als gaffer werkte, 'vond haar helemaal niets'. Toch is er met de jaren meer waardering gekomen voor haar acteerwerk en films, hoewel ze zelf verbaasd was dat mensen haar nog herkenden na zo lange tijd, getuige deze quote: 'Ik denk nooit meer aan de dagen in de film. Ik ben verrast als mensen me nog herkennen. Het is zo lang geleden. Veel van mijn films waren zo verdrietig. Misschien willen mijn fans wel weten dat in het echte leven Carol Dempster een gelukkig einde kende.' . Carol Dempster overleed op 1 februari 1991 te La Jolla, Californië aan de gevolgen van hartfalen. Ze werd 89 jaar. Haar resten (als Carol D. Larsen) zijn bijgezet in een gezamenlijke nis, samen met haar echtgenoot en schoonouders, in "The Great Mausoleum" (Iris Columbarium) te Forest Lawn Memorial Park, Los Angeles.
Carol Dempster
