Willem Dafoe, een van de sterren in de onlangs verschenen film Poor Things, heeft deze zomer maar liefst vier films waarin hij speelt die in première gingen op het Filmfestival van Venetië, het Filmfestival van Telluride en het Toronto International Film Festival (TIFF). Maar alleen de film Gonzo Girl, die in première ging op het TIFF, heeft een SAG-AFTRA-stakingsvrijstelling gekregen, waardoor het de enige film is die Dafoe mocht promoten en waarbij hij bij de première mocht zijn, en daar is de acteur erg verdrietig over. 

Dafoe dat aanwezig te zijn bij de premières van de drie andere films: Poor Things, Pet Shop Days en Finally, Dawn Has Come. "Om met drie films in Venetië te zijn en niet te kunnen gaan, dat brak mijn hart", zo zei Dafoe tegenover Vanity Fair. "Maar toen dacht ik: ‘Is het gewoon omdat je een leuke tijd wilt hebben?’ Ik woon in Italië en het is leuk om vrienden te zien, het is leuk om je te verkleden. Vliegt de film wel of niet in realtime? Dat is leuk. Het is belangrijk dat talent betrokken raakt, vooral bij de onafhankelijke films. Het is belangrijk. Daarom ben ik zo dankbaar om te horen dat we een interim-overeenkomst hebben gekregen voor Gonzo Girl. En het woord daarover is natuurlijk: als een klein, onafhankelijk bedrijf het kan, waarom kan een grote studio dat dan niet? Maar ik vind het jammer dat ik niet naar Venetië heb kunnen gaan."

Naar filmfestivals tijdens een acteurs-staking

Dafoe sprak vervolgens over de discussie rondom acteurs die toch festivals bezochten tijdens de SAG-AFTRA-staking, zelfs met tussentijdse overeenkomsten. "Ik denk dat we ermee door moeten gaan," zei Dafoe. "Ik begrijp hun strategie, maar ik denk ook dat vooral hardcore mensen uit de industrie soms niet genoeg aan de wereld denken, aan de wereldmarkt. Als we niet meedoen aan deze filmfestivals, als we niet meedoen aan de verkoop van films in het buitenland, kijken we voor je het weet allemaal naar Duitse actiefilms. Omdat we hier zijn met de goedkeuring van SAG-AFTRA, weet ik niet waarom iemand niet zou komen als hij of zij een interimovereenkomst had. Ik weet dat veel mensen dat niet deden. Ik denk dat ze het gevoel zouden hebben dat het geen solidariteit toont, maar SAG onderschrijft het en het is bemoedigend. Dus nee, ik voelde me niet vreemd."