Finalmente l'Alba (2023)

Wel de klassieke filmsfeer maar toch anders dan ik had verwacht. Waarin de muisachtige Mimosa (Rebecca Antonaci), klein van stuk en met bruin warrig haar per toeval in de filmwereld belandt. Door haar timide uiterlijk, een beetje een naïeve meid die zowel aantrekkingskracht bezit, als dat ze onopvallend is. Wat volgt is haar odyssee van één nacht, die begint op een filmset van een zwaard-en-sandalenfilm die wordt opgenomen in Cinecittà-studio's en eindigt met een CGI-leeuw die door de straten van Rome loopt op de klanken van "Last Nite" van The Strokes. Het eindresultaat is iets dat een beetje vreemd, off-beat is, een beetje dromerig en ook een beetje ongrijpbaar. Lily James is belichaming van Hollywood, Joe Keery idem dito, Rachel Sennott en Rachel Sennott vertolken een rol. Maar in de eerste plaats keek ik de film voor Willem Dafoe die wederom mij niet teleurstelt als een vriendelijke, ietwat excentrieke vaderfiguur en Italiaanse tolk. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar ik vond dat de aanwezige eigenzinnigheid hier charme had! (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Wat een heerlijke film is dit.

Waar ik normaal gesproken allergisch ben voor films die over de filmwereld gaan - tenslotte het ultieme navelstaren, en nog inspiratielozer dat films over tijdreizen, multiple parallel universes of multiple personality syndrome - en ja, ik heb daar meermalen van gezegd dat ik er bultjes van krijg, om maar even bij de allergie te blijven. Maar deze film slipt zonder enige moeite door al die cliches heen, vermijdt alle gemakzuchtige onzin. Is dat door de setting in Cinecittà in plaats van Hollywood, is het doordat ik zonder dat ik het zelf in de gaten heb een filmsnob geworden ben, komt het door de geniale regie en casting, het unieke verhaal en hoe fraai het verteld wordt? Roep het maar.

Dat de beelden bijzonder mooi gevonden zijn en de setting geniaal is is een open deur die ik graag nog een trap na geef, en hoe Mimosa met haar monoloog onuitgesproken de scene in de opening herhaalt, het cliche met de leeuw en de opkomende zon, het is precies even gemakzuchtig als mooi en daarmee op zich alweer een parabel op de filmindustrie die een film-in-de-film, maar hier lukt het toch wel bovenmatig mooi - beter dan in de voor de hand liggende voorbeelden, waarin de beheersing toch te snel uit het venster verdwijnt - ik denk dan even aan die film van kortgeleden, hoe heet die ook weer, waarin we in de eerste paar minuten al een kakkende olifant te zien krijgen. Ook de odysee-in-een-nacht - een fraaie woordkeuze die ik maar even van joolstein leen - werkt in dit geval gewoon heel goed, en wellicht vooral het bescheiden en onbedorven uitgangspunt wat die reis krijgt, de onschuldige en toevallige verteller van het verhaal.

En dat maakt het toch wel een ontdekkingsreis zonder weerga, langs alle mega-sets in Cinecittà, met een van de megaproducties van die tijd in full blow zichtbaar, en met alles daar omheen ook - alle intriges, gekonkel en gedoe wat daar bij hoort in alle kleuren van de regenboog en Technicolor tegelijk. Waarbij de filmwereld klatergoud blijkt, maar dat niet zozeer aan de film of filmindustrie direct zelf blijkt te liggen, maar vooral aan de mensen die daar een rol in spelen, die zich door hun sterrenstatus over het paard getild voelen en zich daarnaar zijn gaan gedragen. Met een leuk maar wellicht wat inhoudsloos - en daarmee op zich veelzeggend genoeg - optreden van Rachel Sennott, en een geniaal fraaie, ingekleurde en verrassende rol van Lily James die het absolute tegenovergestelde speelt van al haar andere rollen. Ja, dat kan ze dus ook, en het overtuigt volledig - en ook die scenes waarin ze de pharaoh is.

Jammer dat de film maar zo weinig tractie lijkt te krijgen, dit soort eigenzinnige en unieke werkjes gun ik toch graag een groter publiek dan alleen een paar verdwaasde filmfanaten. En gelijk aan waardeer ik het ook enorm dat er toch zoveel acteurs.trices aan dit soort underdog productie meedoen, en hoop ik dat Rebecca Antonaci de kans krijgt om een groter publiek te vinden dan wat deze film tot dusver kennelijk heeft bereikt.

Maar zo niet, dan is deze rol toch een fraai stempel wat ze op de filmwereld gedrukt heeft. Hoe gaat het spreekwoord ook alweer, als een boom valt in een stil bos? Is haar rol minder, omdat hij het grote publiek niet bereikt heeft? Voor mij niet. Eerder integendeel.