De nieuwe Indiana Jones: and the Dial of Destiny is vanaf vandaag te zien in de bioscoop. De film is geregisseerd door James Mangold. De regisseur kende de valkuilen die kwamen kijken bij het overnemen van de franchise van Steven Spielberg, maar hij kon de kans niet weerstaan om met zijn mede-traditionalist samen te werken.

Er zijn veel redenen waarom een gevestigde filmmaker als Mangold het maken een spraakmakend vervolg zou moeten vermijden. Torenhoge verwachtingen, onvermijdelijke vergelijkingen met meesterregisseur Spielberg, en meerdere groten namen die iets te zeggen hebben. Het kostte Mangold dan ook enige tijd voordat hij ermee instemde om het vierde en laatste Indiana Jones-vervolg op zich te nemen. Het zou de eerste zijn in de reeks die niet door Spielberg is geregisseerd of is geschreven door George Lucas. In 2019 kreeg Mangold afzonderlijke, verschillende pitches van producers Kathleen Kennedy en Spielberg, en van acteur Harrison Ford. ''Dat was heel ontwapenend,'' zei hij. Mangold kende Kennedy en Ford, en had een oppervlakkige relatie met Spielberg, die hij bewonderde en verwantschap voelde als mede-cinefiel. ''We delen een gezonde terughoudendheid om ons aan te passen aan een nieuwe, agressievere stijl van filmmaken,'' aldus Mangold.

Overtuigen

Mangold las het script en vond dat hij meer tijd nodig had om het project onder de aandacht te brengen. ''Er zaten enkele goede ideeën in,'' vertelt Mangold aan Indiewire. ''Maar de grootste reden om nee te zeggen was de datum. Ik zou op een rijdende trein springen.'' Dus vroeg hij om uitstel. De producenten kwamen terug met zes maanden, maar dat was volgens hem niet genoeg. ''Het script laat me niet zien dat er een reden is om deze film te maken.'' Toen deed Kennedy tijdens de pandemie een aanbod die de regisseur niet kon weigeren: een jaar om Dial of Destiny uit te zoeken. Daarbij kreeg hij ook een genereus studiobudget van ongeveer de 295 miljoen dollar. ''Ze voldeden aan mijn voorwaarden,'' zei Mangold. ''Ik moest mijn hoofd op het idee schroeven dat ik in wezen in invaller was voor Babe Ruth (legendarische honkballer). Ik moest begrijpen dat het mijn taak was om de slagmensen, de mannen op de honken te verplaatsen en het spel zo goed mogelijk te spelen, maar niet om alles opnieuw te bedenken. Ik had niet het gevoel dat ik moest spelen uit afwijzing van zijn esthetiek. Ik ben een groot bewonderaar.''

Mangold zei dat hij wilde werken met historisch belangrijke filmfiguren. Ondanks waarschuwingssignalen dat dit soort films erg lastig zijn om te managen en te lanceren, en de verwachtingen alle kanten op zouden gaan en ze niet allemaal konden worden waargemaakt, was het meest verleidelijke de persoonlijke gelegenheid om te werken met Ford, Spielberg, Lucas, Kennedy en John Williams (componist). Het was onmogelijk om nee te zeggen tegen wat misschien wel de kans van je leven is, omdat je nooit dicht bij mensen komt tenzij je samen aan iets werkt.